SIMONE VAN OLST
  • Home
  • Beelden
    • Beelden 1
    • Beelden 2
    • Beelden 3
    • Exposities
    • Werk in opdracht
  • Workshops
    • Bedrijfsworkshop
    • Studenten
    • Lezingen met workshop >
      • Masterclass: Schets naar Beeld
      • Masterclass: Chaos Schriftje methode
      • In de voetsporen van Henry Moore
      • Metamorfose volgens Arp
      • De natuur volgens Barbara Hepworth
      • Revolutie in Vorm
    • Groepsworkshops
    • Thematische verdiepingsworkshops >
      • Masterclass: Botanisch beeldhouwen 5 dgn
      • Masterclass: Anatomische torso 5 dgn
      • Natuurlijke vormen
      • Organische vormen
      • Torso uit ruwe vorm
      • Uit je Bolletje
      • Schaal maken
      • Vogel maken
      • Beeldhouwen tijdens Kerst
    • Wiskundige verdiepingsworkshop >
      • Masterclass: Drieknoop (Lemniscaat)
      • Binnenstebuiten: Dubbele Hol & Bol
      • Dubbele Lemniscaat
      • Modulelessen: Verdieping
      • Möbiusband één draai
      • Möbiusband vier draai
      • Open Olöide
    • Boek jouw creatieve zaterdag
  • Cursussen
    • Informatie cursussen >
      • Kies jouw strippenkaart!
      • Boek jouw proefles!
    • Ontdek Alex & Simone Unlimited
    • Mastermind: Masters in Steen
    • Winteracademie
    • Zomeracademie
  • Agenda
  • Blogs
  • Boeken
    • Natuur beeldhouwen in steen
    • De kunst van anatomisch beeldhouwen
    • Ontdek: Schets naar Beeld
  • Webshop
    • Cadeaubon
  • Contact
    • Projecten >
      • Publicaties
    • Inspiratienieuws
    • Over ons >
      • Openingstijden
      • Vakantieschema
      • Vacatures
      • ​Beeldhouwwerk voor film, TV en producties
      • Groendecorateurs
    • Veel gestelde vragen
    • Winkel, materialen & service
    • Algemene voorwaarden >
      • Privacyverklaring
      • Cookieverklaring

Van kantoorhuid naar stofwolk

31/3/2026

0 Opmerkingen

 
Het is maandagochtend, negen uur. Je opent je laptop en de blauwe gloed van het scherm weerkaatst in je ogen. Daar zijn ze weer: de cellen van de spreadsheet. Rijen vol data, kolommen vol deadlines en een inbox die sneller groeit dan je hem kunt legen. We noemen dit de kantoorhuid. Het is die onzichtbare laag van digitale ruis, de constante druk om efficiënt te zijn in een wereld die volledig uit pixels en abstracte concepten bestaat. Je bent aan het werk, je bent nuttig, maar aan het einde van de dag heb je vaak niets tastbaars in je handen gehad. Niets dat gewicht heeft. Niets dat koud aanvoelt als je het aanraakt, of dat wit stof achterlaat op je vingers.

Klinkt dit bekend? Dan is het tijd om die kantoorhuid af te schudden en te verruilen voor een stofwolk.

In ons atelier aan de Kenauweg 17a in Leiden organiseren we elke zaterdag een workshop die precies hiervoor bedoeld is. Het is de ultieme instapper. Geen ingewikkelde meerjarenplannen, geen diepgravende theoretische verhandelingen vooraf, maar gewoon: een blok zachte steen, een rasp en de ontdekking dat er in jou — ja, ook in jou die zweert dat hij nog geen rechte lijn kan tekenen — een beeldhouwer schuilt. In slechts één dag nemen we je mee van de frustratie van de digitale abstractie naar de triomf van een voltooid, tastbaar kunstwerk.
De bevrijding van de weerstand: waarom steen de beste therapie is
Waarom is het werken in steen zo’n enorme reset voor je brein? Om dat te begrijpen, moeten we kijken naar de psychologie van het maken. De filosoof en motorfietsmonteur Matthew Crawford schreef hierover een briljant boek: De wereld buiten je hoofd (The World Beyond Your Head). Crawford betoogt dat onze moderne wereld ons steeds meer isoleert van de fysieke werkelijkheid. We werken met interfaces, met algoritmes en met managementmodellen. Dit zorgt voor een gevoel van vervreemding. We verliezen de verbinding met wat hij de materiële weerstand noemt.

Steen biedt die weerstand in overvloed. Een spreadsheet stelt geen vragen; die doet wat je intypt. Een blok speksteen of albast daarentegen heeft een eigen mening. Het heeft aders, zachte lagen en onverwachte harde stukjes. Wanneer je een rasp op de steen zet, word je gedwongen om uit je hoofd te stappen en in je zintuigen te treden. Je kunt niet over een steen onderhandelen. Je moet luisteren naar de klank van het schuren. Je moet voelen hoe de materie wijkt onder je hand.

Dit proces noemen we in de wetenschap embodied cognition: de gedachte dat ons denken niet alleen in onze hersenpan plaatsvindt, maar in ons hele lichaam, in interactie met de omgeving. Wanneer je de kantoorhuid van je afschudt en bedekt raakt met een fijne laag steenstof, ben je in feite je hersenen aan het herkalibreren. De spreadsheet verdwijnt naar de achtergrond omdat de steen je volledige aanwezigheid opeist. De overwinning op de materie in slechts één zaterdag geeft een voldoening die geen enkele 'voltooide taak' in je projectmanagement-app kan evenaren.
De zaterdag op de Kenauweg: een bruisend ritueel
De zaterdagworkshops in ons atelier zijn een bruisende snelkookpan van creativiteit. Waar onze doorlopende cursisten vaak maandenlang aan een complex project in marmer werken, is de zaterdag bedoeld voor de directe ervaring. Het doel is helder: je komt binnen met een ruw blok en je gaat naar huis met een beeld.
De ontvangst: geen drempels, alleen mogelijkheden
Wanneer je om tien uur binnenstapt op de Kenauweg, word je niet geconfronteerd met een stijve kunstopzet. Alex en ik staan klaar om je direct in de actie te trekken. Na een korte, krachtige uitleg over de gereedschappen — we werken deze dag niet met zware beitels, maar met de verfijnde kracht van diverse raspen en vijlen — mag je direct je eigen steen kiezen. Gezien de korte tijd die we hebben in één dag, werken we met toegankelijke materialen zoals speksteen en albast.
Speksteen is voor de beginner vaak de meest dankbare partner. Het is zacht, komt in waanzinnige kleuren en reageert direct op elke beweging die je maakt met je rasp. Albast vraagt iets meer geduld en biedt een grotere weerstand, maar beloont je aan het einde van de dag met een dromerige transparantie die bijna magisch aanvoelt als het licht erdoorheen valt.

Het mooie van deze workshops is de laagdrempeligheid. We breken de mythe af dat kunst alleen voor de 'uitverkorenen' is. Wij geloven dat iedereen kan beeldhouwen. Het zit al in je, je bent het alleen vergeten door al die jaren achter een bureau. Mijn expertise, die ik in 25 jaar samen met Alex heb opgebouwd, stelt me in staat om bij iedereen binnen het eerste uur de 'blokkade' weg te nemen. Ik zie aan hoe je de rasp vasthoudt of je overgeleverd bent aan de angst voor de eerste hap uit de steen. Mijn taak is om je die grens over te helpen.
nagels beeldje steen
De kracht van de hand: Richard Sennett en de tactiele intelligentie
In zijn meesterwerk De Ambachtsman (The Craftsman) legt Richard Sennett uit dat de hand een eigen intelligentie heeft. Naarmate je de steen vormgeeft, beginnen je handen de vorm te begrijpen op een manier die je ogen niet kunnen volgen. Je ontdekt de 'huid' van de steen. Het stof dat eerst een bijproduct leek, wordt nu je bondgenoot; het laat zien waar de vorm nog bijgeschaafd moet worden.

Bij speksteen en albast gaat het proces van vormgeven verrassend snel. Je ziet de sculptuur onder je handen vandaan komen. Het uithollen van een vorm, het maken van die organische curves die we in het atelier zo koesteren, is een zintuiglijk genot. Je bent niet bezig met een abstract concept, je bent bezig met een fysieke dialoog. Dit is waar de tactiele intelligentie het overneemt van het rationele denken.

Veel cursisten vertellen me dat ze na een paar uur in een soort trance raken. Dat is de flow waar de psychologie het over heeft. De wereld buiten de muren van de Kenauweg bestaat even niet meer. Er is alleen jij, de steen en de rasp. Geen telefoons, geen e-mails, geen spreadsheets. Alleen de witte wolk van stof en de geur van bewerkte steen.
beeldhouw cursist beeldhouwen
De lunch: de brandstof voor de geest en het lichaam
Je kunt niet de hele dag zwoegen zonder goede brandstof. De lunch is bij ons aan de Kenauweg een heilig moment. Het is geen snel broodje achter je computer, maar een moment van echte verbinding. We schuiven de banken bij elkaar en genieten van een heerlijke, uitgebreide lunch die we met zorg hebben bereid.

De gesprekken gaan dan niet meer over werk of spreadsheets, maar over de aders die men in de steen heeft ontdekt, over de vorm die plotseling uit de massa verscheen en over de verbazing over het eigen kunnen. De energie die tijdens zo’n lunch aan tafel ontstaat, is precies wat we bedoelen met bruisend. Je bent onderdeel van een tijdelijke stam van makers. Het is vaak tijdens deze lunch dat mensen zich realiseren hoe fijn het is om even helemaal offline te zijn en met gelijkgestemden iets echts te creëren.

De transformatie: van ruw blok naar gepolijst sieraad
Na de lunch begint de fase waarin de spreadsheet definitief uit je systeem is gewist. Dit is de fase van de afwerking. De grove raspen gaan aan de kant en de fijne vijlen en het watervaste schuurpapier komen tevoorschijn. Dit is misschien wel het meest bevredigende deel van de dag.

