SIMONE VAN OLST
  • Home
  • Beelden
    • Beelden 1
    • Beelden 2
    • Beelden 3
    • Exposities
    • Werk in opdracht
  • Workshops
    • Bedrijfsworkshop
    • Studenten
    • Lezingen met workshop >
      • Masterclass: Schets naar Beeld
      • Masterclass: Chaos Schriftje methode
      • In de voetsporen van Henry Moore
      • Metamorfose volgens Arp
      • De natuur volgens Barbara Hepworth
      • Revolutie in Vorm
    • Groepsworkshops
    • Thematische verdiepingsworkshops >
      • Masterclass: Botanisch beeldhouwen 5 dgn
      • Masterclass: Anatomische torso 5 dgn
      • Natuurlijke vormen
      • Organische vormen
      • Torso uit ruwe vorm
      • Uit je Bolletje
      • Schaal maken
      • Vogel maken
      • Beeldhouwen tijdens Kerst
    • Wiskundige verdiepingsworkshop >
      • Masterclass: Drieknoop (Lemniscaat)
      • Binnenstebuiten: Dubbele Hol & Bol
      • Dubbele Lemniscaat
      • Modulelessen: Verdieping
      • Möbiusband één draai
      • Möbiusband vier draai
      • Open Olöide
    • Boek jouw creatieve zaterdag
  • Cursussen
    • Informatie cursussen >
      • Kies jouw strippenkaart!
      • Boek jouw proefles!
    • Ontdek Alex & Simone Unlimited
    • Mastermind: Masters in Steen
    • Winteracademie
    • Zomeracademie
  • Agenda
  • Blogs
  • Boeken
    • Natuur beeldhouwen in steen
    • De kunst van anatomisch beeldhouwen
    • Ontdek: Schets naar Beeld
  • Webshop
    • Cadeaubon
  • Contact
    • Projecten >
      • Publicaties
    • Inspiratienieuws
    • Over ons >
      • Openingstijden
      • Vakantieschema
      • Vacatures
      • ​Beeldhouwwerk voor film, TV en producties
      • Groendecorateurs
    • Veel gestelde vragen
    • Winkel, materialen & service
    • Algemene voorwaarden >
      • Privacyverklaring
      • Cookieverklaring

De kracht van zacht - de paradox van de kunstenaar

13/1/2026

0 Opmerkingen

 
Kwetsbaarheid. Als je het woord uitspreekt, voel je bijna de collectieve neiging om een stap terug te doen. In onze maatschappij, die wordt gedomineerd door social media en de drang naar constante performance, wordt kwetsbaarheid te vaak verward met zwakte. We leren om muren op te trekken, om onszelf te beschermen, om vooral niet te laten zien waar we mee worstelen, waar onze twijfels liggen, of wat onze onzekerheden zijn. De maatschappij wil de sterke, de onberispelijke, de afgeronde versie van onszelf zien. De afgestudeerde, de succesvolle, de gelukkige.

Maar als je mij, Simone van Olst, vraagt waar échte, grensverleggende groei begint, en waar het meest inspirerende werk ontstaat, dan zeg ik je, uit 25 jaar ervaring in het atelier: in de kwetsbaarheid.
​
Het is de meest intrigerende paradox in het creatieve proces: juist door je open te stellen voor het imperfecte, het onzekere, en het ruwe, ontgrendel je een immense innerlijke kracht. Kwetsbaarheid is geen zwakte; het is het tonen van je ware, onvervalste zijn. Die kracht is essentieel voor je persoonlijke ontwikkeling, maar ook absoluut noodzakelijk voor creatie. Als je jezelf niet kwetsbaar opstelt, als je je schild ophoudt, kun je nooit een diepgaand of authentiek werk maken. Je blijft dan aan de oppervlakte, bezig met wat anderen verwachten of wat 'mooi' gevonden wordt, in plaats van wat je eigen diepste stroom wil vertellen.

We kunnen hier wel over blijven praten, maar het is in de harde steen dat deze theorie echt tot leven komt.
De onzekerheid van het eerste contact is de lege belofte
Beeldhouwen is de ultieme leerschool in kwetsbaarheid. Zodra je een ruw blok steen, of dat nu de zachte, vergevingsgezinde speksteen is, de lichtdoorlatende albast, of het compromisloze marmer, in handen neemt, sta je voor een lege belofte. Je hebt een idee, misschien een ruwe schets uit je chaos-schriftje, maar je weet zeker nog niet of het lukt. Je moet het materiaal in, zonder garantie op succes, met de blinde overtuiging dat er iets moois tevoorschijn kan komen.


Kwetsbaarheid betekent hier, het omarmen van de onzekerheid.
​

Ik zie het wekelijks in ons atelier aan de Kenauweg in Leiden. Veel mensen komen binnen met de angst om de steen te 'verpesten'. Die angst is feitelijk de angst om te falen, om kwetsbaar te zijn voor het oordeel (dat vaak eerst van onszelf komt, en daarna projecteren we dat op de omgeving). Maar het is onmogelijk om een beeldschoon, authentiek beeld te maken zonder eerst het risico te lopen dat je een verkeerde slag maakt, een lijn te ver doortrekt, of dat de steen een onverwachte ader of scheur vertoont. De steen liegt niet.
De kwetsbaarheid van het transformatieproces
Ik heb dit zelf keer op keer ervaren, vooral bij het werken aan grote, complexe beelden. Dat je na uren werk een deel van het beeld moet weghalen omdat je voelt dat het niet klopt, dat de vorm niet spreekt. Dat is pijnlijk. Het voelt als het weggooien van tijd en energie, maar het is essentieel voor verandering.

De kwetsbaarheid zit hem in de openheid van het onderwerp, in het durven presenteren van diep persoonlijk verdriet en de daaropvolgende kracht. Het is de moed om het oude los te laten, de veilige, oude vorm, om ruimte te maken voor de nieuwe. Dit zie je heel direct terug in mijn huidige serie Transformatie.

Deze beelden zijn volledig gepolijst. Die perfecte, gladde, bijna sensuele afwerking is geen camouflage, maar een noodzakelijke spiegel. De kwetsbaarheid zit hem in de voelbaarheid van de vorm, de rondingen, de holtes, de strakke, maar toch vloeiende lijnen die de innerlijke beweging van verandering en het verwerken van pijn vastleggen. Door het oppervlak zo te polijsten dat het de omgeving en de bezoeker haarscherp reflecteert, wordt het beeld een gesprek. Ik stuur mijn verdriet en mijn kracht de wereld in, in deze voltooide, onberispelijke vorm. Maar wanneer mensen voor het beeld staan, zien ze zichzelf erin gespiegeld, waardoor er warme, met verdriet doorlaten gesprekken ontstaan. De kwetsbare intentie van de kunstenaar creëert een veilige ruimte voor de kwetsbaarheid van de toeschouwer. Dat is de ultieme en meest krachtige transformatie.

Dit proces, waarin je leert dat falen of aanpassen inherent is aan het creëren, is de training die je nodig hebt om ook in het dagelijks leven kwetsbaar te zijn. De steen oordeelt niet; de steen leert je geduld en dwingt je tot eerlijkheid over wat werkt en wat niet.
De reflectie in het materiaal wordt het tonen van je innerlijk landschap
Kwetsbaarheid is ook je innerlijke landschap durven tonen zonder filter. Je kunt je niet verstoppen in de steen. Elke vorm, elke curve, elke onafgemaakte plek, vertelt iets over jouw proces en jouw emotie op dat moment.

