SIMONE VAN OLST
  • Home
  • Beelden
    • Beelden 1
    • Beelden 2
    • Beelden 3
    • Exposities
    • Werk in opdracht
  • Workshops
    • Bedrijfsworkshop
    • Studenten
    • Lezingen met workshop >
      • Masterclass: Schets naar Beeld
      • Masterclass: Chaos Schriftje methode
      • In de voetsporen van Henry Moore
      • Metamorfose volgens Arp
      • De natuur volgens Barbara Hepworth
      • Revolutie in Vorm
    • Groepsworkshops
    • Thematische verdiepingsworkshops >
      • Masterclass: Botanisch beeldhouwen 5 dgn
      • Masterclass: Anatomische torso 5 dgn
      • Natuurlijke vormen
      • Organische vormen
      • Torso uit ruwe vorm
      • Uit je Bolletje
      • Schaal maken
      • Vogel maken
      • Beeldhouwen tijdens Kerst
    • Wiskundige verdiepingsworkshop >
      • Masterclass: Drieknoop (Lemniscaat)
      • Binnenstebuiten: Dubbele Hol & Bol
      • Dubbele Lemniscaat
      • Modulelessen: Verdieping
      • Möbiusband één draai
      • Möbiusband vier draai
      • Open Olöide
    • Boek jouw creatieve zaterdag
  • Cursussen
    • Informatie cursussen >
      • Kies jouw strippenkaart!
      • Boek jouw proefles!
    • Ontdek Alex & Simone Unlimited
    • Mastermind: Masters in Steen
    • Winteracademie
    • Zomeracademie
  • Agenda
  • Blogs
  • Boeken
    • Natuur beeldhouwen in steen
    • De kunst van anatomisch beeldhouwen
    • Ontdek: Schets naar Beeld
  • Webshop
    • Cadeaubon
  • Contact
    • Projecten >
      • Publicaties
    • Inspiratienieuws
    • Over ons >
      • Openingstijden
      • Vakantieschema
      • Vacatures
      • ​Beeldhouwwerk voor film, TV en producties
      • Groendecorateurs
    • Veel gestelde vragen
    • Winkel, materialen & service
    • Algemene voorwaarden >
      • Privacyverklaring
      • Cookieverklaring

Keuzehulp: welke weg bewandel jij in de steen?

17/6/2026

0 Opmerkingen

 
Er staat weer een prachtig nieuw creatief proces voor de deur. Of je nu binnenkort begint aan een gloednieuw beeld tijdens de Vrije Zaterdagworkshop of je voorbereidt op een intensieve, inspirerende driedaagse zoals onze Zomeracademie: het begint allemaal met de belofte van een nieuw begin. Een onontdekte steen die op je ligt te wachten om gevormd te worden.
​
Voordat je de beitel oppakt en de eerste slag uitdeelt, willen Alex en ik je uitnodigen voor een waardevol moment van reflectie. Een innerlijke check-in. Beeldhouwen is immers zoveel meer dan techniek alleen; het is een voortdurende dialoog tussen jou, de materie en je gemoedstoestand van dit moment. Bij ons in het atelier bestaat er geen goede of foute methode. Er is alleen de weg die nú past bij wat jij wilt leren en hoe jij je voelt.
Een quiz, maar dan net iets anders
​Om te ontdekken hoe wij jou met onze expertise het beste kunnen ondersteunen, hebben we deze praktische keuzehulp voor je samengesteld. Neem gerust een moment de tijd en beantwoord voor jezelf de volgende vragen.
Deel A: jouw startpunt (Hoe benader je de steen?)
Iedereen begint anders aan een sculptuur, en die benadering kan bovendien per project variëren. Kijk eens naar de drie stromingen hieronder. Welke sluit vandaag het beste aan bij jouw visie?
  • Vrij en intuïtief. Je hebt een globaal idee, een vage vorm voor ogen of puur een emotie die je wilt uiten. Maar hoe de uiteindelijke sculptuur zich manifesteert, laat je organisch ontstaan tijdens het hakken. Je verstaat de kunst om je volledig te laten leiden door de natuurlijke karakteristieken, de aders en de verrassingen van de steen zelf.
  • Het dynamische plan. Je bent niet helemaal blanco begonnen. Je hebt een mooie schets op papier gezet of vooraf een klein model van klei gekneed. Een uitstekend uitgangspunt, maar je houdt er niet krampachtig aan vast. Als de steen tijdens het proces om een artistieke of compositorische koerswijziging vraagt, dan stuur je met liefde bij.
  • Technisch en punctueel. Jij houdt van een helder plan en een strakke voorbereiding. Je hebt een compleet uitgewerkt ontwerp klaarliggen, tot in detail uitgedacht op papier of perfect geboetseerd in klei. Jouw doel voor dit project is om dit ontwerp via ambachtelijke wetmatigheden zo nauwkeurig mogelijk te vertalen naar de steen.
beeldhouwend kunstenaar roze
steenbeeldhouwen nagels
Deel B: jouw behoefte aan begeleiding (Wat heb je van ons nodig?)
Alex en ik staan klaar om je te begeleiden, waarbij we ieder onze eigen specifieke vakkennis en expertise inbrengen. Waar ligt voor jou op dit moment de prioriteit?
  • De spiegel. Je wilt zelfstandig je weg zoeken en geconcentreerd aan je werkstuk werken, maar je vindt het prettig als ik constructief met je meekijk. Ik fungeer als jouw spiegel: ik bewaak samen met jou de grote lijnen en scherp je blik op het gebied van anatomische logica, driedimensionale verhoudingen en de werking van licht en schaduw.
  • De sparringpartner. Je zit vol ideeën en vindt het prettig om op niveau te brainstormen over de artistieke en technische keuzes die voor je liggen. Wat zijn bijvoorbeeld de mechanische gevolgen voor de draagkracht van de steen als je deze volumeverandering doorvoert? Samen wegen we de opties professioneel af.
  • De coach. Jij wilt deze keer echt de diepte in met het pure, traditionele ambacht. Je wilt dat Alex je intensief begeleidt bij het exact overzetten van de maten van je model naar de steen. Met zijn jarenlange ervaring leert hij je hoe je met punctueel gereedschap, passertechnieken en meetinstrumenten de maximale controle over het materiaal krijgt.
Deel C: jouw persoonlijke 'staat van zijn' (Wat breng je mee?)
Onze gemoedstoestand bepaalt voor een groot deel hoe we de steen hanteren en het materiaal benaderen. Hoe zit jij er vandaag bij achter je bok?
  • Ontspanning. Je hebt een drukke periode achter de rug en zoekt in het atelier vooral rust, ruimte en een moment voor jezelf. Je wilt de controle bewust even loslaten. Onverwachte resultaten zien we hier niet als fouten, maar als organische vormveranderingen. Voor jou is de pure beleving van het creëren vele malen belangrijker dan een mathematisch perfect eindresultaat.
  • Uitdaging. Je voelt de creatieve energie stromen en hebt de ambitie om jezelf intellectueel of technisch uit te dagen. Je wilt een complexe techniek of een monumentale vorm onder de knie krijgen. Je zoekt focus en discipline, en je wilt expliciet dat Alex en ik je scherp houden op je artistieke doelen en je techniek verfijnen.
  • Ontdekking. Alles is nieuw en dat is een prachtig startpunt. Je werkt voor het eerst in een specifieke, uitdagende materiaalsoort (zoals hard marmer of gelaagd albast) of experimenteert met een stijl die nieuw voor je is. Wij nemen je stap voor stap mee in de geologische en technische eigenschappen van de steen, zodat je vol vertrouwen je vaardigheden kunt opbouwen.
Hoe communiceer je dit in het atelier?
​Nu je weet waar jouw behoefte ligt, is het de kunst om dit bij binnenkomst kort met ons af te stemmen. Je hoeft uiteraard geen uitgebreid betoog te houden; een korte, gerichte zin bij de start van de dag is voor ons al meer dan genoeg om onze begeleiding meteen in de juiste stand te zetten.

Denk bijvoorbeeld aan:
"Simone, ik ga vandaag volledig op intuïtie werken in deze albast. Wil jij alleen af en toe controleren of ik ruimtelijk gezien anatomisch logisch bezig blijf?"

Of juist:
​
"Alex, ik heb dit model in klei gemaakt en ik wil het punctueel gaan overzetten in dit blok marmer. Kun je me straks helpen bij het uitzetten van de eerste meetpunten?"
simone beeldhouwdocent
beeldhouwdocent steen
Waarom wij dit zo graag willen weten
Misschien vraag je je af waarom we dit van tevoren zo helder met elkaar afstemmen. Dat doen we om voor jou de ultieme succeservaring te creëren. Door jouw voorkeur en gemoedstoestand uit te spreken, kunnen Alex en ik onze expertise precies op het juiste moment en op de juiste manier doseren.


Als we weten dat jij in een vloeiende, intuïtieve flow aan het hakken bent, gaan we je absoluut niet storen met ingewikkelde meetinstrumenten. Dat zou immers ten koste gaan van jouw creatieve proces. En andersom geldt hetzelfde: als jij juist op zoek bent naar die perfecte technische symmetrie, laten we je uiteraard niet aanmodderen. Dan reiken we je direct de juiste methoden en gereedschappen aan.

Het atelier is jouw veilige haven, jouw creatieve ruimte en een professionele werkplaats ineen. Door vooraf even bij jezelf in te checken en je koers te delen, stemmen we onze begeleiding perfect af op jouw artistieke proces.
Welkom in het atelier
Onze deur staat wagenwijd voor je open. Werk je het liefst flexibel en in je eigen tempo? Met onze strippenkaarten bepaal je helemaal zelf wanneer je achter de bok stapt, zodat je jouw creatieve uren perfect kunt afstemmen op je eigen agenda.

En smaakt dit verhaal naar meer, maar wil je eerst eens rustig de sfeer proeven en kijken of het werken in steen bij je past? Meld je dan aan voor een proefles. Het is de ideale, laagdrempelige manier om kennis te maken met het materiaal, de dynamiek van het atelier en onze manier van begeleiden.

We kijken er enorm naar uit om te zien welke weg jij deze keer gaat bewandelen en hoe we jouw techniek samen naar een hoger niveau kunnen tillen. Tot snel in het atelier, de koffie en thee staan voor je klaar.
0 Opmerkingen

Het hakken van een verhaal: waarom de strijd met het kristal nooit verandert

15/6/2026

0 Opmerkingen

 
In mijn kantoor aan de Kenauweg puilen de kasten uit van de vakliteratuur over anatomie, steenkunde en kunstgeschiedenis. Maar soms, heel soms, kom je een roman tegen die geen handleiding is en toch álles vertelt over ons vak. Ik heb onlangs 'Waak over haar' van Jean-Baptiste Andrea dichtgeslagen en ik kan je vertellen: mijn hartslag is nog steeds niet helemaal gedaald.