Wanneer we speksteen of albast gaan schuren met water, gebeurt er iets magisch. De doffe, stoffige buitenkant verdwijnt en de werkelijke kleuren van de natuur komen tevoorschijn. Een grijze steen wordt plotseling diepzwart, een roodbruine brok transformeert naar een vlammend oranje.

De overwinning
Rond vier uur ’s middags gebeurt het wonder. Mensen die die ochtend nog onzeker voor hun blok stonden, houden nu een gepolijst kunstwerk vast. Het moment dat we de steen in de olie of de was zetten, is het hoogtepunt. De kleuren springen eruit en het beeld begint te glanzen. De overwinning is compleet. Je hebt in acht uur tijd iets gecreëerd dat de komende honderd jaar zal blijven bestaan. Je hebt de materie bedwongen, je hebt je eigen creativiteit wakker geschud en je hebt iets gemaakt dat er vanochtend nog niet was.
Waarom je dit op de Kenauweg moet doen
Er zijn veel plekken waar je een creatieve cursus kunt volgen, maar het atelier in Leiden is anders. Onze expertise spat van de muren af, niet omdat we zo prat gaan op onze titels, maar omdat we al bijna een kwart eeuw elke dag met onze handen in het steenstof staan. Alex en ik vullen elkaar feilloos aan. Waar Alex de technische meester is die je alles kan vertellen over de structuur van de steen en de fijnste kneepjes van het gereedschap, daar help ik je met de vormentaal, de psychologie van het maken en de durf om intuïtief te werken.

Onze missie is simpel: wij willen het beste beeldhouwatelier van Nederland en België zijn. En dat word je niet door alleen maar technisch goed te zijn, maar door mensen te laten voelen dat ze ertoe doen. Dat hun creativiteit waardevol is. In een wereld die steeds sneller gaat, bieden wij een plek waar de tijd even stilstaat. Een plek waar je mag dwalen, waar je fouten mag maken en waar je ontdekt dat je meer bent dan je functietitel op je LinkedIn-profiel.
​

Daarnaast is mijn persoonlijke achtergrond als beeldhouwer met ADHD een extraatje. Ik begrijp als geen ander hoe het is om een hoofd vol chaos te hebben en hoe bevrijdend het is om die chaos om te zetten in een vaste vorm. In het atelier op de Kenauweg creëren we een bedding waar die energie mag stromen.
De volgende stap: van eendagsvlieg naar beeldhouwer
Veel mensen die op zaterdag bij ons komen voor hun eerste stofwolk, ontdekken dat de smaak naar meer smaakt. De voldoening van het vormgeven is verslavend. De rust die in je hoofd ontstaat zodra je de rasp oppakt, is iets wat je niet meer wilt loslaten. Je ontdekt dat één dag een geweldige start is, maar dat de werkelijke verdieping pas begint als je vaker de tijd neemt voor de dialoog met de steen.

Daarom hebben we een speciaal aanbod voor degenen die na de zaterdagworkshop voelen dat de spreadsheet voorlopig even op de tweede plek mag blijven staan. Op de dag van de workshop zelf bieden we je de mogelijkheid om een strippenkaart aan te schaffen met een aantrekkelijke korting.
beeldhouwer steen
Hoe werkt het?
Een strippenkaart is jouw toegangsbewijs tot de structurele creativiteit in ons atelier. Je kunt de strippen gebruiken op al onze reguliere lesmomenten, zodat je in je eigen tempo verder kunt groeien als beeldhouwer.
  • Avonden: Dinsdag- en woensdagavond van 19.30 tot 22.00 uur.
  • Overdag: Donderdag-, vrijdag- en zaterdagochtend (10.00-12.30 uur) of middag (13.30-16.00 uur).

Eén lesblok van 2,5 uur staat gelijk aan één strip. De korting is geldig bij de aanschaf van een kaart van 12 strippen of meer. Dit is je kans om de energie van de zaterdag vast te houden en een vast moment in de week te creëren waarop je de kantoorhuid definitief van je afschudt. Of je nu kiest voor de avonduren na je werkdag of de rustige ochtenden om je weekend te beginnen: aan de bok vind je altijd de weg terug naar jezelf.

Ben je klaar om je spreadsheet te vergeten en je eigen kracht te ontdekken in de steen? De raspen liggen klaar, de lunch wordt bereid en de steen wacht op jouw eerste aanraking.

Zet de eerste stap: bekijk onze zaterdagworkshops en boek je plek. Laten we samen die stofwolk opzoeken. De Kenauweg wacht op je.
0 Opmerkingen

In de schaduw van de meester, een middag bij Instituut Giacometti

30/3/2026

0 Opmerkingen

 
In het hart van Montparnasse, op nummer 5 van de Rue Victor Schoelcher, ligt een verborgen juweel dat de ziel van Alberto Giacometti ademt. Terwijl de maartse regen met vlagen over de boulevards joeg en wij, Alex en ik, op de fiets vanuit het 17e arrondissement door de stad koersten, voelde de aankomst bij het instituut als een overgang naar een andere wereld. Verregend en met de tinteling van de Parijse buitenlucht nog op onze wangen, stapten we de drempel over. De contrastrijke overgang van de fysieke inspanning op de pedalen naar de verstilde, bijna sacrale sfeer van dit interieur werkte als een balsem voor de zintuigen.
​

Dit instituut is gehuisvest in het voormalige woonhuis en atelier van de art-deco decorateur Paul Follot. Het is een plek waar de geologische tijd van de steen, de fragiliteit van het gips en de warme intimiteit van een Parijs herenhuis samenkomen. Voor ons, als makers die dagelijks in de weer zijn met de weerstand van materie in ons eigen atelier in Leiden, was dit bezoek een ontmoeting met de essentie van focus.
 Mijn naam is Simone van Olst, welkom bij mijn reis-door-Parijs-blog!
De meester van de oneindige reductie
Om Giacometti te begrijpen, moet je begrijpen dat hij niet boetseerde om iets op te bouwen, maar om iets te laten verdwijnen. Alberto Giacometti (1901–1966), de in Zwitserland geboren zoon van een postimpressionistische schilder, was een man die gevangen zat in een obsessieve zoektocht naar de 'absolute blik'. Hij was de beeldhouwer die de massa de oorlog verklaarde. In de naoorlogse jaren van Parijs, omringd door existentialisten als Jean-Paul Sartre, ontwikkelde hij zijn meest kenmerkende stijl: de extreem uitgerekte, bijna gewichtloze figuren die lijken te balanceren op de rand van de vergetelheid.

Zijn beelden zijn niet louter representaties van mensen; het zijn manifestaties van de afstand tussen de maker en zijn onderwerp. Giacometti was geobsedeerd door het feit dat hoe dichter hij een persoon naderde, hoe kleiner en fragieler de verschijning werd. 
Dit leidde tot zijn beroemde reductie: beelden die hij bleef ​
mens beeld giacometti
bewerken en wegsnijden totdat er bijna niets meer overbleef. Soms bleef er van een wekenlang proces slechts een beeldje zo groot als een luciferdoosje over. Het is die genadeloze discipline — het 'strippen tot op het bot' — die hem tot de ultieme referentie maakt voor iedereen die de waarheid in materiaal zoekt.
De wording van een visionair
Giacometti's pad naar het beeldhouwen was bijna onvermijdelijk, maar allesbehalve rechtlijnig. Opgegroeid in het atelier van zijn vader, begon hij al op dertienjarige leeftijd met het boetseren van portretten van zijn broers. Na een korte periode aan de École des Beaux-Arts in Genève vertrok hij in 1922 naar Parijs om te studeren bij Antoine Bourdelle, de oud-assistent van Rodin. Hoewel hij daar de klassieke technieken leerde, brak hij al snel met de traditie. Hij experimenteerde met het kubisme en werd een sleutelfiguur binnen het surrealisme, voordat hij terugkeerde naar de figuratie die hem wereldberoemd zou maken.
​

Naast het beeldhouwen was Giacometti een begenadigd schilder en tekenaar. Voor hem waren deze disciplines onlosmakelijk met elkaar verbonden; zijn schilderijen vertonen dezelfde koortsachtige lijnen als zijn sculpturen, waarbij hij het doek herhaaldelijk overschilderde om de essentie van een blik te vangen. Hij maakte ook litho's en etsen, waarbij de kras en de lijn op het papier een directe vertaling waren van de inkepingen in zijn gipsen modellen. Deze veelzijdigheid laat zien dat zijn zoektocht naar de 'kern' zich niet beperkte tot één medium, maar een allesomvattende obsessie was.
Een plek voor verstilling: de bibliotheek
Wat dit instituut extra bijzonder maakt, is de prachtige kleine, maar zeer fijne bibliotheek. Het is een ruimte waar je je direct thuis voelt en waar de tijd even lijkt stil te staan. Wij hebben er heerlijk kunnen zitten om te lezen, te schetsen en simpelweg te genieten van de omgeving. Terwijl je daar zit, heb je een schitterend uitzicht op de beelden van Giacometti en de werken van de tijdelijke tentoonstelling. Het is de perfecte plek om de indrukken van de sculpturen te verwerken en ze direct toe te vertrouwen aan het papier, terwijl het zachte Parijse licht naar binnen valt.
boeken museum
alex sluimer raam museum
boeken museum
De reconstructie van een heilige plaats
Het meest indrukwekkende onderdeel van het instituut is zonder twijfel het gereconstrueerde atelier van Giacometti. Hoewel zijn oorspronkelijke werkplaats een paar straten verderop lag aan de Rue Hippolyte-Maindron, heeft de stichting zijn laatste werkruimte tot in de kleinste details nagebouwd: inclusief de door de kunstenaar beschilderde muren, zijn vertrouwde meubilair en de laatste kleibeelden waar hij voor zijn dood aan werkte.
​

Het is een stoffige, rommelige maar heilige plek. Giacometti werkte in een soort creatieve koorts, vaak 's nachts, waarbij hij de wanden van zijn atelier gebruikte als een verlengstuk van zijn schetsboek. Terwijl we daar zaten te tekenen, gefascineerd door de manier waarop hij de ruimte om een figuur heen vormgaf, werd de link met ons eigen proces pijnlijk duidelijk. Zijn expertise lag in het begrijpen van de leegte; onze expertise in het atelier in Leiden ligt in het vangen van diezelfde verstilling in de weerstand van albast en marmer.
atelier giacometti namaak
giacometti sculptuur
De tijdelijke expositie: Alberto Giacometti / Huma Bhabha
​
Tijdens ons bezoek in maart stond de dialoog centraal tussen Giacometti en de hedendaagse kunstenaar Huma Bhabha. Deze tentoonstelling trekt een fascinerende lijn tussen de naoorlogse, uitgeteerde figuren van Giacometti en de monumentale, bijna totem-achtige sculpturen van Bhabha. Het dwingt je om na te denken over hoe wij als mensen door de eeuwen heen onze kwetsbaarheid proberen te fixeren in materiaal. De rauwe, ongepolijste kracht van Bhabha versterkt de breekbare precisie van Giacometti op een manier die ons diep raakte.