Voor mij, met mijn ADHD en mijn creatieve databank vol ideeën, is het werken in steen vaak de enige manier om die wervelwind van gedachten te vertalen naar een rustige, tastbare vorm. Het is een daad van kwetsbaarheid om die rauwe energie zó te kanaliseren dat een ander het kan begrijpen en voelen.

De transparantie van albast als metafoor: marmer en albast zijn hierin fantastisch. Deze materialen vragen een immense overgave. De hardheid dwingt je om slow te gaan, wat de perfecte omgeving creëert voor innerlijke reflectie. Wanneer ik met albast werk en de steen doorschijnend wordt, is dat een metafoor voor het openstellen van jezelf. 
cursist beeldhouwen in leiden
Kwetsbaarheid is het creëren van die transparantie
Om het pure, interne licht van de steen zichtbaar te maken, moeten de wanden extreem dun zijn. Dit is de kwetsbaarheid in het materiaal zelf: het is een risico om zo ver te gaan, maar die pure schoonheid bereik je alleen als je bereid bent dat risico te nemen. Je creëert een dialoog tussen het fragiele, doorschijnende en de sterke, gepolijste buitenkant. Die wisselwerking tussen uiterlijke kracht en innerlijke transparantie is de essentie van kwetsbaarheid in sculptuur.Je merkt in het atelier dat mensen die hun onzekerheid durven te erkennen, uiteindelijk de meest persoonlijke en meest krachtige beelden maken. Ze stoppen hun verhaal in de steen.
De creatieve zelfzorg wordt de oefening in vrije tijd
Kwetsbaarheid tonen aan de wereld begint met kwetsbaarheid tonen aan jezelf. Je moet jezelf de ruimte en de tijd gunnen om die diepere laag aan te raken.

Veel mensen denken dat ze eerst rustig moeten zijn om te creëren. Wij zeggen: creëer om rustig te worden.

De eerste stap naar kwetsbaarheid is het creëren van een bewuste pauze, een 'dag zonder haast'. Dit is waar onze Samstone producten en het atelier zo cruciaal zijn. Ze zijn de structurele oefening in kwetsbaarheid.
cursist beeldhouwen met simone van olst
beeldhouw cursisten simone van olst
Samstone, de zachte, kwetsbare start
Om die sprong naar kwetsbaarheid te wagen, heb je een zachte, laagdrempelige opening nodig. Dit is de makkelijkste manier om die kritische stem in je hoofd even uit te zetten.

Onze Samstone DIY-pakketjes zijn perfect voor deze eerste, zachte stappen. Ze bevatten de vergevingsgezinde speksteen, waardoor je direct kunt beginnen zonder de angst om 'iets duurs' te verpesten. Je geeft jezelf het cadeau van een paar kwetsbare uren waarin je alleen maar met je handen werkt, en de steen als jouw stille luisteraar fungeert. Dat is pure, actieve zelfzorg. Het is een veilige, gecontroleerde manier om met het onzekere te beginnen.
Het atelier en de gedeelde kwetsbaarheid als katalysator
Als je merkt dat die kwetsbaarheid in de steen je goed doet, dan is het tijd voor de volgende stap: kwetsbaarheid in de groep en voor de expert. Dit vraagt moed.

In ons beeldhouwatelier in Leiden, aan de Kenauweg 17a, creëren we een veilige en tegelijkertijd uitdagende omgeving. Wij zijn niet alleen docenten; we zijn katalysatoren voor jouw creatieve, kwetsbare proces. Wij weten dat de weg naar het beste beeld langs twijfel en falen loopt.
  • Workshops & lezingen. Door deel te nemen aan een workshop of een lezing over bijvoorbeeld de diepere vormtaal, stel je je open voor nieuwe kennis. Dat is kwetsbaar: je erkent dat je iets nog niet weet. Maar deze momenten van geconcentreerde kennis, vaak onderbouwd met verwijzingen naar inspirerende boeken over abstracte kunst en creatieve psychologie, geven je de moed om met meer vertrouwen verder te gaan. We dagen je uit om de theorie direct in de praktijk te brengen, wat je kwetsbaarheid test, maar je expertise vergroot.
  • De commitment tot groei (de strippenkaart). Onze strippenkaarten zijn de ultieme daad van kwetsbaarheid en commitment. Je reserveert structureel tijd in je agenda (dinsdag- of woensdagavond van 19.30 - 22.00 uur, of overdag op donderdag, vrijdag en zaterdag van 10.00 - 12.30 uur & 13.30 - 16.00 uur) om aan jezelf en je werk te bouwen. Je werkt aan je eigen beelden, maar je bent omringd door anderen. Je durft je werk te laten zien, je vraagt advies, en je krijgt van ons, Simone en Alex, een eerlijke, uitdagende blik. We praten je niet naar de mond, want kwetsbaarheid vraagt om eerlijkheid. Dat is waar groei zit, en dat is de expertise die van ons afspat.
  • Masterclasses voor de echtheid. Voor degenen die echt de grenzen van de authenticiteit willen opzoeken, zijn er de masterclasses. Hier duik je in complexe, persoonlijke series. Je leert hoe je jouw diepste gedachten, je 'chaos schriftjes', omzet in krachtige, abstracte, driedimensionale kunst. Dat vraagt om maximale kwetsbaarheid, maar levert de meest indrukwekkende beelden op.
Kwetsbaarheid is geen zwakte. Het is het tonen van je ware, onvervalste zijn. Beeldhouwen helpt je om dit te oefenen, eerst in de steen, en dan in de rest van je leven.

Durf die ruwe, kwetsbare steen vast te pakken. Je zult merken dat die zachtheid in jezelf de hardste en mooiste beelden voortbrengt.
0 Opmerkingen

Henry Moore als leraar: de onbekende kracht achter een generatie vernieuwers

12/1/2026

0 Opmerkingen

 
Misschien ken je Henry Moore vooral van die machtige, golvende sculpturen die overal ter wereld staan - die organische vormen die tegelijkertijd oeroud én futuristisch voelen. Maar tijdens mijn voorbereiding op de lezing met workshop In de voetsporen van Henry Moore ontdekte ik een aspect van hem dat veel minder zichtbaar is, maar misschien wel minstens zo invloedrijk: Moore als leraar. En geloof me, als je eenmaal ziet hoe hij werkte met zijn studenten, begrijp je nóg beter waarom zijn werk zo’n blijvende kracht heeft gekregen.

​Mijn naam is Simone van Olst, welkom bij de tweede blog over het leven van iemand waarover ik diep onder de indruk ben - een grootheid in de beeldhouw- en kunstwereld - Henry Moore.
Henry Moore aan de RCA: een kunstenaar die ook docent durfde te zijn
In het onderzoek van Rebecca Wade – dat ik met toenemende fascinatie heb gelezen – verschijnt een beeld van Moore dat we niet vaak zien: niet de beroemdheid, niet de monumentale meester, maar de docent die tussen jonge kunstenaars rondloopt, scherp kijkt, kritische vragen stelt en soms net even duwt waar het spannend wordt. Hij gaf les aan het Royal College of Art in de turbulente jaren tussen de twee wereldoorlogen, een periode waarin alles in de kunst – werkelijk álles – in beweging was.