Als je deze periode één boek leest tussen het hakken door, laat het dan dit boek zijn. Het heeft de prestigieuze Prix Goncourt gewonnen, en ik snap verdomd goed waarom. Het is een ode aan de steen, aan de onmogelijkheid van het scheppen en aan de allesverslindende passie die wij hier in het atelier ook allemaal voelen. Het is een boek dat je niet leest, maar dat je inademt, alsof het fijn marmerstof is dat zich in je longen nestelt.
Het verhaal: een dwerg, een erfgename en een blok marmer
Het verhaal voert ons mee naar het Italië van de twintigste eeuw. We volgen Mimo, een jongen die geboren is in armoede, met een lichaam dat niet meewerkt maar met handen die goud waard zijn. Hij wordt in de leer gedaan bij een brute beeldhouwer, een man die de steen slaat in plaats van hem te aaien. En daar, in die stoffige werkplaats, ontdekt Mimo dat hij een gave heeft: hij kan een verhaal uit het marmer bevrijden.
​

Tegenover hem staat Viola, de dochter van een machtige adellijke familie. Zij is briljant, ambitieus en gevangen in de gouden kooi van haar stand. Hun vriendschap en liefde beslaan decennia, tegen de achtergrond van het opkomende fascisme en de chaos van twee wereldoorlogen. Maar de echte rode draad? Dat is dat ene, mysterieuze beeld dat Mimo maakt. Een beeld dat zo krachtig is, zo schokkend mooi, dat het door het Vaticaan verborgen moet worden gehouden.
waak over haar boek voorkant
Waarom jij dit als beeldhouwer moet lezen
Waarom raakt dit boek ons, de mensen van de Kenauweg, zo hard? Omdat Jean-Baptiste Andrea schrijft over steen zoals wij erover praten als de roldeur openstaat en de thee dampt.

1. Het gevecht met de materie
Andrea beschrijft het proces van het beeldhouwen zo zintuiglijk dat je de blaren op je eigen handen voelt branden. Hij schrijft over het moment dat Mimo voor het eerst een beitel vasthoudt en ontdekt dat de steen niet zomaar een brok dood materiaal is. In mijn lessen hebben we het vaak over materiaalgevoel. In de roman zie je Mimo worstelen met precies diezelfde vragen: hoe diep kan ik gaan? Waar zit de breuklijn? Hoe dwing ik dit Carrara marmer om vloeibaar te lijken?

Als Mimo hakt, dan hakt hij niet alleen in steen; hij hakt in zijn eigen verhaal. Dat herkennen we in het atelier. Of je nu werkt aan een 'rookworstje' bij een navel of een abstracte drieknoop, je laat altijd een stukje van jezelf achter in het gruis op de vloer.

2. De anatomie van de emotie
Mimo’s talent ligt in het feit dat hij emotie kan vangen in iets dat onverwoestbaar is. Hij kijkt naar Viola en vertaalt haar scherpe geest, haar verdriet en haar trots naar de koude steen. In onze modulelessen anatomie praten we over de 'baguettes' van de rug en de 'mandarijnpartjes' onder de borsten. We leren de techniek om het lichaam kloppend te krijgen. Mimo leert ons dat die techniek slechts het voertuig is. Het boek herinnert ons eraan dat we die anatomie beheersen om uiteindelijk iets te kunnen zeggen wat woorden niet kunnen vangen.
​

3. De tijdloosheid van het atelier
De sfeer in de werkplaats waar Mimo opgroeit, ademt dezelfde passie als onze plek in Leiden. Het stof dat alles bedekt, de geur van natte steen, het ritme van de hamerslagen die als een hartslag door de ruimte gaan. Als ik Mimo door het atelier zie dwalen, zie ik jullie. Ik zie de concentratie, de frustratie als de steen niet meewerkt, en die korte, flitsende euforie als die ene lijn opeens 'klopt'.
De verbinding met onze eigen 'Waak over haar'
De titel van het boek, Waak over haar, slaat op het uiteindelijke beeld dat Mimo maakt. Een beeld dat zo gepassioneerd is dat het mensen bang maakt. Dat is de ultieme droom van elke kunstenaar, toch? Dat je iets maakt dat een eigen leven gaat leiden.
​

In het atelier werken we vaak 'veilig'. We willen dat het mooi wordt, dat het klopt. Maar Andrea daagt ons via Mimo uit om de controle te verliezen. Hij laat zien dat de grootste kunst ontstaat op de grens van waanzin en meesterschap. Het herinnert me aan de non-finito techniek waar we het vaak over hebben. Soms vertelt de ruwe steen die je laat zitten meer dan het gepolijste oppervlak. Mimo begrijpt dat de leegte, die negatieve ruimte, net zo belangrijk is als de massa.
Hoe het boek mijn kijk op het atelier veranderde
Ik heb kasten vol boeken, maar weinig schrijvers durven de 'lelijkheid' van het scheppingsproces zo rauw te beschrijven. Andrea spaart Mimo niet. De steen is hard, de wereld is wreder, en kunst is vaak een eenzame weg.
waak over haar boek achterkant
Toen ik het boek op een rustige avond thuis dichtsloeg, bleef het verhaal nog uren door mijn hoofd spoken. De volgende ochtend kwam ik het atelier binnen, nog voor de eerste lessen begonnen. Ik keek naar de lege bokken, de opgestelde stenen en de slijpmachine waar Alex de vorige dag nog had gestaan. In de stilte van de ochtend voelde ik een enorme trots. Wij doen dit. Wij zijn de nazaten van Mimo. Wij houden een ambacht levend dat al duizenden jaren onveranderd is. De techniek van de Widia-beitel mag dan moderner zijn dan die van Mimo, maar de strijd met het kristal is nog exact hetzelfde als in de tijd van de oude meesters.
​

Het boek heeft me geraakt omdat het de 'waarom' van ons atelier aan de Kenauweg bevestigt. Waarom rijdt die ene cursist elke maand vanuit Gelderland hiernaartoe? Waarom komt die andere cursist op zijn 68ste nog steeds zijn techniek verfijnen? Omdat we, net als Mimo, de behoefte hebben om iets achter te laten dat de tijd overleeft. Iets dat zegt: "Ik was hier, ik heb dit gezien, en ik heb het uit de aarde getrokken."
De leessfeer van dit boek
Stel je voor: het is zaterdagavond. Je armen zijn moe van een dag hakken, er zit nog een restje marmerstof achter je oren, en je schenkt een goed glas wijn (of cola) in. Je kruipt op de bank, doet een lampje aan en slaat 'Waak over haar' open.
​

Je wordt direct naar de zonovergoten marmergroeven van Carrara getransporteerd. Je voelt de hitte, je hoort het gerinkel van de gereedschappen. Andrea schrijft in korte, krachtige beelden die toch zingen. Het is een boek dat je dwingt tot vertraging, precies zoals de steen dat doet. Je kunt dit boek niet afraffelen. Je moet het proeven.
Een uitnodiging tot een artistieke doorbraak
Ik wil je motiveren: lees dit boek en neem de energie mee naar de werkbank. Laat Mimo je inspireren om groter te denken. Om niet alleen die torso te maken omdat de verhoudingen zo mooi zijn, maar om te zoeken naar het verhaal onder de huid.

Wat probeer jij te beschermen in je steen? Over wie waak jij als je aan het polijsten bent?

Dit boek herinnert ons eraan dat we als beeldhouwers een geheime taal spreken. Een taal van licht, schaduw en volume. Jean-Baptiste Andrea heeft die taal vertaald naar woorden, en het resultaat is adembenemend. Het is een ode aan alles wat we aan de Kenauweg doen.
​

Dus: ga naar de boekhandel, haal dit meesterwerk, en verlies jezelf in de wereld van Mimo en Viola. En kom daarna naar het atelier. Laten we die passie, die anatomie, samen in de steen gaan vangen. De roldeur staat open, de stenen wachten, en na het lezen van dit boek zul je je beitel nooit meer op dezelfde manier vasthouden.
0 Opmerkingen

Welkom in het hart van de transformatie: naar binnen keren tijdens de Leidse Kunstroute

10/6/2026

0 Opmerkingen

 
Lieve kunstliefhebbers, vrienden en cultuurzoekers,

De deuren van het atelier staan al op een kier, de geur van steenstof hangt in de lucht en achter de schermen wordt met hart en ziel gewerkt. Eind september is het zover: de Leidse Kunstroute viert haar dertigste jubileum! Op zaterdag 26 en zondag 27 september 2026 transformeren wij ons vertrouwde atelier en Galerie Sluimer & Van Olst in een warme en bruisende plek waar kunst tot leven komt.

Dit jaar is extra bijzonder. We vieren niet alleen de kunst, we vieren de verbinding. In onze galerie staan gevestigde namen en de frisse blik van de toekomst dit weekend namelijk letterlijk zij aan zij. Met ontzettend veel trots bieden Alex Sluimer en ik, Simone van Olst, dit jaar een podium aan een selectie waanzinnig getalenteerde jonge kunstenaars. Samen hebben we ons over een universeel en actueel thema gebogen dat ons allemaal raakt. We keren massaal naar binnen terwijl we ons laten dragen door het buiten.
​
Waar de buitenwereld vaak vraagt om sneller, groter en luider, nodigen wij je dit weekend uit om juist te vertragen, de stilte op te zoeken en te voelen wat er vanbinnen leeft.
balans sculptuur
steen sculptuur
De zeven fases van de Transformatie-serie
Als we naar binnen keren, komen we onszelf tegen. Mijn eigen bijdrage aan dit thema is de Transformatie-serie: een zevendelige cyclus in steen waarin ik twintig jaar leven met een chronische auto-immuunziekte heb verwerkt. Het is een rauwe, eerlijke maar bovenal hoopvolle reis van het donker naar het licht.

Wandel je met me mee door de zeven fases?
  • Niet meer kunnen dansen. Wanneer een ziekte toeslaat, stopt de maatschappelijke muziek onbarmhartig. Geen vloeiende golven dit keer, maar massieve, hoekige volumes van donker graniet en zwart basalt. Dit is de materiële weergave van de gedwongen stilstand die de ruimte opeist.
  • Mogen vallen. In een prestatiecultuur is de overgave aan de ineenstorting de grootste zonde. Deze beelden van marmer tonen diepe, diagonale breuklijnen. Dit is geen zwakte, maar de diepe intelligentie van het mogen vallen om vanaf de grond je eigen breuklijnen te bestuderen.
  • Cocon. Na de val volgt de noodzakelijke terugtrekking. Ik heb het albast bewerkt tot het zo flinterdun en semitransparant is dat het licht begint te filteren. Een beschermende membraan waarin de deconstructie stopt en de stille, ondergrondse transformatie begint.
  • Litteken. Overleven laat sporen na. Een litteken is weefsel dat verhardt om een breuk te dichten. In deze fase laat ik de ruwe breukvlakken en de diepe inkepingen van de beitel prominent zichtbaar. Het litteken wordt getoond als het mooiste sieraad van de overlevende.
  • Wederopstanding. Wederopstanding, maar zonder sentimentaliteit. De beelden claimen opnieuw hun verticaliteit met de expliciete kennis van de afgrond. De lijnen zijn getorst en versterkt: een onbreekbare kracht van een sculptuur die haar eigen ruïnes als fundering gebruikt.
  • Ontbinding van het zelf. Om echt vrij te zijn, moet je de identiteit van de eeuwige vechter durven loslaten. Het marmer is geperforeerd met complexe uithollingen waardoor het omgevingslicht dwars door het beeld heen snijdt. De harde grens tussen de steen en de buitenwereld lost op.
  • Stilte. De reis culmineert in een monumentale, soevereine ruststand. Pure, minimalistische vormen van wit marmer en perfect uitgebalanceerde sferen bezetten de ruimte. Dit is geen leegte, maar de overrompelende aanwezigheid van een volledig geïntegreerd leven in diepe vrede.
Jong talent zij aan zij met Alex Sluimer en Simone van Olst
Het thema is veel groter dan mijn persoonlijke verhaal alleen. Juist daarom vonden Alex en ik het zo magisch om dit jaar de dialoog aan te gaan met de nieuwe generatie kunstenaars. Hoe kijken deze jonge talenten naar de noodzaak om te vertragen? Hoe vertalen zij de reis naar de binnenwereld in hun eigen, grensverleggende beeldtaal?