Voor Alex en mij was dit een week van pure inspiratie na de opening van mijn eigen expositie. In dit kleine maar prachtig ingerichte instituut vonden we de bevestiging dat de ware kracht van een beeld niet in de massa schuilt, maar in de doorlaatbaarheid van de vorm — een thema dat ook de kern vormt van mijn Tussen de Getijden-serie.
Praktische informatie voor je eigen Parijs-reis
  • Locatie: 5 Rue Victor Schoelcher, 75014 Parijs (vlakbij de begraafplaats van Montparnasse).
  • Toegang: Reserveren is absoluut verplicht vanwege de intieme omvang van het pand.
  • Tip: Neem je schetsboek mee. De sfeer in de bibliotheek nodigt uit tot directe interactie met de lijn en de vorm, precies zoals wij dat hebben gedaan.

Dit was pas het eerste museum van onze tocht langs elf instituten. In de volgende blog nemen we je mee naar de verdere diepten van de Parijse kunstwereld en hoe deze onze visie op de Transformatie-serie verder heeft aangescherpt. Bereid je voor, je bent nog lang niet uitgelezen!
0 Opmerkingen

Het laatste licht in Batignolles - Inpakken, reflecteren en koesteren

26/3/2026

0 Opmerkingen

 
Na een week die werkelijk voorbij is gevlogen, is het moment daar. De zon staat laag boven de daken van de Rue Legendre en werpt een warme gloed door de grote ramen van de galerie. Het is zondagmiddag, de deuren van Marziart gaan voor de laatste keer deze week dicht, en Alex en ik, Simone van Olst  beginnen aan het zorgvuldige proces van het inpakken. Het ophalen van de sculpturen is altijd een moment van verstilling; de adrenaline van de opening maakt plaats voor een diepe voldoening.
De Parijse zes: een verkenning van de grens
Mijn eigen serie, die ik speciaal voor deze expositie heb gecreëerd, heeft hier een week lang mogen "ademen" in het Parijse licht. De serie van zes werken — Echo van de helderheid, Getijdestroom, Filter van de luwte, Blootlegging van de bodem, Fragment van de stilte en Membraam van de zeebodem — was voor mij een technisch en emotioneel experiment. Ik heb de grenzen van de materie opgezocht; hoe dun kan ik de wanden van het albast maken voordat de steen zijn constructieve kracht verliest?

Het was bizar mooi om te zien hoe de bezoekers letterlijk om de beelden heen bewogen om de zachte witheid en de subtiele transparantie van het albast te vangen. Juist doordat albast die dichte, fijne structuur heeft, absorbeert en filtert het het licht op een manier die bijna fluweelachtig aanvoelt. De serie onderzoekt die dialoog tussen de massieve steen en de omringende ruimte. Terwijl ik ze nu in de zachte doeken wikkel, voelt het alsof ik zes oude vrienden inpak die in deze galerie echt tot leven zijn gekomen.
stenen beeld op houten sokkel expo
expositie schilderijen sculpturen
Een diepe buiging voor de groep
Een expositie is een dialoog, en de gesprekken met onze collega-exposanten waren de krenten in de pap. We willen de schilders bedanken voor hun kleurrijke gezelschap: Annette Paulsen, Jups Kluyskens, Geke uit de Bosch, Katrin Schöß, Kimmo Pasanen, Isabelle Evrard, Sophie Larroche, Tatiana Mordkovich, Sigrid Mirus en Maren Goldenbaum-Henkel. De fotografen Marc Olthoff en Ingrid Nijenhuis boden ons een nieuwe kijk op de werkelijkheid.

En natuurlijk mijn vakgenoten in de ruimte: Carina Sluyter, David Giles, Guus van Enckevort en Rob Chevallier. Dank voor de technische uitwisselingen over materie en vorm. Dank ook aan Marion Zimmermann van Marziart voor het feilloze podium in deze wereldstad.
De oogst voor het atelier
Terwijl we de kratten sluiten en de galerie weer wit en stil achterlaten, reflecteren we op wat we meenemen naar de Kenauweg. Deze week in Parijs heeft onze creatieve databank tot de rand toe gevuld. We nemen deze hernieuwde energie en diepgang mee terug naar onze eigen sculpturen, maar ook direct naar onze cursisten, de masterminders en alle deelnemers in het atelier.
​

De lessen over de "huid" van de steen, de durf om buiten de lijntjes te schetsen en de zoektocht naar de essentie van een vorm gaan we direct delen. We kunnen niet wachten om weer samen met jullie de 'chaos schriftjes' open te slaan en die Parijse inspiratie om te zetten in nieuwe, krachtige vormen. Parijs, bedankt voor de lessen en de schoonheid. We komen terug, maar eerst gaan we thuis weer aan de slag met alles wat we hier hebben geleerd.
Tot snel, Parijs
Terwijl de laatste kratten worden gesloten, kijken we elkaar aan en weten we: dit was niet de laatste keer. De energie van deze stad en de manier waarop onze beelden hier tot hun recht kwamen, smaken naar meer. We spreken dan ook de vurige wens uit om heel snel weer terug te keren naar Parijs voor een nieuwe expositie, misschien later dit jaar al of anders zeker volgend jaar. Parijs, bedankt voor de lessen en de schoonheid. We komen terug, maar eerst gaan we thuis weer aan de slag met alles wat we hier hebben geleerd.
expositie opruimen kunst
De serie van zes is inmiddels weer te bewonderen aan de Kenauweg 17a. Kom gerust langs tijdens de lessen op dinsdag, woensdag of zaterdag!

Wij kijken met veel vermoeidheid combineert met nieuwe energie terug op een zeer geslaagde en inspirerende week. ​Benieuwd naar wat wij verder hebben gedaan in Parijs? Houd onze blogs in de gaten voor alle musea die we hebben bezocht! Geloof ons, je bent nog lang niet uitgelezen. Tot dan!
0 Opmerkingen

De magie van de herhaling: meesterschap over de Drieknoop

25/3/2026

0 Opmerkingen

 
Misschien ben jij het wel geweest: een cursist die met ingehouden adem en opperste concentratie werkt aan die ene, eerste perfecte vorm. Of het nu gaat om een torso of een organisch object, er heerst vaak een heilig ontzag voor de steen. De angst om het fout te doen is bijna tastbaar. Maar de diepste waarheid van ons vak is dat meesterschap niet ontstaat door een eenmalige gelukstreffer, maar juist in de cadans van de herhaling! Mijn naam is Simone van Olst, welkom bij mijn blog.

Herhaling is absoluut niet saai en het is zeker geen strafwerk. Het is de motor van verdieping. In dit blog duiken we in de psychologie en de kunstzinnige noodzaak van het herhalen. We ontdekken waarom je een vorm pas écht begrijpt als je hem tien keer hebt geschetst, vijf keer in klei hebt gekneed en drie keer uit de steen hebt bevrijd. Beeldhouwen is namelijk geen intellectuele exercitie die je met je hoofd oplost, het is een fysiek proces dat in je cellen geprogrammeerd moet worden.
De neurologie van het maken: waarom je brein herhaling nodig heeft
Laten we beginnen bij de wetenschappelijke basis. Waarom voelt de eerste keer dat je een 
Lemniscaat uithakt zo ongemakkelijk, terwijl het de vierde keer lijkt alsof de beitel vanzelf de weg weet? Dat heeft alles te maken met neuroplasticiteit en de vorming van myeline. Wanneer je een nieuwe beweging aanleert, zoals de specifieke draaiing van je pols om een holte vloeiend te maken, vuren je neuronen signalen af. De eerste keer is dat pad in je hersenen nog hobbelig, maar door herhaling wordt dit pad bekleed met een isolerend laagje waardoor signalen sneller worden doorgegeven.

Als je een complexe vorm zoals de Drieknoop herhaalt, hoeft je brein op een gegeven moment niet meer na te denken over de techniek. Die capaciteit komt vrij en dán gebeurt de magie. Omdat je niet meer hoeft te vechten met de basis, ontstaat er ruimte voor verdieping. Je gaat nuances zien in de overgangen die je de eerste keer volledig miste.
Focus op de Drieknoop: plezier met de wiskunde
Er zijn vormen die zo complex zijn dat ze je ruimtelijk inzicht tot het uiterste tarten. De 
Drieknoop is daar het ultieme voorbeeld van. De eerste keer dat je deze drieknoop uit een blok marmer probeert te halen, raak je gegarandeerd de weg kwijt. Je hakt aan de voorkant een tunnel en ontdekt aan de achterkant dat je nergens uitkomt. Dit is het punt waar de psychologie van groei om de hoek komt kijken. Zeg niet dat je het niet kunt, je kunt het simpelweg nog niet!