Moore was op dat moment nog lang niet de icoon die hij later zou worden. Juist dat maakte hem extra interessant voor zijn studenten: hij was een kunstenaar die nog zelf zoekende was, in volle ontwikkeling, en die geen afstand hield door zich te 
sculptuur henry moore duisburg
verschuilen achter autoriteit. Hij onderwees niet vanuit de hoogte, maar vanuit een positie naast de student. Hij wist hoe het voelde om te worstelen, om te experimenteren, om structureel tegen muren aan te lopen, en precies daarom kon hij anderen zo goed begeleiden in hun eigen zoektocht.
Experimenteren als basisvoorwaarde, niet als luxe
Waar veel kunstopleidingen destijds nog stevig vasthielden aan academische tradities, zette Moore de deur juist wagenwijd open voor het experiment. Hij stimuleerde zijn studenten niet alleen om buiten de lijntjes te kleuren, maar om die lijntjes zélf opnieuw te tekenen. Hij vond dat je geen goede beeldhouwer kon worden door netjes te reproduceren wat al bekend was. Voor Moore hoorde falen net zo bij het leerproces als slagen, misschien zelfs meer.

Zijn studenten kregen van hem geen stappenplan, geen eindpunt, geen kunstzinnig “recept”. Wat ze wel kregen: aanmoediging om te snijden, hakken, gieten, schuren, vervormen, breken en opnieuw beginnen. En Moore keek mee, niet als beoordelende meester, maar als een nieuwsgierige medereiziger. In de interbellumperiode, waarin moderne kunst nog volop in discussie was, liet hij jonge kunstenaars ervaren dat er niet één juiste manier bestaat om een beeld te maken. Het ging om de wisselwerking tussen materiaal, idee en intuïtie, een benadering die destijds behoorlijk radicaal was.
kunstwerk henry moore in duisburg
Studenten die zelf tot vernieuwers uitgroeiden
Wat misschien nog het meest overtuigend laat zien hoe krachtig Moore’s aanpak was, is de indrukwekkende lijst van alumni die later zelf geschiedenis zouden schrijven. Anthony Caro, bijvoorbeeld, die de wereld van abstracte sculptuur openbrak met staalconstructies die loskwamen van de sokkel. Of Phillip King, die met kleur, vorm en nieuwe materialen speelde op een manier die bijna sculpturale poëzie werd. Hun werk laat zien dat ze niet gevormd zijn door een docent die een stijl oplegde, maar door een leraar die een manier van kijken, denken en onderzoeken wekte.

Moore’s invloed werkte als een katalysator: hij hielp studenten niet om mini-Moores te worden, maar om méér zichzelf te worden: radicaler, vaardiger, moediger.
Interdisciplinair denken: kunst is niet één taal, maar een hele familie van talen
Een van de meest vooruitstrevende aspecten van Moore’s onderwijs was zijn overtuiging dat kunstenaars breed moesten leren kijken. In plaats van een strikte focus op beeldhouwkunst, opende hij de deuren naar architectuur, schilderkunst, grafisch ontwerp, fotografie, film - alles wat de creatieve blik kon verbreden. Hij begreep dat een kunstenaar die alleen zijn eigen discipline kent, nooit de volledige rijkdom van vorm, ruimte en betekenis kan benutten.

In zijn lessen kregen studenten opdrachten waarin zij moesten schakelen tussen disciplines. Een sculptuur ontwerpen op basis van een architectonisch ritme, een vormonderzoek beginnen vanuit een schilderkundig kleurcontrast, of juist een driedimensionaal werk analyseren alsof het een filmisch object was, bekeken door een bewegende camera. Moore bracht een soort ruimtelijkheid in denken aan: kunst als ecosysteem, niet als eiland.

En dat interdisciplinair denken maakte zijn studenten flexibel, nieuwsgierig en veel meer verbonden met de wereld om hen heen.
De kracht van het doen: materialen als leermeesters
Moore bleef erop hameren: je leert beeldhouwkunst niet in je hoofd, maar met je handen. De werkplaats was voor hem geen plek waar studenten opdrachten uitvoerden, maar een laboratorium waarin het materiaal terugpraatte. Hij vond dat klei je iets leert wat hout je niet kan leren, en dat metaal je weer totaal andere vragen stelt.

Wat bijzonder is: Moore haalde nieuwe technieken de klas in nog vóór ze gemeengoed werden. Studenten werkten met elektrische gereedschappen, begonnen met het lassen van metaal en konden experimenteren met plexiglas en polyesterhars - materialen die toen nog modern en enigszins mysterieus waren. Hij was niet bang voor het nieuwe; hij dook erin en nam zijn studenten mee.

Daarbij maakte hij fotografie en film onderdeel van het proces, niet als eindproduct maar als reflectieve tools. Studenten leerden hun werk kritisch analyseren door het te documenteren, door te kijken hoe vorm verandert wanneer de kijker beweegt of wanneer het licht verschuift. Die houding – dat kunst een onderzoek blijft – is misschien wel Moore’s grootste nalatenschap.
Kunst als dialoog met de maatschappij
Wat me bijzonder raakte in Wade’s onderzoek is hoezeer Moore zijn studenten stimuleerde om niet alleen technisch goed te worden, maar ook bewust, betrokken en kritisch. Kunst was voor hem geen ivoren-toren-activiteit. Hij zag kunstenaars als mensen die reageren op hun tijd, hun omgeving, hun geschiedenis. Zijn eigen werk weerspiegelt dat: denk aan zijn Shelter Drawings uit de oorlog, waarin menselijke kwetsbaarheid bijna tastbaar wordt.

In zijn onderwijs legde hij dezelfde verbinding: hij moedigde studenten aan om maatschappelijke thema’s op te zoeken, niet om politieke kunst te maken, maar om te begrijpen waar kunst eigenlijk over gaat. Over mensen. Over leven. Over wat er speelt. Dat maakte zijn lessen rijker, menselijker en veel relevanter dan veel traditionele kunstopleidingen van die tijd.
tekening henry moore duisburg
Waarom Moore’s onderwijsmethode vandaag nog steeds inspirerend is
Als ik kijk naar hedendaagse kunsteducatie, zie ik dat veel van Moore’s principes inmiddels vanzelfsprekend lijken - interdisciplinair werken, procesgericht leren, experimenteren, maatschappelijke reflectie. Maar dat kwam niet vanzelf: Moore was één van de pioniers die die deuren heeft opengezet. Hij zag dat leren een complex, levend proces is en dat kunstenaars groeien wanneer ze uitgedaagd worden, niet wanneer ze binnen veilige kaders blijven.

En precies dát is waar we tijdens de lezing met workshop In de voetsporen van Henry Moore mee aan de slag gaan: begrijpen hoe zijn manier van werken niet alleen een generatie kunstenaars heeft gevormd, maar hoe het ons vandaag nog steeds iets te zeggen heeft. Niet alleen over kunst maken, maar over kijken, denken, leren en durven.
Leer ook van Henry Moore, via Simone van Olst. Meld je nu hier aan voor de opkomende editie van de lezing met workshop In de voetsporen van Henry Moore. We verwelkomen je graag in het atelier.
0 Opmerkingen

​De diepe roep van de steen: wat beeldhouwen met je doet (en waarom je nooit uitgeleerd bent)

11/1/2026

0 Opmerkingen

 
Beeldhouwen heeft iets allesomvattends. Zodra je het atelier binnengaat, verandert je tempo. Het geluid van de beitel, de geur van albast en het spel van licht op steen brengen een rust die in het dagelijks leven zeldzaam is. Wie met steen werkt, merkt al snel dat het veel meer is dan een creatieve hobby: het is een mentale, fysieke en emotionele reis die nooit ophoudt zich te verdiepen.