In de expositie zie je hoe Imke Kruis, Doortje Sijm, Marie Veldhuizen, Luka Koppers, Fabian van Biene en Emma hun frisse energie, innovatieve materiaalgebruik en onbevangen blik prachtig contrasteren én harmoniëren met de monumentale ervaring van Alex en mij. Het resultaat is een dynamische, generatie-overschrijdende ontmoeting die je raakt, inspireert en aan het denken zet.
kunstenaars expositie
Het levende archief: een uniek kijkje achter de schermen
Om de ervaring van het naar binnen keren compleet te maken, openen we dit weekend ook de deuren van ons 'levende archief'. Je ziet niet alleen de voltooide eindfases, maar krijgt ook inzage in mijn meest persoonlijke 'chaos schriftjes', de eerste rauwe schetsen in de marge van mijn dagboeken, en de materiaalstudies.


Het toont de turbulente weg die we hebben afgelegd van eerdere collecties, zoals de Golven-serie en Tussen de Getijden, naar deze nieuwe expositie. Een unieke, intieme kans om het creatieve proces van heel dichtbij te voelen.
Kom je langs? De koffie en wijn staan klaar!
Of je nu een doorgewinterde kunstverzamelaar bent, een trotse supporter van jong talent, of gewoon zin hebt in een inspirerend weekend vol mooie ontmoetingen en diepgaande gesprekken: je bent meer dan welkom. We willen verbinden, harten openen en bovenal samen het leven en de kunst vieren.
​

Kom gezellig langs, laat je meevoeren door de beelden, blader door de schetsboeken en drink een glas met ons mee. We kunnen niet wachten om je te ontmoeten!
simone van olst en alex sluimer
Praktische informatie:
  • Locatie: Atelier en Galerie Sluimer en Van Olst
  • Adres: Kenauweg 17A, 2311 BA Leiden
  • Wanneer: Zaterdag 26 en zondag 27 september 2026
  • Openingstijden: Vanaf 10:00 tot 17:00 uur (vrije inloop)

Ben je curator, verzamelaar of kunstprofessional en red je het niet tijdens het weekend van de Kunstroute? Buiten het weekend om openen we de galerie graag op afspraak voor een persoonlijke rondleiding.
​

Zien we je in september?
Alle foto's gemaakt door Darian Richardson
0 Opmerkingen

De verleiding van papier en inkt: de museumboekhandels van Parijs

8/6/2026

0 Opmerkingen

 
Je kunt Parijs niet bezoeken zonder met een zwaardere koffer — of een zuchtende echtgenoot — terug te keren. Alex heeft zich deze week werkelijk een breuk gesjouwd aan alle aankopen. Die boodschappen-trolley is oprecht geen gek idee voor de volgende keer, al zie ik ons al staan bij de museum-lockers met een kar vol zware kunstboeken die nét niet in het kluisje passen. Mijn enthousiasme voor museum-boekhandels is simpelweg niet te stoppen; het is de plek waar de expertise van het museum tastbaar wordt voor in je eigen kast.
De intieme specialisten bij Giacometti en Aristide Maillol
Onze tocht begon bij de kleinere, intieme winkels. Bij Institut Giacometti en Musée Aristide Maillol vind je boekwinkels die bijna aanvoelen als privé kabinetten. Bij Maillol was de ervaring een tikkeltje apart; hoewel er zeker interessante boeken te vinden waren, voelde zijn eigen werk soms een beetje weggedrukt door de enorme hoeveelheid merchandise van Le Chat. Bij Giacometti is het aanbod bescheiden en hoofdzakelijk in het Frans, maar mijn 'boeken-hart' ging hier enorm hard kloppen van de private press uitgaven. Dit zijn de plekken waar je zeldzame publicaties vindt die nergens anders te krijgen zijn.
Musée Zadkine zie je verstilling in papier
Iets uitgebreider, maar nog steeds heerlijk intiem, is de winkel bij Musée Zadkine. Ook hier vallen de bijzondere uitgaven op die diep ingaan op de schetsen en de breekbaarheid van de vorm. Het bladeren door deze verfijnde boekjes voedt direct onze eigen 'chaos-schriftjes' en geeft nieuwe input voor het atelier.
boek museumwinkel
Sennelier is natuurlijk de bron van kleur
Een tussenstop bij Sennelier aan de Quai Voltaire is natuurlijk vaste prik. Dit is geen museum, maar de winkel zelf is een monument. De houten kasten vol pigmenten en pastels nemen je mee terug naar de tijd van de grote meesters. Hun boekenselectie is heel specifiek en diepgaand: het gaat om de materie, de chemie van kleur en de pure techniek van het maken.
Musée de l'Orangerie als de rust van Monet
De winkel van de Orangerie ademt de rust van de Nymphéas. Het is een leuke, kleine winkel met natuurlijk een complete focus op Monet. Je vindt er steengoede boeken over zijn werk en een sterk aanbod rondom artistieke en kunstzinnige vorming. De boeken vangen de verstilling van de vorm prachtig, met veel aandacht voor licht en schaduw; precies de elementen die wij in onze stenen beelden proberen te vangen.
boek museumwinkel parijs
Musée d'Orsay zijn parels in het station
In Musée d'Orsay vind je een hele verzameling winkels die de grandeur van het station weerspiegelen. Boven, na de impressionisten, zit een fijne plek en beneden vonden we er zelfs twee. De ene richt zich op kleinere spullen, maar de andere is een gigantische winkel met een waanzinnige collectie unieke boeken, uitgegeven door andere galeries in Parijs. Het is fantastisch om daar parels op de kop te tikken die je nergens anders tegenkomt.
Petit Palais lees je vakmanschap en spel
Als je zoekt naar de historie van het vakmanschap, dan is het Petit Palais the place to be. Hun boekhandel is een goudmijn voor naslagwerken over de 19e-eeuwse Franse beeldhouwkunst. De boeken over de technieken van Dalou en Carpeaux zijn van een bizar hoog niveau. Naast boeken hebben ze hier ook een fantastische hoek met boardgames over kunst en een diepe selectie over de bouw van Parijs.
Grand Palais voor monumentale visie en design
De winkel van het Grand Palais weerspiegelt de enorme schaal van het gebouw. Bij bijna elke tentoonstelling is er een eigen complete winkel met veel boeken en zeer goede teken- en schilderspullen. In de centrale ruimte vind je bovendien een aparte designwinkel.
Heel erg gaaf opgezet, maar ik geef toe: het is slecht voor de portemonnee!
Bourse de Commerce is de moderne openbaring
Dan komen we bij de echte knokkers. De boekhandel van de Bourse de Commerce is simpelweg
insane ​goed. Het is er net zo strak en indrukwekkend als de restauratie van Tadao Ando zelf. Hier vind je een ongelooflijke collectie over hedendaagse kunst en architectuur; boeken die vaak objecten op zich zijn. De helft is Frans, de helft Engels, en ik zag er boeken die ik werkelijk nog nooit ergens anders heb gezien. Het was bizar moeilijk om de hand op de knip te houden!
Fondation Cartier is voor mij de absolute top
​
En tot slot, de absolute top: Fondation Cartier. Ik durf wel te zeggen: de beste boekhandel bij een museum die ik ooit heb gezien! Het is echt geweldig, vooral als je houdt van een combinatie van muziek, contemporary art en architectuur, gemixt met design. De boeken die ze hier uitgeven zijn van een ongekende kwaliteit en dagen je uit om buiten de traditionele kaders te denken. Wat een winkel! En het mooie is dat je hem ook gewoon vanaf de straat kunt bezoeken.
boeken museumwinkel
De oogst voor het atelier
Al die kilo’s extra bagage zijn het meer dan waard. Onze eigen creatieve databank in Leiden is weer een flink aantal planken rijker. Deze boeken en materialen zijn voor ons actieve bronnen van inspiratie. We gaan ze gebruiken om nieuwe verbanden te leggen in onze lessen en om de passie voor de steen en de vorm te blijven aanwakkeren bij iedereen die bij ons de beitel oppakt.
​

Parijs, je boekwinkels waren de kers op de taart. We gaan nu eerst Alex zijn rug wat rust gunnen en dan duiken we met een kop thee de nieuwe aanwinsten in!
0 Opmerkingen

Parijs in de steigers: een week vol kunst, steen en de opening van mijn expositie

3/6/2026

0 Opmerkingen

 
Parijs bezoeken als kunstliefhebber is altijd een goed idee, maar halverwege maart 2026 was het voor ons, Simone van Olst en Alex Sluimer extra bijzonder. De directe aanleiding van onze trip was de feestelijke opening van mijn eigen expositie bij Marziart International Galerie in de wijk Batignolles. Het was een bizar mooi moment om mijn nieuwe serie van zes beelden; speciaal voor deze stad gemaakt, voor het eerst aan het Parijse publiek te tonen. Met die euforische energie als basis, besloten we er een volledige week van te maken om de stad als een spons op te zuigen.
De basis, vind rust in het 17e
Onze thuisbasis was het 17e arrondissement. Een absolute aanrader als je niet tussen de selfiesticks wilt slapen. Het is een rustige, veilige buurt met alle faciliteiten, denk aan die heerlijke bakkers op de hoek, maar zonder de hectiek. Met drie of vier haltes met de metro sta je zo aan de Seine en midden in het kunst-geweld. Het gaf ons de ruimte om 's avonds de indrukken van de dag te verwerken voordat we de volgende ochtend weer op pad gingen.

expo simone van olst parijs beeld
De route: hoe wij Parijs beleefden
In maart viel de drukte ons bizar mee. Bijna overal konden we zonder vooraf gekochte kaartjes zo doorlopen. Alleen bij Musée d'Orsay moesten we een kwartiertje wachten, maar voor die collectie sta ik met liefde even in de rij. Onze week zag er als volgt uit:

Woensdag: de intieme start
Na de drukte rondom de voorbereidingen van de expositie, begonnen we bij de plekken waar je als beeldhouwer de vingerafdrukken in de klei bijna nog ziet zitten. We hebben veel gelopen tussen deze musea om de architectuur van de stad op te zuigen.
  • Institut Giacometti. Een verborgen parel in een prachtig art deco herenhuis. Het gereconstrueerde atelier geeft je het gevoel dat de meester zelf net even een kop koffie is gaan halen.
  • Musée Maillol. Hier bewonderden we de robuuste, vrouwelijke vormen die zo kenmerkend zijn voor zijn werk. De rust in dit museum is een verademing.
  • Musée Zadkine. Een droomplek verscholen in het groen. De ruwe houten beelden in het daglicht van het atelier herinneren ons aan de directe verbinding tussen materiaal en maker.
Donderdag: de kracht van de vorm
Vandaag stond in het teken van de dialoog tussen historie en vernieuwing.
  • Sennelier. Geen museum, maar een bedevaartsoord. Tussen de pigmenten en de geur van olie verf voel je de aanwezigheid van alle grote kunstenaars die hier hun materiaal haalden.
  • Bourse de Commerce. De hypermoderne ingreep van Tadao Ando in dit historische ronde gebouw is adembenemend. Een perfecte plek om te zien hoe contemporary art en architectuur versmelten.
  • Musée Rodin. De onbetwiste meester. Wandelen door de beeldentuin met The Thinker op de achtergrond blijft een van de meest inspirerende ervaringen in Parijs.

Vrijdag: revolutie en lijnen
De dag van de grote contrasten: van negentiende-eeuwse pracht naar rauwe, experimentele kracht.
  • Musée d'Orsay. In dit oude treinstation voel je de energie van de vernieuwing. Naast de indrukwekkende beelden is het natuurlijk ook de plek voor de iconische Blue Water Lilies van Monet.
  • Musée Picasso. De eigenzinnige lijnen en de enorme variëteit aan materialen in dit statige pand in de Marais laten zien dat creativiteit geen grenzen kent.
parijs gebouw palais
parijs petit palais
Zaterdag: de moderne blik
Een dag voor reflectie en transparantie.
  • Fondation Cartier. Een glazen paleis waar contemporary art, design en natuur op een waanzinnige manier samenkomen. Het gebouw van Jean Nouvel lijkt soms bijna te verdwijnen in de omliggende tuin.