Juist daarom organiseren we de Drieknoop (Lemniscaat) masterclass van 28 t/m 30 mei 2026. Tijdens deze drie dagen gaan we de diepte in met deze fascinerende vorm. Door de vorm herhaaldelijk te bestuderen, begin je de logica te herkennen. Je begrijpt waar de spanning zit en waar de steen rust nodig heeft. Je gaat niet meer tegen de vorm in, maar je beweegt mee.
lemniscaat drieknoop beeld steen
De vormstudie als dialoog: kijken, schetsen, voelen
In ons boek Ontdek: Schets naar Beeld en onze masterclass Schets naar Beeld
 hameren we op het belang van de voorstudie. De werkelijke verdieping begint op papier en in de klei.
  • De kracht van de schets. Schets je project, zoals de Drieknoop, niet één keer, maar tien keer. Pas bij de vijfde schets begint je oog de werkelijke anatomie te vangen. Je ziet de lijnen op de rug niet meer als strepen, maar als volumes. Je ontdekt de negatieve ruimte tussen de vormen en gunt jezelf de tijd om de vorm te verteren.
  • Klei als tussenvorm. Na het papier komt de klei. Dit leert je alles over gewicht en balans. Door drie verschillende kleimodellen te maken van die ene drieknoop, zie je pas echt de mogelijkheden. Je bent niet meer aan het gokken in de steen, want je hebt de vorm al drie keer gevoeld in je handen.
De beloning: eenwording met de materie
Als je de moed hebt om de herhaling te omarmen, zul je merken dat je beelden gaan ademen. Ze verliezen de stijfheid van de beginner en krijgen de souplesse van de vakman. De beelden in de gallery van Alex en mij die eruitzien alsof ze moeiteloos uit de steen zijn gegroeid, zijn het resultaat van tientallen eerdere studies.
​

Die diepe verdieping geeft een enorme bevrediging. Je werkt met een rustige zekerheid omdat je weet hoe het marmer zal reageren en hoe de vorm door de ruimte snijdt. Wanneer je de techniek door en door beheerst ontstaat de vrijheid om het proces te vergeten en je volledig te focussen op de essentie van het maken.
De cadans van het atelier
Beeldhouwen is een marathonsport. De weg naar die ene prachtige sculptuur loopt dwars door een dal van honderden schetsen en kleimodellen. Dat is geen omweg, dat is de route! We vergeten in deze snelle wereld vaak hoe lekker het is om ergens echt de tijd voor te nemen en een vorm zo goed te leren kennen dat hij als een oude vriend voelt.


Pak je schetsboek, neem een nieuw blok klei of zoek bij Samstone een steen uit om die Drieknoop nog een keer grondig te onderzoeken. Je zult ontdekken dat de steen niet harder wordt door herhaling, maar juist zachter omdat jij bent veranderd.
​

Kom naar het atelier en laat de haast buiten de roldeur. Laten we samen de cadans van de herhaling opzoeken tijdens de masterclass in mei. In de herhaling ligt de weg naar meesterschap en de ware vreugde van het maken!
0 Opmerkingen

De 'croissant': waarom de heup de meest sensuele vorm is om te hakken

24/3/2026

0 Opmerkingen

 
Wanneer een cursist in ons atelier aan de Kenauweg de overgang van de torso naar de benen nadert, betreden we het gebied waar de ware gratie van de menselijke figuur wordt beslist: de heupen. Mijn naam is Simone van Olst, welkom bij mijn blog. In de afgelopen vijfentwintig jaar dat ik me heb gespecialiseerd in de menselijke anatomie, ben ik tot de conclusie gekomen dat geen enkel ander deel van het lichaam zo bepalend is voor de dynamiek en de sensualiteit van een sculptuur als de bekkenregio. De heup is niet alleen de verbinding tussen romp en ledematen; het is het scharnierpunt van de beweging en de drager van ons zwaartepunt.

In mijn onderwijsvisie gebruik ik vaak de term 'croissant' om de specifieke welving van de lovehandles en de bekkenkam aan te duiden — een vorm die enerzijds zacht en vullend is, maar anderzijds een duidelijke structurele richting heeft. In deze blog ontleden we de anatomie van het bekken, van de crista iliaca tot de trochanter major. We onderzoeken de biomechanica van de heupwieg, de psychologie van de vrouwelijke en mannelijke vorm en hoe je deze kennis vertaalt naar marmer en albast. Dit is de diepgaande expertise die de ruggengraat vormt van de vijfdaagse Anatomische torso masterclass die plaatsvindt op 7, 8, 9, 15 en 16 mei, en waarover ik in de proefdruk van ons boek de meest verfijnde vormstudies heb vastgelegd.
Het bekken als architectonisch wonder
Om de heup te kunnen hakken, moeten we de botstructuur van het bekken, het 
pelvis, begrijpen als een architectonisch wonder. Het bekken is een komvormige constructie die de organen draagt en de krachten van de wervelkolom verdeelt over de benen. Voor de beeldhouwer zijn de zichtbare botpunten de belangrijkste navigatie-instrumenten. De spina iliaca anterior superior (de voorste bovenste bekkenstekel) is dat kenmerkende botje dat bij een slanke figuur naar voren steekt. In de steen fungeert dit punt als een baken van licht.

Vanuit dit punt vertrekt de 'croissant-vorm' naar achteren, de bekkenkam volgend. Deze welving is een fascinerend samenspel tussen het harde bot van de os ilium en de daarop liggende vetlaag en spierbundels van de musculus obliquus externus. Ik hamer er in het atelier altijd op dat je deze vorm niet los moet zien van de buikwand. De heup 'draagt' de buik. Als de hoek van het bekken niet klopt, zal de hele torso die daarop rust een onnatuurlijke, instabiele indruk maken.
steen torso achterzijde
Genderverschillen in de steen
Wetenschappelijk onderzoek naar de biomechanica van het menselijk lichaam toont aan dat het bekken bij de vrouw breder en platter is dan bij de man, wat essentieel is voor de geboorte maar ook grote gevolgen heeft voor de esthetiek van de sculptuur. De hoek waaronder het dijbeen in de heupkom (
acetabulum) grijpt, is bij vrouwen groter, wat zorgt voor de karakteristieke wiegende gang en de rondere contouren. Als beeldhouwer gebruik je deze verschillen om de identiteit van je beeld te bekrachtigen.

De mannelijke heup is hoekiger, waarbij de trochanter major (de grote draairol van het dijbeen) vaak als een harde markering door de huid heen steekt. Bij de vrouw wordt dit punt vaak verzacht door een laagje onderhuids vet, waardoor de overgang naar de dij vloeiender verloopt. In mijn lessen leer ik je hoe je door het polijsten deze verschillen in textuur accentueert. Een hard botpunt vraagt om een scherpere glans, terwijl de zachte welving van de heup vraagt om een meer diffuus lichtspel op het marmer.
De logica van de croissant
De 'croissant' als vormmethode is voor mij een manier om de cursist te leren dat anatomie geen verzameling losse Latijnse namen is, maar een logische samenhang van volumes. De 
lovehandle is in feite de musculus gluteus medius en de minimus, bedekt door een specifieke vetlaag die de bekken-
draaiende torso steen
kam volgt. Wanneer je deze vorm als een croissant benadert, begrijp je de 'rol' die de spier maakt van de achterkant van het bekken naar de zijkant van de heup.
​

​In de proefdruk van ons boek De kunst van anatomisch beeldhouwen heb ik dit gevisualiseerd met een serie tekeningen waarin ik de abstracte vorm van de croissant over de medische anatomie heen heb gelegd. Het helpt de maker om niet te verdwalen in de details van individuele spiervezels, maar de 'grote lijn' van de heup te bewaken. Een krachtige lijn in de heup geeft het beeld zijn monumentale karakter. In de kunstgeschiedenis zien we dit meesterschap terug bij de Griekse beelden uit de hellenistische periode, zoals de Venus van Milo. Haar heupen zijn niet alleen anatomisch perfect, ze zijn een viering van vruchtbaarheid en kracht, waarbij de draaiing in het bekken de hele compositie in beweging zet.
De kunst van het overlappen
Technisch gezien vraagt de heupregio om een zeer bewuste beitelvoering. Omdat het bekken zo'n grote massa is, is de verleiding groot om het als een massief blok te laten staan. Maar de gratie zit hem juist in de holtes en de diepte. De 'liesplooi' (de grens tussen de buikwand en het dijbeen) is een van de meest subtiele lijnen om te hakken. In de anatomie wordt deze gemarkeerd door het 
ligamentum inguinale.
​

In de steen creëert deze lijn een schaduw die de scheiding tussen romp en been definieert. Ik leer mijn cursisten om deze lijn niet als een kras te zien, maar als een verandering in het vlak. Je hakt de buik die 'over' het been heen valt. Dit is waar de expertise van 25 jaar om de hoek komt kijken: het begrijpen van de 'overlap'. Een lichaam bestaat uit volumes die elkaar verdringen en overlappen. In de masterclass in mei gaan we met klei deze overlappingen oefenen voordat we de overstap naar marmer of albast maken.
torso steen beeldhouwen
Emotionele geografie en vitaliteit
De psychologie van de heup is diep geworteld in onze biologische perceptie van gezondheid en vitaliteit. De verhouding tussen de taille en de heupen (de 
waist to hip ratio) is een universeel kenmerk van schoonheid in bijna alle culturen. Als beeldhouwer speel je met deze verhoudingen om een bepaalde emotie of karaktertrek te benadrukken. Een brede, stabiele heup straalt rust en aarding uit, terwijl een slanke, beweeglijke heup energie en dynamiek suggereert.

In de vijfdaagse masterclass gaan we dieper in op deze 'emotionele geografie' van het lichaam. We kijken naar hoe de stand van de heupen de richting van de schouders beïnvloedt — de eerder besproken contraposto — en hoe dit een gevoel van ontspanning of juist van uiterste paraatheid creëert. De heup is de motor van het beeld; alles begint hier.
De huid en de spierkracht
In de proefdruk van ons boek heb ik ook een hoofdstuk gewijd aan de 'huid van de heup'. De huid over de bekkenkam is relatief dun, waardoor de textuur van het bot eronder vaak voelbaar is. Maar zodra we afdalen naar de billen, de 
musculi glutei, verandert de tactiele waarde volledig. De gluteus maximus is de grootste en krachtigste spier van het menselijk lichaam. In rust heeft deze spier een zachte, hangende kwaliteit, maar bij aanspanning wordt het een keihard volume.
​

Als beeldhouwer moet je kunnen kiezen welke staat je weergeeft. In marmer kun je door de manier van schuren de suggestie wekken van een gespannen spier onder de huid. Dit vereist kennis van de vezelrichting: de gluteus-vezels lopen diagonaal naar buiten. Als je je raspbewegingen in diezelfde richting uitvoert, versterk je onbewust de suggestie van die anatomische structuur voor het oog van de toeschouwer. Het zijn deze finesses die ik in 25 jaar heb verfijnd en die ik nu voor het eerst systematisch op papier heb gezet.
Het belang van de negatieve ruimte
Een ander specifiek punt van aandacht is de 'kuil van de heup', de 
fossa trochanterica. Bij veel mensen zie je aan de zijkant van de heup een lichte inzinking waar de spieren samenkomen bij de grote draairol van het dijbeen. Dit is een cruciaal markeringspunt voor de rondgang. Wanneer je van de voorkant naar de zijkant van het beeld loopt, moet deze kuil de overgang naar de bilpartij inleiden.