Juist daarom kiezen veel cursisten ervoor om hun verkenning te beginnen of verdiepen met een gerichte workshop, zoals de workshop Organische vormen: een perfecte manier om te ervaren hoe vloeiende lijnen, natuurlijke rondingen en ritmische beweging je werk verrijken.
Creatief oplossen
​Elke steen brengt zijn eigen uitdagingen met zich mee. De vraag hoe je een curve veilig vrijmaakt of hoe je diepte creëert in een ingewikkeld volume, dwingt je tot creatief denken. Daardoor ontstaat een vaardigheid die ook buiten het atelier waardevol is: het kunnen visualiseren van oplossingen nog vóór je ze uitvoert.

Een aantal mentale effecten springt er telkens uit.
  • Heldere concentratie. Je kunt niet anders dan volledig aanwezig zijn.
  • Geduld en vertrouwen. Niet elke slag levert precies op wat je voor ogen had, en dat mag.
  • Emotionele verwerking. Het harde materiaal blijkt opvallend zacht voor innerlijke processen.

​Of je nu een abstracte vorm maakt of een figuratieve beweging neerzet: steen geeft je emoties een fysieke uitdrukking. Dat is voor veel mensen bevrijdend en leidt vaak tot inzichten die je niet afdwingt, maar die zich tijdens het werken vanzelf aandienen.
wit rood sculptuur steen
De fysieke dialoog: kracht en finesse
Beeldhouwen is onlosmakelijk verbonden met het fysieke. Het is een ambacht dat je hele lichaam activeert, maar op een manier die verrassend toegankelijk is voor iedereen, ongeacht je kracht of fysieke gesteldheid.
  • Lichaamsbewustzijn. Je leert je lichaam op een nieuwe manier kennen. Hoe gebruik je je gewicht optimaal? Welke houding is ergonomisch verantwoord? De precisie van je slag, de controle over je gereedschap – het vraagt om een samenspel van kracht en finesse. Je zult merken dat je fitter wordt, niet door zware gewichten te heffen, maar door de bewuste, herhalende bewegingen die het beeldhouwen met zich meebrengt.
  • Fijne en grove motoriek. Van de grove hakbewegingen om overtollig materiaal te verwijderen tot het fijne polijstwerk om een oppervlak zijdezacht te maken, beeldhouwen traint zowel je grove als je fijne motoriek. Je handen worden gevoeliger, je coördinatie verbetert.
  • Aardse verbinding. Er is iets oerouds en bevredigends aan het werken met een natuurlijk materiaal dat miljoenen jaren oud is. Je bent verbonden met de aarde, met een proces dat de mensheid al duizenden jaren uitoefent. Dat fysieke contact met de steen, de geur, de textuur – het is een zintuiglijke ervaring die je diep grondt.
  • Aanpassing voor iedereen. In ons atelier in Leiden benadrukken we altijd dat fysieke kracht geen belemmering hoeft te zijn. We werken met lichtere materialen zoals speksteen en albast, en ik leer je technieken om met minimale inspanning maximale impact te creëren. Samen met Alex, die meester is in het veilig en ergonomisch omgaan met zware blokken, zorgen we ervoor dat je altijd comfortabel en veilig kunt werken, ongeacht eventuele lichamelijke ongemakken. Je kunt rustig zitten, of de steen op de perfecte hoogte zetten. Het draait om slim werken, niet om zwaar tillen.
guts bewerken steen
De eeuwige student: altijd nieuwe technieken, altijd nieuwe ervaringen
De ware schoonheid van het beeldhouwen is dat je nooit uitgeleerd raakt. Of je nu een hobbyist bent die net zijn eerste stuk voltooit of een (semi)professionele kunstenaar met een uitgebreid oeuvre, elke steen fungeert als een nieuwe leraar. Elke uitdaging en elke ‘blokkade’ die je overwint, voegt een nieuwe laag toe aan je ervaring en vergroot je inzicht in het materiaal én in jezelf.

Wanneer je de basis van speksteen beheerst, opent zich al snel een wereld aan andere materialen. De doorschijnendheid van albast, de hardheid van marmer of de gelaagde textuur van serpentijn nodigen je uit tot een andere benadering. Elk materiaal vraagt om zijn eigen technieken, gereedschappen en sensitiviteit. Juist die variatie houdt het proces fris en levendig; het maakt dat je voortdurend blijft leren en verkennen.
In dit leerproces is het ontdekken van organisch vormgeven voor veel cursisten een kantelpunt. Tijdens de workshop Organische vormen leer je hoe je vanuit intuïtie en ritme werkt, hoe je spanning en ontspanning in een lijn aanbrengt, en hoe je complexe bewegingen terugbrengt tot een eenvoudige, natuurlijke kern. Het is een verdieping die zowel beginners als ervaren makers nieuwe vrijheid geeft.

Ook in de vormtaal gaat een steeds diepere laag schuil. Je ontdekt hoe je kunt spelen met licht en schaduw, hoe je positieve en negatieve ruimte bewust inzet en hoe je complexe anatomische structuren kunt terugbrengen tot hun essentie. Tegelijkertijd leer je abstracte ideeën te vertalen naar tastbare vormen. De subtiele nuances van een lijn of de lichte helling van een curve blijken telkens opnieuw onuitputtelijke lessen, waardoor het beeldhouwen een continu onderzoek wordt.

Daarnaast breidt je inspiratiebron zich met elke stap uit. Alles wat je meemaakt, ziet of voelt, kan een aanleiding zijn voor een nieuwe richting in je werk. Je leert kijken met de ogen van een beeldhouwer: naar de vormen in de natuur, de beweging van het menselijk lichaam, de spanning of emotie die in een gezicht schuilt. Het dagelijkse leven wordt zo een bron van visuele en emotionele input, die je vervolgens in steen vertaalt.

En terwijl je blijft experimenteren, groeit langzaam je eigen signatuur. Dit is geen stijl die je in één keer kiest, maar een organisch proces dat zich ontwikkelt door jaren van ervaring. Je unieke manier van werken – jouw persoonlijke stijl – wordt rijker, gelaagder en meer doorleefd. Het is het levende bewijs dat beeldhouwen een reis zonder eindpunt is, een voortdurend verdiepen in materiaal, vorm en jezelf.
Maximaal genieten: de doorlopende cursus en de strippenkaart
Naarmate je meer ervaring opdoet, ontstaat je eigen handschrift. Het is geen stijl die je bewust kiest; het dient zich aan. Het verdiept zich, verandert mee met je leven en groeit door elk experiment dat je aandurft.