Zondag: de grand finale
​
Onze laatste dag was een absolute topdag. Omdat ze vlak bij elkaar liggen, bezochten we drie iconen op loopafstand van elkaar.
  • Musée de l'Orangerie. Een moment van totale verstilling bij de Water Lilies. De manier waarop het licht hier binnenvalt, maakt de ervaring bijna meditatief.
  • Petit Palais. Een ode aan het ambachtelijke vakmanschap. De gratis collectie is indrukwekkend, maar vergeet vooral niet even de binnentuin op te zoeken voor een rustmoment.
  • Grand Palais. We sloten af bij dit monumentale bouwwerk. De schaal en de stalen constructie zijn een prachtig symbool voor de grootsheid van de stad, een waardige afsluiting voordat we de expositie weer gingen afbouwen.
expo simone van olst parijs
De grote kanalisatie, van Parijse ruis naar beeld
Misschien vraag je je af hoe wij deze enorme berg aan inspiratie, al die boeken, schetsen en foto's,  nu eigenlijk verwerken zonder dat ons hoofd overloopt. Voor mij is de 'chaos schriftjes' methode daarin heilig. Alle losse flarden, de texturen die ik zag bij Giacometti of de gedurfde lijnen uit de Bourse de Commerce, komen samen in mijn creatieve databank. Wij zijn niet bang op in musea even ons schetsboekje erbij te pakken, en omdat we dan even tijd nemen op de kunst die we zien echt op te nemen, blijft het ook beter hangen. En nee, je hoeft niet te kunnen tekenen. Teken juist wat jij ziet!
​

Ik leg snel verbanden en gebruik deze nieuwe kennis om onze lessen en masterclasses in ons atelier in Leiden direct meer diepgang te geven. We kanaliseren de expertise van de Parijse meesters naar de beitels van onze eigen cursisten. Zo blijft die reis niet alleen een mooie herinnering aan mijn eigen expositie, maar wordt het een actieve brandstof voor alles wat we in het atelier maken.
De stilte van maart 
Het grootste cadeau van Parijs in maart is zonder twijfel de verstilling. Terwijl de stad langzaam ontwaakt, kun je in de musea nog echt even alleen zijn met een kunstwerk. Het geeft je de zeldzame ruimte om te observeren hoe het zachte lentelicht op het marmer valt of hoe een specifieke lijn wegloopt in de ruimte, zonder dat je wordt opgejaagd door de massa. In deze periode is er geen gedrang of gehaast; het is een intieme ervaring tussen jou en de kunst, waarbij de inspiratie overal voor het oprapen ligt en de beruchte wachtrijen vrijwel overal ontbreken.
Onze persoonlijke tips
Als je deze artistieke reis zelf wilt beleven, raden we je aan om een uitvalsbasis te zoeken in het 17e arrondissement. Het is een heerlijk rustige en veilige wijk van waaruit je zo bij de Seine bent. Voor de afstanden langs de rivier pakten wij vaak een Vélib, maar we adviseren vooral om de rest te voet te doen zodat je geen enkel architectonisch detail mist. Een gouden tip voor de planning is om de drie grote iconen te combineren: Musée de l'Orangerie, Petit Palais en Grand Palais liggen op korte loopafstand van elkaar, waardoor je een indrukwekkende 'grand finale' aan je bezoek kunt geven zonder kostbare tijd te verliezen.

Wat een heerlijke reis was dit. Het was de perfecte herinnering aan waarom we doen wat we doen: de onstuitbare drang om te creëren en de schoonheid van de vorm te vieren. Parijs in maart heeft ons niet alleen rust gegeven, maar vooral een enorme dosis nieuwe energie en inspiratie die we weer meenemen naar ons eigen atelier. Op naar het volgende project!
0 Opmerkingen

De kracht van de lijn: een onverwachte wending in het Grand Palais

1/6/2026

0 Opmerkingen

 
In de schaduw van de indrukwekkende glazen koepel van het Grand Palais voltrok zich deze zondagmiddag een bijzonder toeval. Waar de wachtrijen voor Eva Jospin ons dwongen tot een koerswijziging, vonden we onszelf terug bij de slotdag van een expositie die achteraf gezien niet treffender had kunnen zijn: Dessins sans limite (Drawing outside the lines). Deze monumentale samenwerking met het Centre Pompidou bleek de perfecte afsluiting van onze Parijse zondag.
Het ontstaan van een monument
Om de schaal van deze middag te begrijpen, moet je iets weten over de oorsprong van dit gebouw. Het Grand Palais werd, net als zijn buurman het Petit Palais, gebouwd voor de Wereldtentoonstelling van 1900. Het was een technisch hoogstandje van glas, ijzer en steen, bedoeld om de glorie van de Franse kunst en industrie te tonen. Sinds die tijd is de missie van het museum altijd geweest om een "venster op de wereld" te zijn. De tentoonstellingen worden hier gevormd rondom de gedachte van monumentaliteit en dialoog; de kunst moet de confrontatie aangaan met de overweldigende architectuur van het gebouw zelf.
Navigeren door verscheidenheid onder een glazen hemel
Het Grand Palais is enorm en biedt een duizelingwekkende verscheidenheid aan exposities tegelijkertijd. Een van de meest iconische kenmerken die je daarbij helpt te navigeren, is het gigantische glazen dak. Met maar liefst 8.500 ton staal en een oppervlakte aan glas die de grootste van Europa is, zorgt dit dak voor een spectaculaire lichtinval. Het is alsof de stad en de wolken onderdeel worden van de tentoonstelling.

De kunst van het bezoeken zit hem hier in het durven maken van keuzes. In plaats van alles te willen zien onder die immense glazen hemel, kun je je het beste laten leiden door één discipline of een specifiek thema dat je op dat moment raakt. Voor ons was dat dit keer de tekenkunst, juist omdat die zo prachtig fragiel contrasteert met de massieve staalconstructie die boven je hoofd zweeft.
plafond grand palais parijs
De schetsboeken: van Giacometti tot Léger
Wat deze expositie echt intiem maakte, was de verzameling schetsboeken die verspreid door de zalen te zien waren. Voor ons was het een feest van herkenning, want tussen de boekjes lagen ook de schetsen van Alberto Giacometti, de kunstenaar wiens werk we aan het begin van onze reis door Parijs al hadden bewonderd. Het is bizar om te zien hoe hij op papier precies dezelfde nerveuze, zoekende lijnen gebruikte als in zijn beelden.

Daarnaast vonden we de schetsen van Fernand Léger, waar Alex en ik allebei gek op zijn. Léger vertaalde de moderne wereld naar krachtige, bijna buisvormige lijnen en primaire kleuren. Voor ons als beeldhouwers is zijn werk enorm inspirerend omdat hij massa en volume wist te creëren met een ongelooflijke eenvoud en ritme. Het zien van deze boeken bevestigde voor ons dat de schets de meest pure vorm van een idee is.
De lijn in beweging: de geboorte van animatie
Een verrassend en boeiend onderdeel van de expositie was de aandacht voor het ontstaan van animatie. Hier zagen we hoe de getekende lijn voor het eerst letterlijk in beweging kwam. De tentoonstelling toonde vroege experimenten en pionierswerk waarbij statische tekeningen door techniek tot leven werden gewekt. Het deed ons denken aan de vroege 'stop-motion' experimenten. Voor ons is dit een intrigerende parallel: waar animatie leven wekt door een reeks beelden, proberen wij als beeldhouwers datzelfde leven en diezelfde dynamiek vast te leggen in één enkel, onbeweeglijk moment in steen.
grote kunstwerken in lijst
grand palais
alex sluimer kunstwerken vierluik
Structuur in de tekenkunst
Wat me als neurodivers persoon enorm aansprak, was de thematische indeling: bestuderen, vertellen, tekenen en voelen. Deze structuur gaf houvast in de enorme ruimtes, zonder de vrijheid te beperken. Het was fascinerend om te zien hoe lijnen niet beperkt bleven tot papier, maar over de muren kropen of transformeerden tot digitale installaties.
Robert Longo en Giuseppe Penone
Tussen de honderden werken vielen de monumentale houtskooltekeningen van Robert Longo direct op door hun brute kracht. Hij 'beeldhouwt' als het ware met schaduw op het platte vlak. Een andere ontmoeting die veel indruk maakte, was die met Giuseppe Penone. Zijn tekeningen voelden als een intieme verkenning van de huid en de natuur. Het herinnerde ons aan de manier waarop wij in het atelier de 'huid' van een ruw blok steen bestuderen voordat de beitel erin gaat.
simone van olst kunstwerk muur expositie
Het laatste akkoord
Dat we hier juist op de allerlaatste dag van de tentoonstelling stonden, voelde als een geluk bij een ongeluk. Deze middag herinnerde ons eraan dat elk groot kunstwerk begint met die ene breekbare lijn. Het was een waardige afsluiter van een weekend vol Parijse inspiratie. We nemen deze visuele indrukken mee terug naar onze eigen 'chaos schriftjes', klaar om ze te vertalen naar de stenen in ons atelier.
Bezoekersinformatie: Grand Palais
  • Adres: 3 Avenue du Général Eisenhower, 75008 Parijs.
  • Bereikbaarheid: Metrostation Champs-Élysées - Clemenceau (lijn 1 en 13).
  • Openingstijden: Wisselend per expositie, meestal van 10:00 tot 20:00 uur.
  • Tip: Kijk vooral omhoog naar de ijzeren constructie onder het glazen dak; het is een van de mooiste voorbeelden van vroege ingenieurskunst ter wereld.
0 Opmerkingen

Marmer en meesterschap: een zondagse ontdekking in het Petit Palais

26/5/2026

0 Opmerkingen

 
Na onze serene ochtend bij de Orangerie wandelen we onder de stralende Parijse zon langs de Seine. We lopen langs de Pont Alexandre III, die met zijn vergulde beelden en lantaarns glinstert in het licht, richting een architectonisch juweel: het Petit Palais. Dit 'kleine paleis' doet zijn naam eigenlijk tekort; het is een overweldigend eerbetoon aan de kunst en de stad Parijs.
Een architectonisch drieluik voor de wereld
Het is fascinerend om te bedenken dat de plek waar we nu lopen, het hart vormde van de prestigieuze Wereldtentoonstelling van 1900. Het Petit Palais werd niet als een losstaand gebouw ontworpen, maar als onderdeel van een grootschalig architectonisch ensemble. Samen met het imposante Grand Palais aan de overkant van de straat en de rijk gedecoreerde Pont Alexandre III, vormde het een nieuwe as in de stad die de moderniteit en de grandeur van Frankrijk moest uitstralen. Deze drie bouwwerken werden gelijktijdig opgetrokken om de miljoenen bezoekers van de tentoonstelling te imponeren en de verbinding tussen de Champs-Élysées en de Invalides te vieren. Voor ons als beeldhouwers is deze combinatie een visueel feest: overal waar je kijkt zie je hoe architectuur en beeldhouwkunst versmelten tot één groot eerbetoon aan de menselijke creativiteit.
schilderij kunst bezoeker kijker
muur met schilderijen expositie
sculptuur in kunstgalerij bezoeker
De geboorte van een persoonlijke collectie
De geschiedenis van de collectie van het Petit Palais vertelt het verhaal van een stad die haar artistieke ziel wilde vastleggen. De basis werd gelegd tijdens de Wereldtentoonstelling van 1900, toen de stad Parijs besloot een permanente kunstcollectie op te bouwen. Wat deze verzameling echter haar unieke karakter en enorme diepgang geeft, is de reeks omvangrijke schenkingen door particuliere verzamelaars. De belangrijkste was die van de broers Auguste en Eugène Dutuit in 1902, die het museum verrijkten met zeldzame manuscripten en antiek. Later volgde de schenking van Edward Tuck en Julia Stell met verfijnde 18e-eeuwse kunst. Een van de meest opvallende toevoegingen kwam van Georges Hoentschel, die het werk van zijn vriend Jean-Joseph Carriès aan het museum naliet. Deze opeenvolgende giften hebben ervoor gezorgd dat het Petit Palais voelt als een persoonlijke verzameling die de smaak van bevlogen kunstliefhebbers uit het verleden weerspiegelt.
De onheilspellende kracht van Carriès
Binnen de collectie is het werk van Carriès een absolute "showstopper". Zijn schilderij "La Mort de Sainte-Gudule" (De dood van de Heilige Goedele) uit 1891 is bizar goed, niet alleen door de techniek, maar vooral door de onheilspellende, bijna surrealistische sfeer. Carriès, die ook beeldhouwer en keramist was, toont de patrones van Brussel omringd door een wolk van schedels en engeltjes. De enorme goudkleurige lijst, versierd met doodskoppen, is een integraal onderdeel van het kunstwerk. Het voelt als een duister altaarstuk waarin de grens tussen leven en dood vervaagt. Dat dit werk hier hangt dankzij de schenking van Hoentschel is een zegen voor het museum; het geeft een uniek inzicht in de overgang naar het symbolisme.
De bel-etage: de hand van de meester in gips
Boven, op de hoofdetage, word je direct gegrepen door de grootsheid van de architectuur met haar gewelfde plafonds. Hier vind je de collectie uit de 18e en 19e eeuw. Wat voor ons vakmanschap goud waard is, is de aanwezigheid van de gipsen modellen van grote meesters. In het gips zie je de hand van de kunstenaar nog beter dan in het uiteindelijke brons of marmer; je ziet de vingerafdrukken, de zoektocht naar de vorm en de eerste aanzet van een beweging.