Veel beginners maken de heup aan de zijkant te bol, waardoor het beeld zijn anatomische logica verliest. Ik leer je hoe je deze 'negatieve ruimte' in de massa van de steen vindt. Het is vaak door iets weg te halen op de juiste plek, dat de vorm aan de andere kant opeens tot leven komt. Dit is de paradox van het beeldhouwen: je creëert volume door het definiëren van de gaten.
Expertise in samenwerking
Alex' bijdrage aan dit proces is de technische controle over de massa. Hij weet precies hoe diep we kunnen gaan in de steen zonder de structurele integriteit van de heupkom te belasten. Soms willen we de benen heel slank maken ten opzichte van het bekken, wat bij een materiaal als albast risico's op breukvlakken met zich meebrengt.
​

Hier vullen onze expertises elkaar aan: ik geef de anatomische richting aan, en Alex berekent de fysieke grenzen van de steen. Deze samenwerking is wat de cursisten in Leiden zo waarderen: ze krijgen niet alleen de 'wat' en de 'waarom' van mij, maar ook de 'hoe' van Alex. In de masterclass werken we nauw samen om elke cursist door deze complexe fase van het werk te loodsen.
Bevrijding van het cliché
De motivatie om de heupregio werkelijk te meesteren, ligt in de bevrijding van het figuratieve cliché. Veel mensen durven de heupen niet 'echt' te maken; ze maken een gestileerde versie die veilig voelt. Maar de werkelijke gratie zit in de imperfectie, in de manier waarop de vetrol van de 'croissant' over de bekkenkam valt, of in de asymmetrie van de houding. Door mijn expertise te gebruiken, leer je de schoonheid van de werkelijkheid te zien.
​

Je leert dat een anatomisch correcte heup veel sensueler en krachtiger is dan een gladgestreken symbool. De masterclass Anatomische torso beeldhouwen is een uitnodiging om die diepte op te zoeken. We gaan vijf dagen lang kijken naar lichamen, we gaan de botten benoemen en we gaan de spieren begrijpen, tot je ze kunt dromen in de steen.
anatomische torso uit steen
De gratie van de croissant is niet iets wat je 'ziet', het is iets wat je 'weet'. Het is de kennis van de botten onder de huid, de spanning van de pezen en de zachtheid van het weefsel. Laat de steen je niet intimideren; laat de anatomie je gids zijn. Kom naar het atelier aan de Kenauweg, waar we de menselijke vorm vieren en waar we de tijd nemen om de diepte van de materie te verkennen. Of je nu een gevorderde beeldhouwer bent die zijn vormen wil verfijnen, of een gepassioneerde beginner die direct de juiste basis wil leggen: mijn expertise staat tot je beschikking.
​

Laten we samen de heupen van je beeld tot leven wekken, tot ze lijken te wiegen in het licht van het atelier. De reis naar de gratie begint bij de eerste slag op het bekken. Ben jij klaar om de croissant te ontdekken? Meld je nu aan voor de masterclass Anatomische torso beeldhouwen!
0 Opmerkingen

Van idee naar steen: waarom conceptontwikkeling het stille fundament is van elk beeld

23/3/2026

0 Opmerkingen

 
Beste 's nachts wakker-ligger, dagdromer en ideeën verzamelaar,

Mijn naam is Simone van Olst, welkom bij mijn blog. In mijn atelier aan de Kenauweg zie ik het bijna dagelijks gebeuren. Een cursist staat stil voor een blok marmer van Samstone, handen in de zakken, ogen scherp maar onzeker. In die blik zit alles: verlangen, verbeeldingskracht, én de lichte paniek van een maker die voelt dat een idee alleen niet genoeg is.

De vraag die dan onuitgesproken in de ruimte hangt, is zelden technisch. Het is geen “welke beitel gebruik ik?”, maar eerder: hoe krijgt iets wat nog alleen in mijn hoofd bestaat, bestaansrecht in steen?


Dat spanningsveld tussen idee en materie is waar conceptontwikkeling begint. Niet als academische theorie, maar als noodzakelijk denkraam. Conceptontwikkeling is de stille ruggengraat van een overtuigend beeld. Het is wat maakt dat een sculptuur niet alleen klopt in vorm, maar ook in intentie. In mijn boek Ontdek: Schets naar Beeld (het verlengde van de masterclass Schets naar Beeld) beschrijven we dit proces uitgebreid. In deze blog neem ik je mee in de onderliggende denkwijze: hoe ideeën zich vormen, verdiepen en uiteindelijk vertaald worden naar volume, gewicht en aanwezigheid.
De creatieve databank: zien vóór je maakt
Elke sculptuur begint lang voordat er een schets of steen in beeld komt. Ze begint bij waarneming. Niet bij kijken om te herkennen, maar bij kijken om te begrijpen. De meeste makers onderschatten hoe groot hun innerlijke beeldarchief is – en hoe bepalend dat archief wordt zodra je in steen werkt.

Alles wat je ziet, wordt opgeslagen: de spanning in een hand, de kromming van een rug, het ritme van schaduwen op stof. Conceptontwikkeling start bij het bewust voeden van die databank. Niet om meteen keuzes te maken, maar om materiaal te verzamelen voor later.
 
Kleine opdracht
Neem vandaag vijf minuten. Kijk om je heen en noteer in je 'chaos schriftje', je schetsboek waar werkelijk alles in genoteerd, getekend en bijgehouden mag worden, drie vormen die je raken. Niet wat het is, maar waarom je oog blijft hangen: spanning, zachtheid, gewicht, ritme.
werkboek beeldhouwen workshop
Papier als denkruimte, niet als blauwdruk
De grootste misvatting is dat schetsen bedoeld zijn om het eindresultaat vast te leggen. In werkelijkheid is papier een onderzoeksruimte. Hier test je geen oplossingen, maar stel je vragen.

Door een idee van meerdere kanten te tekenen, dwing je jezelf om driedimensionaal te denken voordat de steen dat van je eist. Je ontdekt waar een vorm logisch is – en waar niet. Juist die ‘zwakke plekken’ zijn cruciaal, want steen vergeeft ze niet.

Anatomische ankerpunten, spanningslijnen en massaverhoudingen zijn geen esthetische details; het zijn structurele principes. Ze zorgen ervoor dat een beeld innerlijk klopt, ook als de toeschouwer niet kan uitleggen waarom. 

Kleine opdracht
Teken één idee drie keer: vooraanzicht, zijaanzicht en bovenaanzicht. Markeer daarna met één kleur waar de spanning zit en met een andere kleur waar het beeld ‘instort’.
beeldhouw project
Denken met je handen: de bozzetto
Pas wanneer een idee volume krijgt, begint het echt terug te praten. Klei, was of zelfs aluminiumfolie confronteren je met zwaartekracht, balans en negatieve ruimte. Hier verschuift conceptontwikkeling van denken naar voelen.

Een bozzetto is geen miniatuur van het eindbeeld, maar een driedimensionale gedachte. Je ontdekt waar massa te zwaar wordt, waar een beweging doodloopt, of waar juist onverwachte kracht ontstaat. De fouten die je hier maakt, zijn essentieel. Ze besparen je later onherstelbare keuzes in steen.

Kleine opdracht

Maak in tien minuten een ruwe vorm in klei zonder details. Zet hem neer, loop eromheen en noteer één verrassing die je niet had kunnen tekenen.
Materiaal als gesprekspartner
Een concept bestaat niet los van het materiaal. Marmer, albast of kalksteen dragen elk hun eigen logica, weerstand en poëzie. Conceptontwikkeling betekent ook: luisteren naar wat een steen kan en wil dragen.

Transparantie, breuklijnen, hardheid – ze beïnvloeden niet alleen de techniek, maar ook de betekenis van je beeld. Een fragiele beweging in een onrustige steen vraagt om heroverweging, niet om doorzetten. In de masterclass Schets naar Beeld besteden we hier veel aandacht aan: hoe materiaalkeuze geen praktische bijzaak is, maar een inhoudelijke beslissing.
Van grof naar fijn: denken tijdens het maken
Tijdens het hakken verschuift de rol van het concept. In het begin beschermt het je tegen te snel detaildenken. Later wordt het een referentiepunt: klopt de grote beweging nog? Details zijn verleidelijk, maar ze mogen nooit het volume overschreeuwen.

Daarom werken we in het atelier met visuele checks: rastermethodes, zwart-wit foto’s, en steeds weer de vergelijking met het model. Niet om creativiteit te beperken, maar om haar richting te geven.
De vrije ruimte: wanneer het beeld terugspreekt
Geen enkel concept overleeft het maakproces ongewijzigd. En dat is precies de bedoeling. Soms dwingt een ader, een breuk of een kleur je tot een keuze die rationeel ‘afwijkt’, maar inhoudelijk verdiept.