Omdat beeldhouwen geen lineair proces is, maar een doorlopende reis, hebben we onze lessen afgestemd op ontwikkeling in je eigen tempo.
  • Begeleiding die meebeweegt. Elke les sta ik klaar met artistieke en technische begeleiding. Beginners krijgen structuur, ervaren beeldhouwers verdieping en uitdaging. Twijfels, vragen en doorbraken horen allemaal bij het proces, en juist in die momenten ligt de groei.
  • De meerwaarde van een team. Alex en ik vullen elkaar perfect aan: terwijl ik focus op vorm, concept en techniek, zorgt hij voor de fysieke veiligheid, ondersteuning en 
organische vorm in steen
slimme oplossingen voor grotere stenen. Daardoor ontstaat een ontspannen, veilige werkomgeving waarin je vrij kunt creëren.
  • De kracht van de gemeenschap. Het atelier is een plek waar cursisten elkaar inspireren, feedback geven en successen vieren. Die onderlinge uitwisseling zorgt voor een warme, creatieve energie die je werk versterkt.
  • Vrijheid met de strippenkaart. Onze strippenkaart maakt het mogelijk om te komen wanneer de inspiratie of je agenda het toelaat. Veel cursisten waarderen het dat ze spontaan kunnen besluiten om langer te blijven wanneer ze in een goede flow zitten. Zo kun je echt de diepte in met je project, zonder dat het ritme wordt onderbroken.
De roep beantwoorden
Die diepe roep van de steen, die drang om iets blijvends te creëren met je handen – het is een geschenk. En het beantwoorden van die roep is een van de meest verrijkende beslissingen die je kunt nemen. Beeldhouwen is een constante reis van leren, groeien en het vieren van je eigen creativiteit. Het is een proces dat je mentaal scherpt, fysiek versterkt en emotioneel bevrijdt.

Laat je niet tegenhouden door de gedachte dat je 'niet goed genoeg' bent, of dat je al 'uitgeleerd' zou zijn. De steen wacht altijd met nieuwe lessen, en wij wachten in ons atelier om je te begeleiden op deze prachtige reis.

En als je voelt dat je de volgende stap wilt zetten – dat je nieuwsgierig bent naar natuurlijke beweging, vloeiende vormen en het creëren vanuit ritme en intuïtie – dan is de workshop Organische vormen een ideale, laagdrempelige manier om je beeldhouwproces te verdiepen. Je ontdekt technieken die je meteen kunt toepassen, je leert nieuwe vormen zien in je materiaal en je ervaart hoe bevrijdend het is om te werken zonder vooraf vaststaande uitkomst.

Kom en ervaar zelf de transformatieve kracht van beeldhouwen.

​
Voel de vrijheid van het creëren, en ontdek hoe elke slag met de beitel je dichter bij jezelf brengt. Jouw volgende meesterwerk wacht op je – misschien begint het wel in de workshop Organische vormen bij Beeldhouwatelier Simone van Olst.
0 Opmerkingen

De eerste daad van verbeelding – de filosofie van de materie en de steenkeuze

10/1/2026

0 Opmerkingen

 
We hebben gezien dat de perfecte schets niet op papier ligt in onze eerste blog, maar in de motorische verbeelding van je brein, en dat de lijn met het hele lichaam moet worden belichaamd in onze tweede blog. Maar de essentie van beeldhouwen ligt bij de materie zelf.

Elke steen — of het nu de glinsterende, zachte speksteen is, de doorzichtige, harde albast, of de klassieke, onverbiddelijke marmer — stelt een andere vraag. En je keuze is niet neutraal. Het is de eerste daad van verbeelding.

In de masterclass Schets naar Beeld gaan we daarom diep in op de fenomenologie van de materie. Je leert de steen niet alleen te bewerken, maar deze ook te lezen, te begrijpen en te voelen als een dialoogpartner.
deelnemer schets naar beeld
De filosofie van de steen driehoek
De meest voorkomende fout is dat een beginner een idee heeft en vervolgens een steen kiest om dat idee uit te voeren. Wij draaien het om. Je luistert eerst naar wat de steen wil vertellen.

De kennis die we delen
De eigenschappen van de steen bepalen de aard van je sculptuur en de houding van de beeldhouwer.
  1. Speksteen (de toegankelijke zachtheid). Speksteen is zacht, warm en vergevingsgezind. Het is de ideale steen om snel volume te creëren. De vraag die speksteen stelt, is: “Waar ligt mijn spontane vorm?” De dialoog is snel, vloeiend en nodigt uit tot experiment. Het is perfect voor de Beelddenker die snel zijn associaties en vormen wil zien verschijnen.
  2. Albast (de lichte mysticus). Albast is harder en heeft een ongelooflijke, doorschijnende kwaliteit. Het speelt met licht. De vraag die albast stelt, is: “Welke essentie wil ik onthullen?” Het vereist precisie en geduld. Je kunt niet zomaar slaan; je moet begeleiden. De sculpturen in albast worden vaak dragers van een innerlijke, etherische kwaliteit. Je leert het materiaal respecteren.
  3. Marmer (de eeuwige kracht). Marmer is de klassieke, dichte en harde materie. Het eist respect en technische discipline. De vraag die marmer stelt, is: “Welke vorm is het waard om eeuwig te zijn?” De bewerking is traag en de weerstand is hoog. Marmer dwingt tot een complete, onwankelbare intentie.
masterclass schets naar beeld
De kracht van zintuiglijke diepgang
In de masterclass leren we technieken om deze zintuiglijke eigenschappen al mee te nemen in je innerlijke repetitie.
​

Toen we de oefening van de motorische verbeelding deden, werden de deelnemers gevraagd om niet alleen de beweging van de beitel voor te stellen, maar ook de gevolgen op de materie te voelen.
  • Als je ‘vrijheid’ in albast wilt maken, voel je de beitel zachtjes de doorschijnende, witte massa afschilferen. De beweging is begeleidend.
  • Als je ‘conflict’ in marmer wilt maken, voel je de stoot van de hamer terugkomen in je pols. De beweging is gecontroleerd, strak en krachtig.​
Door de materie zo diep te integreren, begin je te denken als de steen. Je weet al hoe het voelt om de korrel van zandsteen te doorbreken, of hoe het is om de gladde, onverbiddelijke huid van marmer te polijsten. De sculptuur is dan niet het resultaat van bewerking, maar van een vriendschappelijke, doch uitdagende dialoog.
De filosofische erfenis: zien wat eruit wil
Ons atelier in Leiden, waar Alex en ik al bijna 25 jaar lesgeven, staat in een lange traditie. We verwijzen graag naar het idee dat de vorm al in de steen zit, en de taak van de beeldhouwer is enkel om deze te bevrijden. Dit is een concept dat al bij Michelangelo speelde.

Dit filosofische principe wordt pas tastbaar wanneer je de materie begrijpt op het diepe niveau dat wij aanbieden. De steen heeft een ‘stem’, en door je motorische systeem te trainen om zintuiglijk te luisteren naar die stem, wordt jouw bewerking de perfecte articulatie.

Dit alles is de reden waarom onze masterclass veel meer is dan een Schets naar Beeld cursus. Het is een les in materiaalrespect en artistieke intentie.