Een van de absolute hoogtepunten is het werk van Jean-Baptiste Carpeaux. Zijn sculpturen springen eruit door een bijna ongekende dynamiek. De manier waarop hij vlees, emotie en beweging in gips wist te vangen, is adembenemend. Als je goed naar de details van de spieren en de intense expressie in de gezichten kijkt, voelt het alsof de beelden elk moment kunnen gaan ademen. Verderop in de zalen word je geconfronteerd met de meesters Dalou en Rodin, waar je de spannende overgang naar de modernere beeldhouwkunst kunt voelen.
standbeeld vrouw steen
standbeeld torso steen
sculptuur vrouw steen
Jules Dalou en de waardigheid van de arbeid
Wat ons dit keer echt in het hart raakte, was het werk van Jules Dalou. Deze politiek geëngageerde beeldhouwer brak met de academische traditie en koos er bewust voor om 'gewone' mensen te verbeelden. In een tijd waarin kunst vaak over de adel ging, maakte hij beelden en schilderijen van echte werkers: vrouwen die zware manden vis of brood dragen. Deze werken zijn bizar mooi; ze tonen de waardigheid van arbeid zonder deze te verbloemen. Voor Dalou was de werkende mens de ruggengraat van de maatschappij. Zijn beelden van de werkende vrouw zijn zo krachtig omdat ze geen medelijden opwekken, maar ontzag voor de kracht van het dagelijks bestaan en de eerlijkheid van het ambacht.
De benedenverdieping: stilte en ingetogenheid
Als we de trap afdalen naar de benedenverdieping, maken we een reis terug in de tijd naar de Oudheid en de Renaissance. De diepte die je hier vindt, zit in de verstilling van de vormen. Het is fascinerend om te zien hoe de technieken die wij nu nog steeds gebruiken in het atelier al duizenden jaren geleden tot in de perfectie werden beheerst.

Op deze verdieping werden we ook overvallen door het beeld van Jeanne d’Arc van Henri Chapu. Dit werk is prachtig in zijn eenvoud. Chapu koos niet voor Jeanne als strijdbare ridder in harnas, maar als eenvoudig herdersmeisje op het moment dat ze voor het eerst de hemelse stemmen hoort. De kracht van dit werk zit in de psychologische diepgang; de zwaarte van haar rustieke kleding contrasteert prachtig met de spirituele lichtheid in haar gezicht. Het is een herinnering dat ware kracht vaak van binnenuit komt en dat je geen grote gebaren nodig hebt om een monumentale impact te maken.
trap met sculptuur petit palais parijs
De verborgen tuin in restauratie
Helaas was tijdens ons bezoek de beroemde binnentuin gesloten vanwege grootschalige restauratiewerkzaamheden. Hoewel we er alleen door het glas een glimp van konden opvangen, zag het er geweldig uit met die halfronde zuilengang en de mozaïekvloeren. De restauratie getuigt van de enorme zorg die Parijs draagt voor haar erfgoed. Het herinnert ons eraan dat ook architectuur — net als de stenen beelden in ons atelier — constante aandacht en liefde nodig heeft om haar glans te behouden voor de generaties na ons. We hebben nu al een reden om weer terug te keren!
Bezoekersinformatie: Petit Palais
  • Adres: Avenue Winston Churchill, 75008 Parijs.
  • Bereikbaarheid: Metrostation Champs-Élysées - Clemenceau (lijn 1 en 13).
  • Openingstijden: Dinsdag tot en met zondag van 10:00 tot 18:00 uur. Maandag gesloten.
  • Toegang: De vaste collectie is gratis te bezoeken.
0 Opmerkingen

De dualiteit van de beitel: vrijheid, techniek en de zoektocht naar jouw stem

25/5/2026

0 Opmerkingen

 
​In de vijfentwintig jaar dat Alex en ik, Simone van Olst, ons atelier aan de Kenauweg in Leiden runnen, hebben we duizenden creatieve processen van dichtbij mogen begeleiden. We zagen makers binnenkomen met een strak omlijnd plan die transformeerden tot intuïtieve kunstenaars. Tegelijkertijd zagen we vrije geesten worstelen met de grillen van de steen totdat ze rust vonden in een wiskundige methode.

De meest fundamentele vraag die elke cursist bezighoudt, is de keuze van de weg. Ga je vrij te werk of kies je voor de technisch planmatige route? Deze keuze is geen simpele kwestie van zwart of wit. Het is de essentie van jouw makerschap en de sleutel tot hoe wij jou optimaal kunnen begeleiden. In deze blog ontleden we de filosofie van het maken en onderzoeken we waarom het essentieel is dat jij durft aan te geven welke weg je wilt bewandelen. Aan de Kenauweg draait het namelijk niet om onze smaak, maar om jouw proces en een resultaat waar jij trots op bent.
De intuïtieve reis: dansen met het onbekende
Vrij werken wordt vaak gezien als de hoogste vorm van expressie. Je pakt een ruw blok marmer of een translucente albast uit de Samstone shop en je begint simpelweg. Zonder tekening, zonder kleimodel en zonder meetlat. Voor de intuïtieve maker is de steen een levend wezen dat antwoorden geeft. Elke slag van de hamer is een vraag en elke splinter die wegvliegt is een antwoord.


Dit proces vraagt om een enorme mentale lenigheid en het vermogen om de controle volledig los te laten. Het grote voordeel hiervan is de organische eerlijkheid. Omdat er geen vooropgezet plan is, kan de vorm zich aanpassen aan de innerlijke logica van het materiaal.
​

Toch is dit technisch gezien vaak de moeilijkste weg. Zonder plan heb je geen vangnet. Als je bij een torso te veel weghaalt, kun je dat niet meer herstellen. Je ruimtelijk inzicht moet constant op scherp staan. Wanneer jij kiest voor de vrije weg, fungeren wij als jouw externe geheugen en ruimtelijke kompas. We wijzen je op de consequenties van je keuzes en bewaken het proces zodat jouw intuïtie niet strandt in technische onmogelijkheden.
De planmatige route: de architect van de steen
Aan de andere kant van het spectrum vinden we de technisch punctuele benadering. Dit is de weg van de ratio, de wiskunde en de pure beheersing. De creativiteit zit hier vooral in de voorfase. Je maakt gedetailleerde schetsen en bouwt een model op schaal in klei of was. In het atelier gebruik je vervolgens passers en schuifmaten om je ontwerp exact over te zetten op de steen. Je dwingt de materie om de vorm aan te nemen die jij hebt bedacht.

Deze methode geeft een enorme rust. Het biedt een structuur die juist vrijheid kan geven. Je hoeft niet meer te twijfelen of een bepaalde verhouding wel klopt, want je hebt het immers gemeten. Dit proces is perfect voor complexe vormen zoals de Drieknoop.
​
In deze route veranderen wij in technische coaches. Alex helpt je bij de precisie van de overdracht en het gebruik van de punteermachine. Ik help je bij de vertaling van anatomische markers naar de harde steen. We bewaken de discipline en trekken je terug naar je plan als de metingen slordig worden, want bij deze methode is de integriteit van het ontwerp heilig.
drieknoop beeld steen
De dialoog: meegaan met de vorm
Tussen deze uitersten ligt een vruchtbare middenweg: werken met een plan, maar met de bereidheid om dat los te laten. Je begint met een basis, maar tijdens het hakken ontdek je een prachtige kleur of een onverwachte holte in de steen waardoor je besluit af te wijken. Je bent de regisseur die zijn script aanpast aan de acteurs.
​

Dit dynamische proces vraagt om zelfvertrouwen en het vermogen om je ego opzij te zetten. Soms heeft de natuur immers een beter idee dan de maker. In deze modus zijn Alex en ik op ons best als sparringpartners. We gaan de dialoog met je aan en bespreken de voor- en nadelen van een koerswijziging. Het is een proces van constante bijsturing, gebaseerd op diep respect voor zowel jouw visie als de eigenzinnigheid van het materiaal.
Waarom jouw keuze ons proces bepaalt
Wij kunnen alleen optimaal functioneren als we weten wat jij nodig hebt. Als wij denken dat je technisch wilt werken terwijl je eigenlijk wilt vliegen op je intuïtie, ontstaat er frictie. Daarom vragen we je aan het begin van de 
Zomeracademie of een lessenreeks altijd hoe je het wilt aanpakken.
​
  • De intuïtieve zoeker. We geven je de ruimte, observeren van een afstandje en grijpen alleen in als het technisch gevaarlijk wordt.
  • De technische bouwer. We zitten er bovenop, controleren je lijnen en dagen je uit om de precisie nog verder te drijven.
  • De ontdekkingsreiziger met kaart. We wandelen met je mee en zoeken samen naar de mooiste balans tussen controle en overgave.

Het gaat er niet om of wij het eindresultaat mooi vinden. Waar het wél om gaat, is of het resultaat voor jou klopt. We leren je eerst de taal van de steen voordat we je een roman laten schrijven.
steenbeeldhouwen
De psychologie van de maker
De keuze voor een methode zegt veel over wie je bent. Sommige cursisten hebben een dagelijks leven vol regels en zoeken in het atelier juist de totale vrijheid. Anderen hebben een chaotisch leven en vinden in de steen juist houvast en structuur. Beeldhouwen is in die zin een prachtige vorm van zelfregulatie.
​

Wij herkennen deze behoeftes. Als jij rust nodig hebt, zullen we je niet pushen naar een ingewikkeld technisch plan. Als jij juist uitdaging en discipline zoekt, laten we je niet aanmodderen. Wij zijn de wind in je zeilen als je vaart wilt maken en het anker als je dreigt af te drijven.
Gereedschap en de kunst van het herstel
De methode bepaalt ook welk gereedschap we gebruiken. Bij vrij werken horen vaak raspen en gutsen om de vorm af te tasten. Bij technisch werk komen de Widia beitels en punctuele meetinstrumenten uit de kast.
​

Zelfs een mislukking krijgt kleur door de gekozen methode. Bij vrij werken leren we je de vorm weer open te breken als het proces stagneert. Bij een technisch plan leren we je de kunst van de reparatie of de anatomie van de aanpassing. Een breuk is nooit het einde, maar altijd een nieuw begin.
Onze belofte: jouw visie centraal
Dit is de essentie van wat wij doen aan de Kenauweg. Het is onze belofte aan jou: we zullen je niet naar onze hand zetten, maar we zullen de steen naar jouw hand helpen zetten. We delen onze kennis over de menselijke anatomie en de wiskunde van de vorm, maar altijd in dienst van jouw unieke proces.