Conceptontwikkeling is geen keurslijf. Het is een kader waarbinnen intuïtie betekenis krijgt. Door wijzigingen bewust vast te leggen – in je proceslog – blijft het beeld coherent, ook als het onderweg verandert.
Waarom dit alles ertoe doet
Wie deze route volgt, werkt niet langzamer, maar dieper. Je verliest minder materiaal, ontwikkelt sterker ruimtelijk inzicht en, misschien wel het belangrijkste, je staat met meer overtuiging aan de steen. Niet omdat je alles weet, maar omdat je begrijpt waarom je keuzes maakt. Een sculptuur met zeggingskracht ontstaat niet door toeval. Ze ontstaat wanneer idee, vorm en materiaal elkaar serieus nemen.
voorwerk beeldhouwen in steen
We willen vaak snel naar de glans, naar de huid. Maar de werkelijke schoonheid van een beeld zit in de gedachte die eraan voorafging. In de masterclass Schets naar Beeld, die plaatsvindt op 25 april en 2 mei 2026, nemen we die voorbereidende fase serieus. Niet als theoretische ballast, maar als bron van vrijheid.

De roldeur staat open. De klei is zacht. De stenen wachten.

Als je voelt dat jouw ideeën meer potentie hebben dan ze nu krijgen, dan is dit het moment om ze werkelijk vorm te geven. 
Ben je klaar om jouw concept door te denken, te testen en te belichamen?
Dan is de masterclass Schets naar Beeld een natuurlijke volgende stap! Schrijf je hier in en maak er wat van.
0 Opmerkingen

De cirkel is rond: een vernissage in het hart van Parijs

19/3/2026

1 Opmerking

 
De laatste uren van die gedenkwaardige dag in maart braken aan. Na de inspirerende tochten langs Giacometti, Maillol en Zadkine, was daar het moment waar de hele reis om draaide: de officiële vernissage bij Marziart International Gallery in het 17e arrondissement. Terwijl de galerie zich vulde met kunstliefhebbers en de geur van vernis en Parijse allure, voelde ik een diepe dankbaarheid. Marion Zimmermann opende de avond en daarmee opende ze voor mij ook een nieuw hoofdstuk in een reis die jaren geleden begon.

In het hart van het 17e arrondissement, een wijk die ademt door een wirwar van kunst en vakmanschap, voel je de Parijse creativiteit op haar best. Het is een buurt waar statige lanen moeiteloos overgaan in charmante zijstraten, bezaaid met kleine galeries waar het licht van de voorjaarszon op de etalages danst. Tussen de vele ateliers en ambachtelijke winkels, waar nog met de hand wordt gewerkt aan papier, textiel of edelmetaal, hangt een sfeer van artistieke gedrevenheid die direct aanstekelijk werkt. Het wandelen langs de vele kunstzinnige etalages voelde als een eindeloze ontdekkingsreis, waarbij elke hoek van de straat een nieuw verhaal vertelt en de passie voor het maken in de lucht hangt. Het is precies deze levendige, inspirerende omgeving die de vernissage bij Marziart die extra glans gaf die we nooit zullen vergeten.
bezoeker galerie vernissage
bezoeker galerie kunst
Van stilstand naar stroomversnelling
Iedere kunstenaar kent ze: de periodes van stilstand. Er was een tijd dat mijn sculpturen de muren van ons vertrouwde atelier aan de Kenauweg in Leiden nauwelijks verlieten. Het was een bewuste keuze voor verdieping, voor het vinden van mijn eigen stem in de steen, maar soms voelde die luwte ook als een isolement. De weg van beginnend kunstenaar naar een internationale expositie is geen rechte lijn; het is een proces van vallen, opstaan en vooral: blijven hakken.

De terugkeer naar de wereld buiten ons eigen atelier en galerie voelt als een wedergeboorte. Het is spannend en kwetsbaar om je werk -- je diepste emoties, gevangen in albast — bloot te stellen aan het kritische oog van de wereldstad Parijs. Maar juist die kwetsbaarheid bleek mijn grootste kracht.
Tussen de Getijden: speciaal voor Parijs
De serie Tussen de Getijden is niet zomaar ontstaan. Deze zes sculpturen in albast zijn met een specifieke focus en intentie gemaakt voor deze plek in Parijs. Ik voelde dat er een gat zat in mijn verhaal — de overgang tussen de geborgenheid van mijn Duinvallei-serie en de rauwe kracht van de Golven-serie. In de eenzaamheid van het atelier heb ik deze beelden letterlijk uitgehold en gestript totdat alleen de transparante essentie overbleef.

Het was een emotioneel moment om mijn zes 'kinderen' daar te zien staan, te midden van het werk van getalenteerde medekunstenaars zoals Maren Goldenbaum-Henkel en Carina Sluyter en de andere exposanten van deze maart-editie. Het warme licht van de galerie viel door het agata albast, en voor het eerst zag ik de beelden niet als onderdeel van mijn werkplaats, maar als zelfstandige krachten in een internationale dialoog.
plaatsing sculpturen galerie
geïnteresseerde galerie bezoeker
Dankbaarheid
Marion Zimmermann, zelf ook kunstenaar, is de drijvende kracht achter Marziart International Gallery en een gevestigde naam in de internationale kunstwereld. Als galeriehouder en curator heeft zij een scherp oog voor authentiek talent en een bijzondere passie voor het verbinden van kunstenaars uit verschillende culturen en disciplines. Haar galerie in het 17e arrondissement staat bekend als een gastvrije haven waar zowel opkomende als gearriveerde makers de ruimte krijgen om hun verhaal te vertellen aan een veeleisend Parijs publiek. Met haar warme persoonlijkheid en deskundige blik creëert zij tijdens vernissages een sfeer waarin kunst niet alleen bekeken, maar echt beleefd wordt, waardoor zij voor mijn werk de ideale wegbereider was in deze wereldstad.

Ik ben Marion Zimmermann en het team van Marziart ontzettend dankbaar voor het bieden van dit podium. Dat mijn werk een plek heeft gevonden in het hart van de kunstwereld is de ultieme bevestiging van de weg die Alex en ik bijna 25 jaar geleden zijn ingeslagen. Het is een herinnering aan alle beginnende makers: blijf geloven in je eigen proces. Ook als het stil lijkt te staan, ben je onder de oppervlakte aan het vormen.
​

Deze vernissage was niet het einde van een reis, maar het startschot voor wat nog komen gaat. De Transformatie-serie roept al vanuit het atelier, gevoed door de energie van Parijs en de wetenschap dat mijn beelden hun weg naar buiten hebben gevonden.
1 Opmerking

De terugkeer naar de lichtstad: een spannende landing in het 17e

18/3/2026

0 Opmerkingen

 
Het hart van het 17e arrondissement in Parijs ademt een unieke mix van Parijse chic en creatieve rauwheid. Voor ons was de aankomst op die dinsdagmiddag niet zomaar een logistieke stop; het was de emotionele ontlading van maandenlang zwoegen in het atelier aan de Kenauweg.

Terwijl de stad om ons heen bruiste, manoeuvreerde Alex onze wagen met uiterste precisie door de smalle, karakteristieke straatjes. Elke drempel en elke bocht voelde ik in mijn eigen lijf; achterin rustten immers de zes fragiele sculpturen van de Tussen de Getijden-serie, mijn 'kinderen' van albast die speciaal voor deze plek waren gecreëerd. Deze week zouden ze stralen in de 
Marziart International Gallery.
Een warm bad bij Marziart
Nog voordat we de koffers in ons hotel hadden gezet, stonden we voor de deur van Marziart International Gallery. De spanning was voelbaar toen we de kisten openden. Met alle voorzichtigheid die je kunt opbrengen voor flinterdun agata albast, pakten we de beelden uit. De overgang van het stof van de werkplaats naar de strakke muren van een Parijse galerie is altijd een magisch moment.

We werden direct opgevangen in een warm bad door Marion Zimmermann. Haar expertise en hartelijkheid namen de eerste zenuwen direct weg. Het was ook daar dat we de Duitse kunstenaar Katrin Schöß ontmoetten. Katrin is een fascinerende maker die een prachtige tegenhang biedt aan de hardheid van steen. Zij schildert rauwe, intieme aquarellen van vrouwen op papier. Haar werk is fragiel en krachtig tegelijkertijd; de manier waarop de waterverf de essentie van het vrouwelijk lichaam vangt, raakte ons direct.
albast alabaster sculpture
stenen sculpturen albast
kunst galerie opstelling
De dialoog in steen en brons: Sophie Larroche
Tussen de achttien mede-exposanten deze week was ik niet de enige die de taal van de driedimensionale vorm sprak. Het was een bijzondere ervaring om het werk van Sophie Larroche te ontdekken, de enige andere beeldhouwer in dit gezelschap. Larroche is een bekende naam wiens werk meteen opvalt door de aanwezigheid van haar iconische beren. Deze sculpturen, uitgevoerd in verschillende materialen zoals brons en hars, stralen een fascinerende balans uit tussen kracht en tederheid. Sophie staat erom bekend de ziel van het dier te vangen in krachtige, vaak gestileerde lijnen die de essentie van beweging en karakter blootleggen. Het was inspirerend om te zien hoe haar robuuste dierfiguren een dialoog aangingen met mijn eigen, abstracte organische vormen in albast; twee verschillende benaderingen van de beeldhouwkunst die elkaar in deze ruimte prachtig versterkten.
Het licht vangen in de etalage
Een van de absolute hoogtepunten van de inrichting was het moment waarop Marion besloot dat twee van mijn werken een prominente plek in de etalage mochten krijgen. Voor sculpturen in albast is de juiste lichtinval cruciaal; het is het licht dat de steen tot leven wekt. Door ze in de etalage te plaatsen, konden ze van alle kanten het natuurlijke Parijse licht vangen. Het was magisch om te zien hoe de transparantie van het agata albast speelde met de voorbijgangers en de reflecties van de straat, waardoor de beelden een bijna zwevende kwaliteit kregen.
De cirkel van twintig jaar
Terwijl ik de laatste hand legde aan de positionering van mijn beelden, overviel me een diep gevoel van nostalgie. Vroeger kwamen Alex en ik heel vaak in Parijs; het was de stad waar we onze eerste artistieke dromen voedden. Dat we hier nu, bijna twintig jaar later, terugkeren met mijn eigen werk, voelt als een cirkel die eindelijk rond is. De stad is veranderd, en wij zijn veranderd (gegroeid in ons vakmanschap en onze visie) maar de liefde voor Parijs is onveranderd gebleven.