In onze volgende en laatste blog duiken we in het mentale proces: hoe je met jouw snelle, associatieve brein (de chaos schriftjes!) deze diepgaande kennis over de materie en het lichaam perfect kunt structureren.
simone van olst lezing
Wil jij het verschil tussen speksteen en marmer voelen tot in de kern van je motorische verbeelding? De volledige dialoog met de materie leer je alleen in de masterclass Schets naar Beeld. Meld je aan voor de nieuwsbrief om als eerste op de hoogte te zijn wanneer de volgende editie plaatsvindt! En kom alvast het verschil voelen: boek een strippenkaart om de unieke eigenschappen van onze materialen in het atelier te ervaren.
0 Opmerkingen

De kracht van de ene ontmoeting: hoe Brâncuși en Hepworth de steen bevrijdden

7/1/2026

0 Opmerkingen

 
Goh, ik denk dat we allemaal weleens zo’n moment hebben gehad, toch? Zo’n kort, bijna vluchtig moment – misschien in de volkstuin, of tijdens een van die heerlijke, chaotische festivals – dat zó onverwacht diepgaand is, dat het je hele perspectief verschuift. Een kort gesprek, een blik op een nieuw stuk kunst, en ineens zie je de wereld anders.

Dat is precies wat er gebeurde in april 1933 in Parijs. Het was geen langdurige vriendschap. Geen jarenlange correspondentie. Het was één, allesbepalende middag.

Ik heb het natuurlijk over de ontmoeting tussen Barbara Hepworth en Constantin Brâncuși. En nu, met al die lezers en bezoekers van ons atelier die net de fantastische tentoonstelling van Brâncuși in het H’ART Museum in Amsterdam hebben bezocht, is het tijd om die twee giganten met elkaar te verbinden. Want je snapt Brâncuși pas echt als je ziet hoe hij doorwerkte in Hepworth. En je begrijpt Hepworths radicaliteit pas als je weet wie haar de laatste, cruciale duw gaf.

Dit gaat over de essentie van de sculptuur, over de bevrijding van de steen, en over hoe die ene, korte ontmoeting in een stoffig atelier in Parijs de kunstgeschiedenis én ons eigen werk in Leiden voorgoed veranderde. Mijn naam is Simone van Olst, welkom bij mijn blog.
Parijs 1933: een ateliermoment van absolute waarheid
Stel je het even voor: Het is 1933. Hepworth is 30 jaar oud, vastbesloten, en samen met haar partner Ben Nicholson reist ze door Europa. Ze zijn al modernisten, ze zijn al bezig met abstractie en met het zoeken naar de waarheid van het materiaal. Maar ze zoeken naar een bevestiging, naar een voorloper die hen de weg wijst naar de absolute zuiverheid.

Die voorloper was er: Constantin Brâncuși.

Ze bezochten zijn atelier aan de Impasse Ronsin in Parijs. Het was een plek van heilige chaos. Je weet hoe dat gaat, toch? Een plek waar de creativiteit zo dik in de lucht hangt dat het bijna pijn doet aan je neus. Brâncuși’s atelier was tegelijkertijd zijn tentoonstellingsruimte en zijn leefwereld. Overal stonden zijn werken: gepolijste bronzen, ruwe houten pilaren, marmeren eivormen.

Voor Hepworth en Nicholson was die ontmoeting cruciaal. Het was geen lange bijeenkomst, maar de impact was cataclysmisch. Waarom? Omdat Brâncuși alles belichaamde wat zij met de modernistische sculptuur wilden bereiken, maar dan tot in de perfectie doorgevoerd.

simone van olst sculptuur barbara hepworth
Het minimalisme van het meesterschap
Hepworth was al bezig met het idee van direct carving, het direct bewerken van de steen, zonder voorafgaande modellen. Maar Brâncuși tilde dit naar een hoger niveau: hij bracht de vorm terug tot zijn essentie.

Denk aan zijn beroemde werken: De Kus, Vogel in de Ruimte, de Eindeloze Kolom. Het zijn geen representaties van dingen. Het zijn de destillaties van het idee achter die dingen.
  • Een vogel is niet een vogel met veren. Het is de vlucht, de aspiratie, de spanning tussen aarde en hemel.
  • Een gezicht is geen neus en ogen. Het is de ovale vorm van het bestaan, de abstracte perfectie van de vorm.

Toen Hepworth zijn atelier zag, met de sculpturen die zo naadloos op elkaar aansloten, die de grens tussen sokkel en kunstwerk opbliezen, moet ze hebben gedacht: dit is de absolute waarheid van de materie. Dit is de zuiverheid waar ik naar zoek in mijn marmer.
​
Die dag gaf Brâncuși haar het artistieke permis om definitief de sprong naar de radicale abstractie te wagen.
De bevrijding van de steen: Brâncuși’s cadeau aan Hepworth
Wat Brâncuși fundamenteel veranderde, en wat Hepworth direct overnam, was de relatie tussen de kunstenaar, het materiaal en de vorm.

1. De waarheid van het materiaal (truth to material)
Brâncuși was een voorvechter van “la verité des matériaux”. De steen moest steen blijven; het hout moest hout blijven. Je moest de inherente kwaliteiten, de nerf, de textuur van het materiaal respecteren.

Hepworth nam dit over en maakte het de basis van haar hele filosofie. In ons atelier hameren we daar ook op, toch? Je kiest niet zomaar een steen; je kiest een steen wiens aard je moet eerbiedigen.
  • Brâncuși. Zijn Eindeloze Kolom is een serie houten modulen die de ruwe, bijna tribale, textuur van het hout benadrukken.
  • Hepworth. Haar vroegste abstracte werken in steen, zoals Pierced Form of Single Form, respecteren de geologie van de steen. Ze volgt de lijnen, de insluitsels, en laat die deel uitmaken van het verhaal.

​De schoonheid, zo zagen ze, zat niet in het verbergen van het materiaal, maar in het onthullen van zijn diepste wezen. Dat is een les die je op elk stuk speksteen kunt toepassen. Wat is de diepste, meest eerlijke vorm die in dat stuk steen zit, voordat je er zelfs maar één keer op slaat?


2. De absolute vorm: ei en ovaal
Het meest directe bewijs van de invloed zie je in de perfecte geometrische vormen die Hepworth ging gebruiken.

Brâncuși was geobsedeerd door de ovale vorm, de perfecte belichaming van het begin van het leven, van de kosmos, van de rust. Denk aan zijn Sculpture for the Blind (vaak een marmeren ei) of De Slaap. Dit zijn vormen die puurheid en voltooiing uitstralen.

Vanaf die ontmoeting in 1933 zie je Hepworths sculpturen verschuiven naar een grotere geometrische abstractie en een fascinatie voor de perfecte ronding.
  • De Oval Forms van Hepworth zijn een directe dialoog met Brâncuși. Ze neemt de oervorm, de absolute, en begint er vervolgens mee te spelen – door er gaten in te boren.

​Dit is het cruciale onderscheid en de verdere ontwikkeling die Hepworth maakte. Brâncuși presenteerde de perfectie. Hepworth opende die perfectie op.
Het gat en de dialoog: Hepworths antwoord aan Brâncuși
Hier wordt het pas echt spannend en radicaal. Brâncuși bracht de sculptuur terug tot de perfecte, gesloten, serene vorm. Hepworth nam die perfectie, die serene ovaal, en doorboorde hem.

Dit is Hepworths geniale antwoord op haar bewondering.

Terwijl Brâncuși’s sculpturen in zichzelf gekeerd waren, in perfecte, gepolijste rust, maakte Hepworth ze open voor de wereld. Zij introduceerde het gat, de leegte, als een actief element. ( als vrouw, en als eerste. Ik noem het vaak: het gat van ‘31!)