Of je nu een punctuele architect bent of een intuïtieve danser, het atelier is jouw podium. Wij zijn de technici achter de schermen die zorgen dat het licht goed valt en het gereedschap scherp is.
Durf te kiezen voor de Zomeracademie
Ik wil je motiveren om bij je volgende project tijdens de 
Zomeracademie bewust stil te staan bij deze keuze. Er is geen goede of foute weg, er is alleen de weg die op dat moment voor jou werkt. Wees niet bang om te experimenteren! Probeer eens een technisch plan als je altijd vrij werkt, of laat de meetlat eens liggen als je gewend bent aan punctueel meten.

Wij staan klaar met onze kennis en een open blik naar wie jij bent als maker. Vertel ons je plan of vertel ons dat je juist geen plan hebt. Beide zijn even welkom. Laten we samen die unieke reis in de steen maken.

Kom naar de Kenauweg, laat de steen je uitdagen en laat ons je begeleiden naar de ware alchemie van de beeldhouwkunst!
0 Opmerkingen

De dubbele lemniscaat en de drieknoop: een reis door de oneindigheid

20/5/2026

0 Opmerkingen

 
Wanneer je in een museum voor experimentele kunst staat, word je soms gegrepen door een vorm die lijkt te bewegen terwijl hij stilstaat. Een vorm die geen begin en geen eind heeft, waarbij de buitenkant naadloos overvloeit in de binnenkant. In de beeldhouwkunst noemen we dit vaak een lemniscaat, maar wie zich werkelijk in de wiskunde en de historie verdiept, ontdekt een wereld van spirituele en mathematische diepgang.

De dubbele lemniscaat en de drieknoop zijn misschien wel de meest uitdagende vormen om uit een massief blok steen te bevrijden. In de vijfentwintig jaar dat ik, Simone van Olst, samen met Alex Sluimer in Leiden werk, heb ik gezien hoe deze vorm de ultieme spiegel is voor je ruimtelijk inzicht. In dit essay ontleden we de historie van de knoop, de wiskundige wetten van de lemniscaat en de technische discipline die nodig is om dit in marmer of albast te realiseren.
De historie van de oneindige lus
De term 'lemniscaat' stamt uit het Latijnse lemniscatus, wat letterlijk 'versierd met linten' betekent. Wiskundig gezien kennen we het als de liggende acht, het symbool voor oneindigheid. Maar in de beeldhouwkunst gaan we een stap verder naar de drie dimensies. De drieknoop, of de klaverbladknoop, is de eenvoudigste niet-triviale knoop in de knopentheorie. Het is een gesloten lus die drie keer over zichzelf heen kruist. Historisch gezien is dit motief al duizenden jaren oud. We zien het terug in de Keltische knopen (de Triquetra), in de boeddhistische 'oneindige knoop' en in de geometrische patronen van de islamitische kunst. Voor deze culturen was de knoop niet zomaar een versiering; het symboliseerde de verwevenheid van tijd, de cyclus van het leven en de onverbrekelijke verbinding tussen het fysieke en het metafysische.
dubbele lemniscaat beeldhouwen in steen
De uitdaging van de morfologie
In mijn expertisegebied kijk ik naar de morfologie van deze knoop. Waarom is hij zo spannend voor het oog? Omdat hij onze visuele verwerking uitdaagt. Onze hersenen proberen de lijn te volgen, maar worden constant gedwongen om van richting te veranderen, van boven naar onder, van binnen naar buiten. In de steen creëert dit een dynamiek die geen enkel ander object bezit. Wanneer je een drieknoop hakt, ben je niet bezig met massa, maar met de ruimte tussen de massa.
Het vinden van de 'negatieve route'
In het atelier beleven we vaak een cruciaal kantelmoment wanneer een cursist besluit dit avontuur aan te gaan. Het is een proces van uiterste concentratie waarbij de wiskunde en het handwerk samensmelten. Vaak ontstaat er verwarring bij de kruispunten, omdat een drieknoop zich niet laat vangen in een platte tekening op de steen; de vorm heeft volume en diepte die vraagt om een andere manier van kijken. In plaats van te focussen op de banen, leer ik cursisten om in 'tunnels' te denken. Door te werken via de 'negatieve route' begin je niet bij de knoop zelf, maar bij de gaten waar de banen elkaar passeren. Wanneer deze openingen op de wiskundig juiste plek zitten, verschijnt de complexe vorm bijna als vanzelf uit de steen. Het is een fascinerende omkering van het normale denkproces.
dubbele lemniscaat studie schets steen
Wiskunde als scheidsrechter van harmonie
De wiskunde achter de dubbele lemniscaat is indrukwekkend. In de 17e eeuw beschreef de wiskundige Jacob Bernoulli de lemniscaat als een meetkundige plaats van punten waarbij het product van de afstanden tot twee vaste brandpunten constant is. In de beeldhouwkunst vertalen we deze abstractie naar balans. Een dubbele lemniscaat moet in evenwicht zijn; de twee lussen moeten elkaar visueel en fysiek in balans houden. Als de ene lus iets dikker is dan de andere, voelt het hele beeld "vals", net zoals een valse noot in de muziek. In mijn lessen aan de Kenauweg gebruik ik dit om cursisten te leren over proporties. Wiskunde is de scheidsrechter van de harmonie.
Spelen met licht en transparantie
Het werken aan een drieknoop in een materiaal als albast brengt een extra dimensie met zich mee: de transparantie. Omdat de banen van de knoop over en onder elkaar doorgaan, ontstaan er plekken waar het licht door twee of drie lagen steen tegelijk moet dringen. Dit creëert een schouwspel van verschillende tinten wit en oker. Waar de banen elkaar bijna raken, wordt de steen donkerder door de schaduw; waar ze vrij in de ruimte zweven, lijken ze licht te geven. Dit zintuiglijke effect versterkt de wiskundige complexiteit. Je ziet de knoop niet alleen, je ziet de diepte van de constructie door het licht.
Een oefening in mindfulness
Mijn persoonlijke passie voor dit onderwerp komt voort uit de uitdaging van de concentratie. Het hakken van een drieknoop is een oefening in mindfulness. Als je aan de ene kant te veel weghaalt, klopt de hele topologische loop niet meer. Het dwingt je om je ruimtelijk inzicht tot het uiterste te rekken. Ik raad cursisten vaak aan om eerst een reststukje speksteen te pakken en daar een kleine knoop uit te bevrijden. Het is de perfecte vormstudie. Je leert hoe de beitel de bocht om moet en hoe je de onderkant van een kruising bereikt zonder de bovenkant te beschadigen. Deze "kleine wiskunde" is de beste voorbereiding op het grote werk in bijvoorbeeld marmer.
De symboliek van de drie-eenheid
Historisch gezien is de klaverbladknoop ook verbonden met de symboliek van de drie-eenheid. In de middeleeuwse architectuur zie je de Triquetra vaak terug in de traceringen van gotische ramen. Het is een vorm die rust geeft omdat hij gesloten is, maar die tegelijkertijd spanning oproept omdat hij nooit stilstaat. In mijn visie als beeldhouwer probeer ik die rust en spanning te verenigen. Een drieknoop in steen moet aanvoelen als een bevroren beweging. Het licht moet over de banen glijden alsof het een vloeistof is. Dit bereik je alleen door de wiskundige precisie van de ronding tot in de perfectie door te voeren. Elke knik in de lijn verbreekt de illusie van oneindigheid.
De architectuur van de boog
Expertise in dit veld betekent ook dat je de risico's kent. Een drieknoop is structureel kwetsbaar. De punten waar de banen elkaar kruisen zijn potentiële breuklijnen. Alex en ik adviseren daarom altijd om bij deze vorm te werken met de draad van de steen mee. In marmer moet je de kristallijne structuur gebruiken om de lussen sterk te houden. We kijken hierbij naar de 'architectuur van de boog': hoe je de banen van de knoop dikker laat op de punten waar de meeste spanning staat, terwijl je ze visueel slank laat ogen door de manier waarop je de randen afrondt. Dat is de ware kunst: wiskunde gebruiken om de natuurkunde te slim af te zijn.
De kracht van ruimtelijke bevrijding
Ik wil je motiveren om niet bang te zijn voor deze complexiteit. Wiskunde in de kunst wordt vaak als "moeilijk" bestempeld, maar het is eigenlijk je beste vriend. Het geeft je de regels waarmee je kunt spelen. Een drieknoop hakken geeft een voldoening die bijna niet te beschrijven is. Het moment dat de banen elkaar voor het eerst werkelijk "vrij" passeren in de steen, is een magisch moment van ruimtelijke bevrijding. Je hebt de materie bedwongen met de kracht van je inzicht.
lemniscaat alex sluimer
Waar wacht je nog op? Kom naar het atelier in Leiden. Pak een steen, pak je passer en je beitel, en ga de dialoog aan met de oneindigheid. De dubbele lemniscaat en de drieknoop zijn niet alleen vormen; het zijn manieren van kijken naar de wereld waarin alles met elkaar verbonden is. Laten we samen die verbinding zichtbaar maken in de onverzettelijke steen. De wiskunde wacht op je, en wij staan klaar om je te helpen de knoop te ontwarren. Sluit je aan bij de drieknoop masterclass op 28, 29 en 30 mei 2026!
0 Opmerkingen

Het monument van de onzichtbare sloop: waarom de kunstwereld moet breken met het ideaal van de gezonde kunstenaar

19/5/2026

0 Opmerkingen

 
Er waart een spook door de westerse wereld en het huist in de lichamen van milieus, gezinnen, kantoren en ateliers. Het is de onzichtbare epidemie van de eenentwintigste eeuw: de explosieve stijging van het aantal chronische en auto-immuunziekten. Alleen al in Nederland praten we over bijna 10 miljoen mensen, ruim 53 procent van de volwassen bevolking, die dagelijks onderhandelen met een lichaam dat de oorlog aan zichzelf heeft verklaard. Van Long Covid tot Lyme, van diabetes type 1 tot hypermobiliteit, en van zeldzame, grillige systeemziekten zoals sarcoïdose tot diepe, onpeilbare uitputtingssyndromen.