Het rijden door die smalle straatjes, de geur van de stad en het besef dat mijn sculpturen nu echt 'buiten' zijn, zorgden voor een mengeling van trots en dankbaarheid. De reis voor de komende week was officieel begonnen, en de energie van het 17e arrondissement gaf ons precies de brandstof die we nodig hadden voor de rest van dit avontuur.
etalage galerie sculpturen
0 Opmerkingen

Licht en schaduw op de huid: zo laat je koude steen écht ademen

17/3/2026

0 Opmerkingen

 
Wanneer je in ons atelier aan de Kenauweg in Leiden een beeld nadert dat bijna voltooid is, gebeurt er iets bijzonders. De harde, koude materie van de steen begint voor je ogen te transformeren! Het is het moment waarop de anatomische structuren, die we met zoveel precisie en passie hebben gehakt, overgaan in een levende, pulserende huid. Na vijfentwintig jaar focus op de menselijke anatomie weet ik het zeker: de huid is niet de 'verpakking' van het lichaam, maar de interface waarmee het licht de vorm vertelt.
​
De suggestie van echte huid in marmer of albast is geen kwestie van simpelweg 'glimmend maken'. Welnee, het is een complexe, bruisende dans met de fysica van het licht, de kristallen en de zintuiglijke herinnering van de toeschouwer!  Mijn naam is Simone van Olst, en in mijn onderwijsvisie leer ik je dat de huid leeft door wat we níét zien: de subsurface scattering. Dit is het licht dat de steen binnendringt en van binnenuit weer naar buiten komt stralen. In dit essay ontleden we de kunst van het polijsten als een echte anatomische handeling. We onderzoeken de wetenschap achter de glans, de psychologie van de aanraking en hoe je door subtiele variaties in textuur de illusie van warm vlees wekt in ijskoude steen. Dit is de absolute bekroning van onze vijfdaagse Anatomie masterclass in mei!
De wetenschap van het vlees: licht en kristal
Om de suggestie van huid te wekken, moeten we eerst begrijpen wat huid visueel eigenlijk doet. Menselijke huid is translucent; het reflecteert niet alleen licht aan de oppervlakte, maar laat het ook door naar de diepere lagen — de dermis en de epidermis — waar het wordt verstrooid. Dit is exact wat marmer en albast zo waanzinnig geschikt maakt voor de menselijke figuur!
​

In het atelier praten we over de 'dieptewerking' van de steen. Wanneer je een stuk albast uit onze Samstone-collectie polijst, ben je de kristallen aan het 'vlaksluiten'. Maar pas op: als je overal dezelfde mate van glans aanbrengt, vermoord je de vorm! Huid heeft namelijk verschillende texturen. De huid over een knokkel van de hand is dun, strak en glanzend, terwijl de huid van de onderbuik bij het 'rookworstje' veel zachter en poreuzer is, met een satijnachtige reflectie. Ik leer je hoe je deze gradiënten aanbrengt met je polijstmiddelen. Je bent eigenlijk aan het schilderen met de brekingsindex van de materie!
torso uit steen beeldhouwen
​Optisch modelleren: spelen met fotonen
De wetenschappelijke onderbouwing hiervan ligt in de optica. Lichtstralen die een gepolijst oppervlak raken, worden gedeeltelijk gereflecteerd en dringen gedeeltelijk door in de steen. In marmer reizen deze fotonen tussen de calcietkristallen door voordat ze weer naar buiten komen — precies zoals bij menselijk vlees!


Als anatomie-expert leer ik je om deze 'licht-diepte' te gebruiken om de dikte van de huid te suggereren. Bij de scheenplaat, waar het bot direct onder de huid ligt, maken we de steen 'harder' in zijn reflectie. Bij de zachte delen van de flank maken we de reflectie juist 'zachter'. In de Masterclass in mei besteden we een volledige dag aan dit 'optisch modelleren'. We gebruiken geen lampen om schaduw te maken; we gebruiken de textuur van de steen om schaduw te vangen! Dit is vakmanschap op het hoogste niveau, bereikt door duizenden uren observatie en pure liefde voor de menselijke vorm.
De 'huid-staal' oefening: vind jouw gouden zone
Een prachtige oefening die ik al mijn cursisten aanraad, is het maken van een 'huid-staal' op een reststukje marmer of albast. Verdeel een klein stukje steen in drie zones:
  1. Zone 1: Polijst je tot een absolute hoogglans (korrel 3000+ met polijstpasta).
  2. Zone 2: Polijst je tot een zijdeglans (korrel 800-1000).
  3. Zone 3: Laat je mat (korrel 400).

​Houd dit in het strijklicht en je ziet het meteen: Zone 1 'eet' de details op door de felle reflectie. Zone 3 oogt droog en 'dood'. Maar zone 2... daar gebeurt de magie! De vorm is zichtbaar, de diepte komt tot leven en het voelt haptisch aan als echte huid. Deze 'gouden zone' van de zijdeglans is waar we in Leiden naar streven. Het is het punt waar de steen stopt een object te zijn en een echte aanwezigheid wordt.
torso beeldhouwen uit steen
In de voetsporen van Bernini: de illusie van druk
Gian Lorenzo Bernini was de absolute grootmeester van de tactiele illusie. In zijn meesterwerken zie je hoe hij marmer transformeerde tot zijde, haar en vooral: huid. Bernini begreep dat de suggestie van huid ook zit in de 'druk'. Wanneer een vinger in vlees drukt, verandert de reflectie op dat punt.


Hoewel marmer niet van kleur verandert, suggereren wij die druk door de schaduwranden rond de indrukking uiterst zacht weg te polijsten. In mijn masterclass leer ik je deze 'zachte overgang'. Je hakt de deuk, maar polijst de randen zo dat het oog niet kan bepalen waar de vorm eindigt. Het creëert een vloeibaarheid die de toeschouwer dwingt te geloven in de zachtheid van de steen. Een prachtig eerbetoon aan de materie!
Discipline en de klank van de steen
Technisch gezien vraagt dit proces om een enorme discipline. Polijsten is geen mechanisch klusje, maar de meest kritische fase van de anatomische studie. Wanneer je schuurt met water, ben je constant bezig met het weghalen van micro-facetten. Elke kras die je laat zitten, is een 'litteken' dat de lichtinval onderbreekt.


Ik leer je om te luisteren naar de steen. Een goed gesloten kristaloppervlak heeft een specifieke klank onder de schuursteen! Ook is het essentieel om de richting van je schuurbeweging te laten variëren en de natuurlijke 'draad' van de huidspanning te volgen. De huid van een levend mens staat altijd onder spanning, getrokken door spieren en botten. Volg je die spanning met je polijstlijnen? Dan versterk je de suggestie van vitaliteit enorm!
abstracte torso uit steen
De psychologie van de glans: verleidelijk echt
Waarom raken we zo gefascineerd door die glans? Omdat onze biologie glans associeert met leven, vocht en warmte. Door de 'juiste' glans aan te brengen, activeer je de empathie van de toeschouwer. Je wilt het beeld aanraken! Die aanraakbaarheid is het ultieme doel van onze lessen. Ik wil dat je een beeld maakt dat zo 'echt' voelt, dat mensen hun handen niet kunnen thuishouden. Dat is het grootste compliment: dat de illusie van het vlees sterker is dan de wetenschap van de steen.


In de vijfdaagse Anatomie masterclass in mei gaan we volop experimenteren met deze methodes. Het is een les in subtiliteit, waarbij we gebruikmaken van de hoogwaardige producten uit onze Samstone shop. De passie voor het vak zit in deze laatste uren, wanneer de kou langzaam plaatsmaakt voor de suggestie van warmte.
Een landschap van licht
Mijn grootste motivatie is om te voorkomen dat prachtige anatomische studies worden 'doodgepolijst'. Ik wil je leren kijken als een fotograaf: de huid is een landschap! Er zijn valleien van schaduw (zoals in de navel of op de ruggengraat) en hoogvlaktes van licht op de schouders en billen. Door je polijstwerk hierop af te stemmen, creëer je sfeer. Een beeld kan 'zuchten' of juist 'stralen' in het licht.


Ik nodig je uit om met liefde naar je steen te kijken. Zie het als een partner die bereid is om te transformeren. De steen wil huid worden, hij wil licht vangen! In mei geven we je de rust en ruimte voor deze dialoog. Je zult merken dat polijsten een meditatief proces wordt waarbij elke beweging van je hand de vorm dichter bij de toeschouwer brengt.

Kom naar de Kenauweg in Leiden en vier met ons de anatomie van het licht. Of je nu gevorderd bent of net begint: de weg naar een bezield beeld loopt via de reflectie op de huid. De steen is geduldig, de anatomie dwingend, maar het licht is de uiteindelijke verlossing. Ik zie je graag in mei aan de werktafel, waar we samen de koude steen laten ademen!
0 Opmerkingen

Het verschil tussen denken en doen in het atelier

16/3/2026

0 Opmerkingen

 
In de luwte van onze atelierruimte aan de Kenauweg, waar het ritmische getik van beitels op albast de enige constante is, hoor ik vaak dezelfde verzuchting van nieuwe makers: "Ik wil gewoon beginnen. Ik wil de steen voelen, ik wil hakken, ik wil doen." Er heerst een hardnekkig romantisch beeld van de beeldhouwer als een pure krachtpatser, iemand die met een voorhamer in de hand en een visioen in het hoofd de strijd aangaat met de materie. Men denkt dat beeldhouwen 90% 'doen' is. Maar wie werkelijk de diepte van dit ambacht opzoekt, ontdekt al snel een ongemakkelijke waarheid: de grootste overwinningen in de steen worden behaald lang voordat de eerste splinter marmer de grond raakt.