Zoals we in de lezingen en blogs bespraken:
  • Het gat is de verbinding. Het laat het licht, de lucht en de omgeving (de Cornish wind, de kosmische ruimte) de sculptuur binnendringen en actief deel worden van de vorm.
  • Het gat creëert de relatie. Het dwingt de toeschouwer om de binnen- en buitenkant, de massa en de omgeving, als één choreografie te ervaren.

barbara hepworth rijksmuseum
Hepworth respecteerde de abstracte puurheid van Brâncuși, maar ze voegde er een dynamische, contextuele laag aan toe. Ze zei eigenlijk: “De vorm is perfect, maar de vorm is pas écht levend als hij in dialoog gaat met de chaos van de wereld om hem heen.”

Dit is de stap die haar tot een van de meest invloedrijke moderne beeldhouwers van haar tijd maakte, die direct de weg effende voor de string sculptures en haar latere, publieke werken. Ze maakte de abstractie sociaal en omgevingsbewust.
De noodzaak van de holte
Denk aan de Pierced Hemispheres of de Single Forms van Hepworth. Ze lijken wel op holle, verwrongen eieren – Brâncuși’s oervorm, maar nu met een uitnodiging. De holte is de plek waar de blik van de toeschouwer binnengaat en waar de sculptuur zichzelf onthult.

Dit is een essentieel inzicht voor iedereen die met steen werkt in ons atelier. Ben je bang om het gat te maken? De holte te creëren? Brâncuși leerde je de zuiverheid van de buitenste schil. Hepworth leert je de noodzaak van de innerlijke ruimte.
De doorwerking: abstractie als levenshouding
De ontmoeting in 1933 was dus geen toevalligheid. Het was de intellectuele vonk die de modernistische beeldhouwkunst in Groot-Brittannië definitief aanstak.

Hepworth en Nicholson keerden terug uit Parijs met een onwankelbaar geloof in de kracht van de abstracte, zuivere vorm. Dit beïnvloedde direct hun eigen werk, maar ook de kunstenaarskolonie in St. Ives, waar ze zich later vestigden.
beeld barbara hepworth simone van olst
Van Parijs naar Cornwall: de spirituele lijn
​
Er is nog een diepere, meer persoonlijke verbinding. Beiden kunstenaars waren enorm bezig met het spirituele en het universele in hun werk.
  • Brâncuși zocht naar de essentie, de oer-vorm die de menselijke ervaring overstijgt. Zijn werken staan stil, in een tijdloze, bijna meditatieve staat.
  • Hepworth, mede door haar Christian Science overtuiging, zag in abstractie de manifestatie van universele wetten en structuren (denk aan de geometrie van de snaren en de invloed van de kosmos/Telstar).

Beiden gebruikten ze abstractie niet om te ontsnappen aan de werkelijkheid, maar om de meest fundamentele werkelijkheid te onthullen. Ze probeerden de chaos van het dagelijkse leven te vangen in de zuivere, kalme orde van de geometrische vorm.

Dit is de diepgang waar we in ons atelier naar streven. Als je in ons atelier in Leiden aan een stuk marmer werkt, dan zoek je niet alleen naar een esthetisch resultaat. Je zoekt naar die innerlijke rust, die geometrische waarheid die de chaos in je hoofd (en in mijn chaos-schriftjes!) even stilzet en ordent.
De les voor ons atelier: controle en overgave
​
De relatie tussen Hepworth en Brâncuși levert ons twee essentiële lessen op die we direct in de praktijk kunnen brengen:
Les 1: Controleer de zuiverheid (Brâncuși's erfenis)
Brâncuși’s werk toont de noodzaak van rigoureuze eenvoud. Je moet de vorm durven strippen tot zijn kern. Dit betekent: weg met de details, weg met het overbodige.

Dit sluit aan bij Hepworths latere ‘recepten’ die we bespraken. Die precisie in kleur, in patinering, in snaren-spanning, het is allemaal gericht op het perfect presenteren van die ene, zuivere vorm die Brâncuși haar leerde nastreven.
  • Vraag voor jou: kijk naar je onvoltooide sculptuur. Welk detail voegt niet toe aan de fundamentele waarheid van de vorm? Durf je het weg te halen?

Les 2: Omarm de context (Hepworths evolutie)
Hepworth leerde ons dat die zuivere vorm pas gaat zingen als hij in dialoog staat met de wereld. De perfecte vorm is mooi, maar de perfecte vorm die openstaat voor de kosmos is universeel.

Dit is waar je je eigen ervaringen – je volkstuin, de natuur, de experimentele kunst die je zoekt – in het werk brengt. Je opent de vorm zodat die jouw wereld kan reflecteren.
​
  • Vraag voor jou: waar komt de lucht en het licht je sculptuur binnen? En wat zie je erdoorheen? Wat is de chaotische buitenwereld die jouw geordende vorm nodig heeft om te leven?
De eeuwige uitdaging: van Amsterdam naar Leiden
Als je net Brâncuși in Amsterdam hebt gezien, dan heb je de absolute puurheid gezien. Nu is het tijd om die puurheid te activeren.

Kom naar ons atelier. Wij werken met diezelfde materialen – albast, marmer, speksteen – die Hepworth en Brâncuși zo bewonderden. Wij leren je de techniek om die oervorm te vinden én de moed om hem vervolgens open te breken.

Deze twee giganten, verbonden door die ene, korte ontmoeting in 1933, zijn de perfecte gidsen voor jouw reis in de driedimensionale kunst. Het is een uitdaging om de sereniteit van Brâncuși en de dynamiek van Hepworth in één stuk te verenigen. Maar dat is precies de taak van een ambitieuze beeldhouwer.

We zien je graag in ons atelier in Leiden, waar we de lessen van Parijs en Cornwall dagelijks in steen vertalen. Kom langs voor een workshop of pak een strippenkaart, en laat ons je helpen die absolute, maar geopende vorm te creëren.

Neem de stap van kijken naar Brâncuși in Amsterdam naar zelf doen in Leiden! Ontdek de kracht van direct carving in onze workshops.
0 Opmerkingen

Het dierbare beeld van Henry Moore - waarom één werk zo’n centrale plek innam

6/1/2026

0 Opmerkingen

 
Beste beeldhouwer of liefhebber,

Voor Henry Moore was één werk meer dan alleen een vorm: het was een spiegel van zijn denken, zijn leven, zijn liefde voor de mens én de natuur. In zijn beroemde “Reclining Figure” - in diverse uitvoeringen en materialen - vond hij een symbool voor rust, kwetsbaarheid én kracht. Het is een pose die uitnodigt tot contemplatie: niet bevestigd aan een sokkel, maar vrij in relatie tot ruimte, omgeving en licht.

Moore koos bewust voor de liggende figuur. Volgens hem bood die houding stabiliteit én vrijheid tegelijk: het lichaam leek te rusten, maar straalde ook innerlijke veerkracht uit. Zo werd het menselijke lichaam een landschap, een echo van de natuurlijke wereld.

In “Reclining Figure” verenigt Moore abstractie en figuratie. Hij reduceert niets aan de menselijke vorm. Integendeel, hij vertaalt haar tot een universele taal, waarin volume, holte, zwaarte en ruimte samenkomen in stilte en balans.
sculptuur henry moore duisburg
De link met het atelier
Mijn naam is Simone van Olst, welkom bij mijn blog. Tijdens mijn lezing met workshop In de voetsporen van Henry Moore duiken we samen in het werk en het denken van een van de meest invloedrijke beeldhouwers van de twintigste eeuw. Henry Moore (1898–1986) maakte sculpturen die zowel monumentaal als menselijk aanvoelen - beelden die rust ademen, maar ook kracht en innerlijke spanning. Zijn beroemde “Reclining Figure” vormt daarbij een rode draad door zijn hele oeuvre.