We kijken naar een maatschappelijk vraagstuk van monumentale omvang, en toch is de stilte eromheen oorverdovend. Waarom? Omdat de buitenkant standhoudt. Omdat we hebben geleerd om de schone schijn op te houden. Omdat onze cultuur is geobsedeerd door esthetiek, productiviteit en onbreekbaarheid.
Als beeldhouwer heb ik, Simone van Olst, twintig jaar lang in de loopgraven van dit onzichtbare slagveld gestaan. Twintig jaar van hameren, beitelen en creëren, terwijl mijn eigen biologische fundament barsten vertoonde. Vandaag de dag bevind ik mij in een staat van diepe, bewuste ruststand; een strategische stilte die geen nederlaag is, maar een artistieke soevereiniteit. Vanuit deze positie heb ik mijn Transformatie-serie vormgegeven: een zevendelige conceptuele beeldencyclus die het narratief rondom ziek zijn niet alleen kantelt, maar radicaal verbrijzelt.
​

Dit is geen klaagzang. Dit is geen smeekbede om sympathie of een artistiek dagboek van een slachtoffer. Dit is een snoeihard maatschappelijk en institutioneel statement. Het is een weigering om nog langer onzichtbaar te zijn, verpakt in de onwrikbare taal van marmer, basalt en albast. En het is een directe confrontatie met een kunstwereld die lijdt aan een toxische obsessie: het ideaal van de gezonde, onuitputtelijke kunstenaar.
simone van olst kunstenaar met beeld
1. De mythe van de onvermoeibare maker is een systemische analyse
In het grensverleggende artikel Kunst en veeleisendheid – over het ideaal van de gezonde kunstenaar van BK Informatie wordt de vinger pijnlijk nauwkeurig op de zere plek gelegd. De hedendaagse kunstwereld profileert zich graag als progressief, inclusief en empathisch. Musea hangen vol met conceptuele werken over marginalisering, systemische uitsluiting en maatschappelijk onrecht. Maar zodra het gaat over de productievoorwaarden van kunst, transformeert diezelfde kunstwereld in een hyperkapitalistische, neoliberale arena waarin alleen de fysiek onkwetsbaren overleven.

De structuur van de kunstmarkt vereist dat een kunstenaar hypermobiel is. Je moet van de ene internationale residency naar de andere vliegen. Je moet gigantische, fysiek loodzware installaties kunnen opbouwen in een tijdsbestek van achtenveertig uur. Je moet netwerken tot in de vroege uurtjes, constant beschikbaar zijn voor curatoren en een output genereren alsof je een fabriek bent in plaats van een mens. Het artikel op BK Informatie legt bloot hoe dit 'ideaal van de gezonde kunstenaar' kunstenaars met een chronische ziekte of een functionele beperking systematisch uitsluit. Er wordt een onuitgesproken prestatie-eis gesteld die ervan uitgaat dat een creatief brein huist in een lichaam dat nooit hapert.

Als beeldhouwer die met steen werkt, een discipline die fysiek het uiterste vraagt, heb ik deze frictie aan den lijve ondervonden. Steenhouwen is een gevecht met de materie. Het vereist spierkracht, uithoudingsvermogen en het incasseren van constante fysieke trillingen en stof. Twintig jaar lang heb ik dit gevecht gevoerd terwijl mijn lichaam intern aan het imploderen was. De maatschappelijke druk om te presteren, om te voldoen aan het beeld van de 'succesvolle, productieve kunstenaar', dwong mij om mijn eigen biologische grenzen systematisch te negeren.

​
Het artikel in BK Informatie dwingt ons tot een kritische zelfreflectie: wiens verhalen horen we als alleen de lichamelijk onkwetsbaren de middelen en het platform krijgen om te produceren? Als meer dan de helft van de bevolking kampt met een chronische of auto-immuunaandoening en de kunstwereld sluit de kunstenaars die dit leven leiden uit, dan produceert de kunstwereld een valse, incomplete afspiegeling van de menselijke ervaring. Mijn Transformatie-serie is het antwoord op dit systemische hiaat. Ik gebruik de weigerachtige, zware materie van de steen om het onzichtbare falen van het lichaam een onontkoombare fysieke aanwezigheid te geven. Als de instituten ons niet willen horen, dan zullen ze de steen moeten wegen.
2. De paradox van passie met de kunstenaar als eigen uitbuiter
De drang om te creëren is voor een kunstenaar geen luxeprobleem; het is een existentiële noodzaak. Het is een vuur dat van binnenuit brandt en dat zich niet zomaar laat doven door een medische diagnose. Maar in dit vuur schuilt een enorm gevaar. Cultuur+Ondernemen analyseert dit fenomeen haarscherp in hun essay De paradox van passie: zo bewaak je de balans - Cultuur+Ondernemen. Ze beschrijven hoe passie in de culturele sector fungeert als een dubbelsnijdend zwaard. Het is je grootste motor, maar tegelijkertijd je grootste valkuil.

Omdat kunstenaars zielsveel houden van wat ze doen, zijn ze sneller geneigd om hun eigen grenzen te overschrijden. De culturele sector maakt hier dankbaar misbruik van door structureel te lage vergoedingen te betalen en onrealistische deadlines te stellen, wetende dat de kunstenaar 'toch wel blijft werken uit liefde voor het vak'. Dit creëert een cultuur van zelfuitbuiting. Wanneer je als kunstenaar echter te maken krijgt met een auto-immuunziekte, wordt deze paradox van passie een kwestie van leven of dood. Je drive wil vooruit, je conceptuele geest wil groter, dieper en monumentaler, maar de biologische realiteit trekt aan de noodrem.
​
"De paradox van passie betekent dat hetgeen wat je tot leven wekt, je ook kan vernietigen als je de ecologie van je eigen lichaam niet respecteert."

Gedurende mijn twintigjarige zoektocht ben ik herhaaldelijk in deze valkuil gestapt. De passie voor de steen, de drang om de beelden die in mijn hoofd stormden te bevrijden uit het marmer, overschreeuwde de signalen van mijn zenuwstelsel. Je wilt niet die 'zieke kunstenaar' zijn; je wilt herkend worden om je vakmanschap, je conceptuele diepgang en je onverzettelijkheid. Het resultaat is dat je dubbel zo hard werkt om de onzichtbare achterstand te compenseren. Je maskeert de uitputting met pure wilskracht.

Mijn huidige ruststand is het directe resultaat van het oplossen van deze paradox. Ik heb geleerd dat het bewaken van de balans geen artistieke verzwakking is, maar een daad van radicaal ondernemerschap en conceptuele rijping. Rust is geen leegte; het is een actieve, materiële component van mijn artistieke praktijk geworden. De Transformatie-serie is niet ondanks, maar dankzij deze herwonnen balans tot stand gekomen. Het is het werk van een kunstenaar die weigert zichzelf op te offeren op het altaar van de neoliberale productiviteitsdrang.
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
3. De beeldtaal van het onzichtbare lijden als van landschap naar somatische ruwheid
Mijn zoektocht naar een adequate beeldtaal om de interne verwoesting van een chronische ziekte vorm te geven, was een evolutionair proces dat zich over decennia heeft uitgestrekt. Ik kon niet direct over het lichaam praten; het was te rauw, te dichtbij, te onbevattelijk. Ik had de omweg van het landschap nodig om de interne topografie te leren begrijpen.

In mijn vroege werk, de Duinvallei-serie, zocht ik naar de impact van onzichtbare krachten op monumentale structuren. Een duin is een massief object, gevormd door zand en gewicht, maar de vorm is volledig vloeibaar. De wind, een onzichtbare, ongrijpbare stroom,bepaalt de contouren, verplaatst hele bergen en creëert nieuwe valleien zonder dat je de kracht zelf kunt vastpakken. Dit was mijn eerste onbewuste poging om de dynamiek van een auto-immuunziekte te vangen. Het lichaam als een duinlandschap dat onderhevig is aan de onzichtbare, eroderende winden van een intern immuunsysteem. Het oppervlak verandert, het interne gewicht verschuift, maar voor de oppervlakkige toeschouwer blijft het 'gewoon een berg'.

Vervolgens bewoog mijn werk zich naar de dynamiek van de Golven-serie. Hierin onderzocht ik de mechanismen van de impact, de constante herhaling van energie en het overweldigd worden door een kracht die groter is dan het individu. Een golf is pure beweging, een vloeibare sculptuur die ontstaat uit frictie en spanning, om daarna met brute kracht te breken. Jarenlang gebruikte ik deze vloeiende, esthetische lijnen om de golven van actieve ontstekingen, medische onzekerheid en fysieke uitputting te kanaliseren. Maar naarmate de jaren verstreken, begon deze taal te knellen. De golven waren te esthetisch, te elegant. Ze boden de toeschouwer een te comfortabele ontsnappingsroute. De werkelijkheid van chronisch ziek zijn is niet elegant; het is grillig, hoekig en onbarmhartig.

De cruciale overgang vond plaats in de serie Tussen de Getijden. Dit werk markeerde de overstap van het pure landschap naar de liminale zone van het menselijk bestaan. De getijdenzone is een brute, onzekere ruimte: het is land noch zee, het is constant onderhevig aan droogval en overstroming. Dit weerspiegelde exact de psychologische en fysieke realiteit van mijn twintigjarige ziekteproces. Je leeft permanent tussen de getijden. In het hoogtij van de crisis word je overspoeld door symptomen en verlies je elke controle; in het laagtij blijf je uitgeput en blootgesteld achter op het droge, terwijl de wereld om je heen verwacht dat je weer normaal meedraait. In deze serie begon de steen te veranderen. De perfect gepolijste golven maakten plaats voor ruwe breukvlakken, voor inkepingen en diepe fricties. De materie begon te getuigen van de schade.

De Transformatie-serie is de ultieme distillatie van deze decennialange zoektocht. Ik heb de natuurlijke metaforen achter me gelaten. De wind, de golf en het getij zijn geïnternaliseerd. Ze zijn neergeslagen in het merg van de sculpturen. De serie claimt de ruimte op een manier die niet langer esthetisch behaagt, maar conceptueel confronteert. Het is de overgang van landschappelijke abstractie naar een pure, somatische realiteit.
4. De zeven fases van Transformatie als een deconstructie van de chronische anatomie
De Transformatie-serie is opgebouwd uit zeven specifieke, opeenvolgende fases. Elke fase vertegenwoordigt een structurele en psychologische verschuiving binnen het proces van onzichtbaar ziek zijn. Het is een blauwdruk van de transformatie die miljoenen mensen wereldwijd doormaken, maar die tot op heden nooit op deze monumentale schaal in steen werd uitgehouwen.

Fase 1: Niet meer kunnen dansen
Dit is de fase van de abrupte arrestatie. De maatschappij functioneert op een ritme van constante acceleratie en plotseling trekt het immuunsysteem aan de noodrem. Niet meer kunnen dansen is het verlies van de vanzelfsprekende vloeibaarheid van het bestaan. De sculpturen in deze fase weerspiegelen een zware, massieve inertie. De kinetische energie van het bewegende lichaam is gevangen en samengeperst in blokken van onwrikbaar basalt of donker graniet.

De vloeiende lijnen uit mijn Golven-serie zijn hier bewust geconfronteerd met een absolute stilstand. Het is een visuele weergave van de frictie tussen de menselijke wil die vooruit wil bewegen en de biologische realiteit die weigert te collaboreren. Dit is de zware, compromisloze introductie van het project: de confrontatie met het feit dat het ritme voorgoed is gebroken.

Fase 2: Mogen vallen
De grootste taboe in een cultuur die is gebouwd op prestatie en veeleisendheid is de overgave aan de instorting. Mogen vallen is de bewuste beslissing om te stoppen met het overeind houden van een gevel die intern al lang is weggeslagen. In deze fase introduceer ik een geometrie van de ineenstorting. De beelden vertonen diepe, structurele scheuren en diagonale breuklijnen die de zwaartekracht niet langer bevechten, maar omarmen.

Hier resoneren de lessen uit het Cultuur+Ondernemen-essay over de paradox van passie: de val is noodzakelijk om te overleven. Zolang je blijft vechten tegen de onzichtbare instorting, vernietig je het fundament. Door het vallen toe te staan, krijgt de breuk een esthetische en conceptuele legitimiteit. De val is geen eindpunt, maar een actieve, vormgevende kracht.

Fase 3: Cocon
Na de instorting volgt de radicale terugtrekking uit de publieke sfeer. Cocon is de fase van de absolute internalisering. Het is de ruimte waarin de chronisch zieke zich moet verschuilen om te overleven, ver verwijderd van de veeleisende blik van de buitenwereld die constant vraagt: "Ben je alweer beter?"