Het verschil tussen denken en doen in het atelier is geen scheidingslijn, maar een complexe architectuur van de geest. Mijn naam is Simone van Olst, en in dit uitgebreide blog gaan we onderzoeken waarom we als maatschappij zo geobsedeerd zijn door de actie, en waarom het voorproces van inspiratie en vormstudie niet slechts een 'extraatje' is, maar de fundering van elk meesterlijk beeld. We duiken in de neuropsychologie en de kunsttheorie om te begrijpen waarom je beitel pas echt scherp wordt als je eerst je gedachten slijpt.
De mythe van de onmiddellijke actie
Waarom denken we dat beeldhouwen vooral 'doen' is? Dit heeft alles te maken met onze moderne fixatie op resultaat en zichtbare arbeid.
In een wereld die wordt gedomineerd door snelheid en meetbare output, wordt 'denken' of 'kijken' vaak verward met nietsdoen. We zien de beeldhouwer in documentaires altijd in actie: vonken die van de slijpmachine vliegen, zweet op het voorhoofd, de dramatische onthulling van een vorm. We zien echter zelden de uren van stilte, de honderden schetsen in het chaos-schriftje of de mislukte kleimodellen die in de prullenbak verdwijnen.

Academisch gezien kunnen we dit verklaren vanuit de 'action bias'. Dit is een cognitieve neiging waarbij mensen de voorkeur geven aan actie boven inactiviteit, zelfs als er geen bewijs is dat actie tot een beter resultaat leidt. In het atelier vertaalt zich dit naar de drang om direct in die kostbare steen te hakken. Maar zonder het voorproces van denken en observeren is die actie vaak niet meer dan 'paniekvoetbal in steen'. Je bent dan niet aan het creëren, maar aan het reageren op de grillen van het materiaal, zonder dat je een innerlijk kompas hebt om je te leiden.
beeldhouwen cursus
Het voorproces: de neurologie van het voorstellingsvermogen
Het verzamelen van inspiratie en het uitvoeren van vormstudies zijn in feite oefeningen in het opbouwen van een mentaal model. Voordat je handen een vorm kunnen maken, moet je brein die vorm kunnen 'lezen'. Dit proces vindt plaats in de visuele cortex en de posterieure pariëtale cortex, de gebieden die verantwoordelijk zijn voor ons ruimtelijk inzicht en de transformatie van 2D-beelden naar 3D-concepten.

Wanneer je urenlang inspiratie verzamelt — of dat nu in een museum is, in de natuur of door te bladeren in boeken — ben je je 'creatieve databank' aan het voeden. Je slaat patronen, texturen en structuren op. In de psychologie noemen we dit 'perceptual learning'. Door herhaaldelijk te kijken naar de manier waarop licht over een golvend oppervlak van albast glijdt, train je je hersenen om die nuances te herkennen. Als je daarna voor je eigen steen staat, 'ziet' je brein mogelijkheden die een ongetraind oog volledig mist. Het voorproces is dus geen uitstel van het werk; het is de noodzakelijke upgrade van je visuele hardware.
beeldhouwen in steen
Vormstudie: het temmen van de abstractie
​
Waarom is die vormstudie in klei of op papier zo essentieel? Hier komt de theorie van 'embodied cognition' om de hoek kijken. Deze theorie stelt dat ons denken niet alleen in ons hoofd plaatsvindt, maar nauw verbonden is met de motorische ervaringen van ons lichaam. Wanneer je een vorm eerst in klei kneedt, 'begrijpen' je handen de volumes, de zwaartepunten en de overgangen. Je brein programmeert de beweging die straks in de steen nodig is.

In de atelierruimte aan de Kenauweg zien we dat cursisten die het voorproces overslaan, vaak vastlopen in wat ik 'conceptuele blindheid' noem. Ze weten wel wat ze willen maken (bijvoorbeeld een torso), maar ze hebben de overgangen tussen de volumes niet doorleefd. Ze vechten tegen de steen omdat ze de architectuur van de vorm niet begrijpen. Vormstudie is het proces van het 'foutloos falen'.
In klei kun je een lijn tien keer herstellen; in marmer maar één keer verpesten. De herhaling in het voorproces zorgt voor een automatisering van de vorm, waardoor je tijdens het uiteindelijke 'doen' je mentale energie kunt richten op de bezieling in plaats van op de constructie.
De dialoog tussen ratio en intuïtie
​
Het verschil tussen denken en doen is in de praktijk een constante wisselwerking. De filosoof Donald Schön spreekt over 'reflection-in-action'. Dit is het vermogen van een vakman om tijdens de uitvoering constant te reflecteren op wat hij doet. Je doet een slag (doen), je ziet het resultaat (waarnemen), je evalueert of dit past in je mentale model (denken) en je past je volgende slag aan (doen).

Een blokkade of een mislukt beeld ontstaat bijna altijd wanneer deze cyclus wordt onderbroken. De 'doener' raakt verstrikt in de techniek en vergeet te kijken. De 'denker' blijft steken in de analyse en durft de beitel niet aan te zetten. In de ideale staat van het atelier vloeien denken en doen in elkaar over tot een staat van flow. Maar die flow is alleen bereikbaar als het denkwerk — de inspiratie, de anatomische studie, het begrip van de massa — zo diep verankerd is dat het een intuïtie is geworden.
De waarde van de vertraging
Iedereen denkt dat beeldhouwen 'doen' is, omdat we de waarde van de vertraging uit het oog zijn verloren. We verwarren fysieke activiteit met vooruitgang. Maar aan de Kenauweg leren we je dat de tijd die je zittend voor je steen doorbrengt, met een schetsboek op schoot en een kop thee in je hand, net zo productief is als de tijd dat het stof om je oren vliegt. In die stilte vindt de werkelijke conceptontwikkeling plaats. Daar worden de 'baguettes' en de architecturale assen van je beeld geboren.

De winst van het voorproces is een dieper materiaalgevoel en een authentiekere vormtaal. Je maakt dan geen kopie van een plaatje uit een boek, maar je geeft vorm aan een doorleefd inzicht. Dat is het verschil tussen een ambachtelijk product en een kunstwerk. De voldoening die we in een voltooid beeld van albast voelen, is niets anders dan de gestolde aandacht van de maker gedurende het hele proces — inclusief de uren waarin er 'niets' leek te gebeuren.
schets beeldhouwen in steen lemniscaat
De beitel als verlengstuk van de geest
Beeldhouwen is de fysieke manifestatie van een mentaal proces. Het 'doen' is slechts de laatste fase van een lange reis die begint bij een vage fascinatie en via gedisciplineerde vormstudie leidt naar de steen. Door het voorproces te eren, geef je jezelf de ruimte om te groeien als kunstenaar. Je bent niet langer een slaaf van de toevalligheid, maar de regisseur van de vorm.

Wil je meer weten over hoe je brein aangezet kan worden om op allerlei manieren inspiratie te 'vangen'? Meld je dan nu aan voor onze masterclass Schets naar Beeld, waarin je je twee dagen volledig onderdompelt in het creatieve proces vóór je steen aanraakt!

Mijn persoonlijke gedachte is dat we de moed moeten hebben om de 'leegte' van het voorproces te omarmen. Wees niet bang voor de uren dat er geen steen verdwijnt. Die uren zijn de kraamkamer van je visie. Dus de volgende keer dat je bij je bok staat en de drang voelt om direct te gaan hakken: stop. Pak je 'chaos schriftje'. Kijk. Teken. Kneed. En besef dat je op dat moment misschien wel het belangrijkste werk van de dag aan het verrichten bent. De steen wacht wel. Hij heeft miljoenen jaren gewacht; hij kan die paar extra uren van jouw bezinning er ook nog wel bij hebben.
0 Opmerkingen
<<Vorige

    Simone van Olst

    Beeldhouwer, begeleider kunstenaars, museum lover, organisator culturele projecten, kunstlezingen, schrijver.

    Archief

    April 2026
    Maart 2026
    Februari 2026
    Januari 2026
    December 2025
    November 2025
    Oktober 2025
    September 2025
    Augustus 2025
    Juli 2025
    Juni 2025
    Mei 2025
    April 2025
    Maart 2025
    Februari 2025
    Januari 2025
    December 2024
    November 2024
    September 2024
    Februari 2022
    Januari 2022
    December 2021
    November 2021
    Oktober 2021
    September 2021
    Juni 2021
    December 2020
    November 2020
    Oktober 2020
    September 2020
    Oktober 2019
    Juni 2019
    Oktober 2018
    September 2018
    Juni 2018
    Mei 2018
    December 2016
    November 2016
    Oktober 2016
    September 2016
    Augustus 2016
    Juli 2016
    Juni 2016
    Mei 2016
    April 2016
    Maart 2016
    Februari 2016
    Januari 2016
    December 2015
    November 2015
    Oktober 2015
    September 2015
    Augustus 2015
    April 2015
    Maart 2015
    Januari 2015
    December 2014
    November 2014
    September 2014

    Categorie

    Alles
    Abstractie
    ADHD
    Albast
    Alex Sluimer
    Angst
    Balans
    Beelden
    Beeldhouwatelier Leiden
    Beeldhouwen
    Boeken
    Brein
    Chaos Schriftjes Methode
    Compositie
    Creatief Proces
    Creativiteit
    Denkwerk
    Diepte En Perspectief
    Divergent Denken
    Doe Het Zelf
    Emotionele Inhoud
    Energie
    Exposities
    Genieten
    Healing
    Hygge
    Innerlijke Rust
    Innovatie
    Inspiratie
    Kristal
    Kunst Leiden
    Kunstroute
    Lagom
    Leidse Kunstroute
    Marmer
    Mentale Rust
    Mindset
    Narratief
    Negatieve Ruimte
    Overvloed
    Persoonlijke Groei
    Persoonlijke Ontwikkeling
    Productieviteits Druk
    Productiviteit
    Psycologie
    Rust
    SamStone
    Schilderkunst
    Sculptuur
    Simone Van Olst
    Slaap
    Slapen
    Speksteen
    Steenbeeldhouwen
    Steensoorten
    Tentoonstelling
    Textuur
    Veerkracht
    Vertouwen
    Waxinelichtje
    Workshop
    Zelfliefde

    RSS-feed


​Neem contact op of kom langs:


Foto

atelier

Kenauweg 17a
​

2331 BA Leiden
​
Openingstijden

CONTACT

Telefoon:
​06-285 68 997
​
Mail:
[email protected]

bedrijfsgegevens

KVK nummer:
​57186820
​
Btw identificatienummer: NL001980586B04

PRIVACY

Privacyverklaring

Cookieverklaring
​

Algemene voorwaarden