De beeldtaal in deze fase transformeert naar holle, beschermende structuren. Het albast wordt zo dun uitgehouwen dat het semitransparant wordt; het laat licht door maar schermt de kern af. Het is de architectuur van de privacy, een monument voor de onzichtbare, ondergrondse arbeid van biologische en psychologische reorganisatie. De cocon is geen passieve isolatie, maar een actieve broedplaats van transformatie.

Fase 4: Litteken
De overleving laat sporen na. Een litteken is geen cosmetisch defect; het is een 'living map' van hersteld weefsel dat sterker is dan de oorspronkelijke huid, maar zijn elasticiteit heeft verloren. In deze fase wordt de topografie van de steen gekenmerkt door diepe, permanente inkepingen, ruwe lasnaden en ongepolijste breukvlakken die dwars door het gladde oppervlak snijden.

Dit is de directe verbinding met de thematiek uit het BK-informatieartikel. De kunstwereld vraagt om foutloze, gladde carrières en perfecte lichamen. Litteken weigert die perfectie. Het toont de littekens van twintig jaar overlevingsstrijd als de belangrijkste conceptuele elementen van het werk. De breuklijn is niet gerepareerd om onzichtbaar te worden; hij is geaccentueerd om de geschiedenis van het materiaal te vieren.

Fase 5: Wederopstanding
Je staat niet op uit een twintigjarige ziekte als dezelfde persoon die destijds neerviel. Wederopstanding is de constructie van een fundamenteel nieuwe anatomie. De beelden in deze fase verlaten de horizontale ligging van de val en de cocon en claimen opnieuw de verticaliteit. Ze stijgen omhoog, maar hun structuur is ingrijpend veranderd.

De beweging is krachtig, monumentaal en opwaarts, maar het is een beweging die haar littekens en breuklijnen met zich meedraagt. De opwaartse lijnen zijn niet langer de naïeve, vloeiende golven van weleer; het zijn de doordachte, getorste en versterkte structuren van een vorm die weet wat het kost om de zwaartekracht te overwinnen. Dit is de wedergeboorte van de kracht, gedefinieerd door geleefde ervaring.

Fase 6: Ontbinding van het zelf
Voordat de ultieme rust bereikt kan worden, moet de identiteit van de 'vechter' of de 'zieke' worden losgelaten. Ontbinding van het zelf is de fase waarin de rigide grenzen van het ego vloeibaar worden. Na decennia van overleven kan de definitie die je jezelf hebt gegeven om de crisis te doorstaan veranderen in een nieuwe gevangenis.

In deze fase openen de sculpturen zich volledig naar de ruimte. De harde contouren van het marmer vervagen door complexe uithollingen en perforaties, waardoor de omgevingslucht en het licht een integraal onderdeel worden van de sculptuur zelf. De steen verliest zijn defensieve barrière en lost op in de ruimte. Het is de overgave van het individu aan het universele landschap.

Fase 7: Stilte
Het eindstation van deze transformatieve reis is niet de terugkeer naar de hectiek en de veeleisendheid van de preproductieve maatschappij, maar de aankomst in een monumentale, onwrikbare stilte. Dit is de fase waarin ik mijzelf vandaag de dag bevind. De ruststand.

De beelden in deze finale fase zijn gereduceerd tot hun meest pure, minimalistische essentie. Perfect uitgebalanceerde sferen, zacht glooiende vormen van wit marmer die absolute stabiliteit en vrede uitstralen. Er is geen frictie meer, geen strijd, geen litteken dat om aandacht schreeuwt. De stilte is hier geen leegte of afwezigheid van geluid; het is de massieve, overrompelende aanwezigheid van een geïntegreerd leven. Het is het bewijs dat een lichaam, ondanks de blijvende aanwezigheid van een chronische complexiteit, een staat van perfecte, soevereine rust kan bereiken.
oneindige cocon licht beeld simone van olst steen
oneindige cocon licht beeld simone van olst steen
5. Waarom internationale galeries en musea dit project niet kunnen negeren
De hedendaagse kunstmarkt bevindt zich in een institutionele transitie. Curatoren van toonaangevende musea wereldwijd zijn klaar met oppervlakkige, louter esthetische objecten die geen enkele relatie hebben met de urgente crises van onze tijd. Ze zoeken naar Artistic Research: projecten waarin een diepgaand, langdurig maatschappelijk onderzoek wordt gekoppeld aan een superieure materiaalbeheersing.

Mijn Transformatie-serie tikt al deze institutionele boxen aan:
  • Maatschappelijke urgentie. Het project spreekt rechtstreeks tot de helft van de wereldbevolking. De explosieve groei van auto-immuunziekten is een van de grootste medische en sociologische mysteries van deze tijd. Musea die dit werk exposeren, openen hun deuren voor een gigantische, tot nu toe gemarginaliseerde en onzichtbare doelgroep die snakt naar representatie zonder sentimentaliteit.
  • Conceptuele diepgang en institutionele kritiek. Door de directe link te leggen met het discours rondom de prestatiedruk in de kunstwereld, zoals blootgelegd door BK Informatie, wordt de expositie zelf een kritische reflectie op de instituten waarin het staat. Het daagt musea uit om na te denken over hun eigen toegankelijkheid en hun omgang met kunstenaars die niet voldoen aan het ideaal van het onvermoeibare genie.
  • De frictie tussen concept en materie. De artistieke kracht van dit werk zit in de paradox van de uitvoering. Het onzichtbare, het vluchtige en het ongrijpbare van een immuunziekte worden geconfronteerd met het zwaarste, meest onwrikbare medium dat de kunstgeschiedenis kent: steen. Dat ik na twintig jaar ziekte, vanuit een bewuste ruststand, deze monumentale fysieke claims neerleg, is een conceptueel statement van ongekende autonomie. Dit is geen kunst die vraagt om medelijden; dit is kunst die de ruimte opeist en de voorwaarden dicteert.
6. Het manifest van de ruststand als een radicaal nieuw begrip van gezondheid
We moeten de definitie van gezondheid heroveren op de marktdenkers. Gezondheid is niet de afwezigheid van ziekte; het is het vermogen om je aan te passen en de regie te voeren over je eigen transformatie. De huidige gezondheidszorg, zoals ik die tijdens mijn twintigjarige zoektocht heb ervaren, is monomaan gericht op 'genezen' en 'fixen'. Als een machine kapot is, moet hij gerepareerd worden zodat hij weer kan draaien in de fabriek. Maar een chronische of auto-immuunziekte laat zich niet fixen. Het vereist geen reparatie, maar een fundamenteel andere ecologie van het bestaan. Het vereist management, acceptatie, en uiteindelijk: transformatie.

Dit is waar de kunst de rol van de wetenschap moet overnemen. Waar artsen en beleidsmakers vastlopen in protocollen en cijfers, kan de beeldhouwkunst de existentiële realiteit van deze verschuiving tastbaar maken. De Transformatie-serie leert onze samenleving om met een radicaal nieuwe blik naar het haperende lichaam te kijken. Het laat zien dat de fases van instorting, isolatie en littekenvorming geen verloren tijd zijn, maar cruciale, vormgevende periodes waarin een dieper bewustzijn wordt uitgehouwen.
​

Mijn passie en mijn drive zijn groter dan ooit, maar ze worden niet langer gevoed door de destructieve dynamiek van de zelfuitbuiting. Ze zijn gekanaliseerd in de serene, onverzettelijke kracht van de stilte. Dit project is mijn visuele manifest, een monumentale claim op zichtbaarheid voor de miljoenen die in de schaduw van de veeleisende maatschappij leven. We zijn er, we zijn met velen, en we zijn niet zielig. We zijn van steen.
omvalling beeld simone van olst steen
beweeg beeld simone van olst steen
Nu is het woord aan jullie
​
Dit blog is geen monoloog; het is het startschot voor een broodnodige, internationale dialoog. De frictie tussen artistieke passie, de systemische veeleisendheid van de kunstwereld en de realiteit van het chronisch zieke lichaam raakt ons allemaal.
  • Aan curatoren en galeriehouders. Durven jullie de deuren te openen voor een project dat de fundamentele productiestructuren van jullie eigen sector ter discussie stelt? Hoe kijken jullie naar het 'ideaal van de gezonde kunstenaar' binnen jullie huidige programmering?
  • Aan mede-makers en ervaringsdeskundigen. Hoe herkenbaar is de paradox van passie in jullie eigen praktijk? Hebben jullie ooit het gevoel gehad jullie ziekte of beperking te moeten maskeren om serieus genomen te worden in een wereld die geobsedeerd is door ononderbroken productiviteit?
Laat je reactie hieronder achter. Laten we de discussie openbreken, het onzichtbare zichtbaar maken en samen de contouren van een inclusievere, krachtigere kunstwereld uithouwen.
0 Opmerkingen
<<Vorige

    Simone van Olst

    Beeldhouwer, begeleider kunstenaars, museum lover, organisator culturele projecten, kunstlezingen, schrijver.

    Archief

    Juni 2026
    Mei 2026
    April 2026
    Maart 2026
    Februari 2026
    Januari 2026
    December 2025
    November 2025
    Oktober 2025
    September 2025
    Augustus 2025
    Juli 2025
    Juni 2025
    Mei 2025
    April 2025
    Maart 2025
    Februari 2025
    Januari 2025
    December 2024
    November 2024
    September 2024
    Februari 2022
    Januari 2022
    December 2021
    November 2021
    Oktober 2021
    September 2021
    Juni 2021
    December 2020
    November 2020
    Oktober 2020
    September 2020
    Oktober 2019
    Juni 2019
    Oktober 2018
    September 2018
    Juni 2018
    Mei 2018
    December 2016
    November 2016
    Oktober 2016
    September 2016
    Augustus 2016
    Juli 2016
    Juni 2016
    Mei 2016
    April 2016
    Maart 2016
    Februari 2016
    Januari 2016
    December 2015
    November 2015
    Oktober 2015
    September 2015
    Augustus 2015
    April 2015
    Maart 2015
    Januari 2015
    December 2014
    November 2014
    September 2014

    Categorie

    Alles
    Abstractie
    ADHD
    Albast
    Alex Sluimer
    Angst
    Balans
    Beelden
    Beeldhouwatelier Leiden
    Beeldhouwen
    Boeken
    Brein
    Chaos Schriftjes Methode
    Compositie
    Creatief Proces
    Creativiteit
    Denkwerk
    Diepte En Perspectief
    Divergent Denken
    Doe Het Zelf
    Emotionele Inhoud
    Energie
    Exposities
    Genieten
    Healing
    Hygge
    Innerlijke Rust
    Innovatie
    Inspiratie
    Kristal
    Kunst Leiden
    Kunstroute
    Lagom
    Leidse Kunstroute
    Marmer
    Mentale Rust
    Mindset
    Narratief
    Negatieve Ruimte
    Overvloed
    Persoonlijke Groei
    Persoonlijke Ontwikkeling
    Productieviteits Druk
    Productiviteit
    Psycologie
    Rust
    SamStone
    Schilderkunst
    Sculptuur
    Simone Van Olst
    Slaap
    Slapen
    Speksteen
    Steenbeeldhouwen
    Steensoorten
    Tentoonstelling
    Textuur
    Veerkracht
    Vertouwen
    Waxinelichtje
    Workshop
    Zelfliefde

    RSS-feed


​Neem contact op of kom langs:


Foto

atelier

Kenauweg 17a
​

2331 BA Leiden
​
Openingstijden

CONTACT

Telefoon:
​06-285 68 997
​
Mail:
[email protected]

bedrijfsgegevens

KVK nummer:
​57186820
​
Btw identificatienummer: NL001980586B04

PRIVACY

Privacyverklaring

Cookieverklaring
​

Algemene voorwaarden