Wie eenmaal die liggende figuur ziet, herkent hem overal terug: een ontspannen lichaam dat lijkt op te gaan in zijn omgeving, een landschap van vormen, holtes en rondingen. Moore vond in die houding een universele taal. En juist daarom vormt dit beeld een prachtige ingang voor iedereen die zich wil verdiepen in vormgeving, ruimte en sculpturale expressie - precies datgene wat we tijdens de workshop samen onderzoeken. Maar, laten we eerst beginnen bij het begin.
Een sculptuurleven dat begon in stilte
Moore groeide op in Yorkshire, als zoon van een mijnwerker. Hij was pas elf toen hij besloot dat hij beeldhouwer wilde worden. Na zijn studie aan het Royal College of Art ontwikkelde hij snel een eigen, herkenbare stijl. De inspiratie vond hij niet in academische perfectie, maar juist in archaïsche en niet-Westerse kunst. In het British Museum zag hij voor het eerst de pre-Columbiaanse “chacmool”-figuren: liggende, draaiende lichamen, tijdloos en aards. Vanaf dat moment liet het thema hem nooit meer los.

In plaats van het lichaam exact te verbeelden, zocht Moore naar de essentie: naar rust, zwaarte, bescherming, verbondenheid met de aarde. In zijn liggende figuren ligt altijd een soort kwetsbare kracht - alsof ze zich overgeven aan de wereld en er tegelijkertijd uit opreizen.
Waarom de liggende figuur zo centraal staat
Wat maakt die ene houding zo bijzonder? Voor Moore symboliseert de liggende figuur een intieme balans tussen mens en natuur. Niet rechtop, niet in actie, maar in overgave. De sculptuur rust, ademt, ligt in de aarde als een steen, als een heuvel, als een lichaam dat tegelijkertijd geborgen en open is.

Moore zag het menselijk lichaam niet als onderwerp, maar als bron van vorm. Hij ontdekte dat de liggende houding hem de grootste vrijheid gaf: hij kon het lichaam opentrekken, uithollen, laten samenvloeien met lucht, licht en leegte. De openingen nodigen licht uit. De schaduwen veranderen gedurende de dag. Het beeld leeft mee met wind, weer en tijd.

En misschien is dat wel de reden dat zijn werk wereldwijd zo resoneert: de figuren zijn menselijk, maar ook universeel. Ze tonen wat we allemaal kennen - kwetsbaarheid, rust, adem, ruimte.
henry moore schets reclining figure
De reis van schets tot monument
Moore begon altijd klein. Schetsboekjes vol snelle lijnen, kleimodellen ter grootte van een handpalm. Van daaruit volgde gips, steen of hout. Later koos hij steeds vaker voor brons, waarmee zijn beelden monumentale dimensies kregen.

Elke materiaalversie heeft zijn eigen karakter:
  • Hout gaf warmte, adem en organische nerven. Alsof het lichaam niet werd gemaakt, maar langzaam uit de natuur zelf tevoorschijn kwam. Het materiaal reageerde op elke beweging van de hand: flexibel, levend, soms eigenzinnig.
  • Steen bood zwaarte, weerstand en een eeuwenoude stilte. In steen werk je niet alleen met vorm, maar ook met tijd. Iedere slag onthult iets dat al miljoenen jaren verborgen lag. Het materiaal vraagt om aandacht, om geduld, om luisteren naar waar het wíl opensplijten en waar niet.
  • Brons maakte openingen, holtes en monumentale vormen mogelijk. Het gaf Moore de vrijheid om structuren te creëren die in hout of steen onmogelijk zouden breken. Brons laat licht door zijn binnenruimtes bewegen, laat contouren zweven en maakt het beeld zowel krachtig als lichtvoetig - alsof het zich op de grens bevindt tussen materie en beweging.

Nooit maakte Moore dezelfde figuur twee keer. Ieder beeld was een nieuw gesprek met ruimte, materiaal en licht.
henry moore schetsen reclining figure
henry moore beeld duisburg
Sculptuur als dialoog met de natuur
Veel van Moore’s beelden zijn bedoeld om buiten te staan. Daar, tussen het gras en onder de open lucht, beginnen zijn vormen pas echt te ademen. In het landschap ontstaat een wisselwerking die in een museum nooit helemaal te vangen is: wind die door openingen fluistert, regen die de huid van het beeld verdiept, zonlicht dat schaduwen laat verschuiven als een langzaam ademend ritme. De natuur wordt niet alleen decor, maar medespeler.

In Perry Green, het huis en atelier waar Moore samen met zijn vrouw Irina leefde en werkte, staan nog steeds talloze sculpturen in de tuin. Als je daar rondloopt, zie je hoe zijn beelden zijn bedoeld: niet als geïsoleerde objecten, maar als lichamen in een groter geheel. Ze lijken bijna te luisteren naar hun omgeving - naar de verandering van de seizoenen, het groeiende gras, de traagheid van tijd. Je voelt dat Moore zijn werk nooit los zag van de wereld eromheen, maar juist in relatie daarmee.

Dat inzicht nemen we mee in de workshop. Want beeldhouwen gaat niet alleen over vorm; het gaat over ruimte, ritme, stilte, omgeving. Over het leren zien hoe een beeld zich verhoudt tot licht en lucht, hoe het zichzelf plaatst in de wereld. Wanneer je dat beseft, verandert je manier van werken. Je gaat niet alleen vorm maken, maar ook ruimte openen. Je creëert niet alleen een sculptuur, maar een ontmoeting.
Persoonlijk: waarom Moore raakt
Wat mij in Moore raakt, is zijn zeldzame vermogen om eenvoud tot een soort innerlijke rijkdom te maken. Zijn vormen ogen rustig, bijna vanzelfsprekend, maar onder die helderheid gaat een diepte schuil die je pas ervaart wanneer je echt blijft kijken. Alsof zijn beelden je uitnodigen om te zakken - uit het denken, in het voelen.

Hij werkte niet om te imponeren, om een groot gebaar te maken, maar om een stille verbinding te leggen met iets dat we allemaal kennen: tijd, ruimte, lichaam, kwetsbaarheid, kracht. Zijn werk ademt een soort nederigheid, een vertrouwen dat vorm en leegte met elkaar kunnen spreken zonder dat je ertussen hoeft te staan. Dat is wat me raakt: dat zijn beelden geen antwoorden geven, maar ruimte maken. Ruimte om jezelf te ontmoeten in wat je ziet.

Tijdens mijn lezing met workshop wil ik precies dat met jullie verkennen: het soort kijken dat niet alleen registreert, maar ontmoet. Want beeldhouwen begint zelden bij techniek. Het begint bij aandacht. Bij het lef om stil te vallen en te luisteren naar wat een vorm wil worden. Bij de bereidheid om je eigen tempo te volgen in plaats van te forceren.

Wanneer je zo kijkt, verandert alles. Een contour wordt een beweging. Een holte wordt een ademruimte. Een onbewerkte steen wordt een gesprekspartner. En je merkt opeens dat het materiaal niet alleen jouw hand vraagt - maar ook jouw aanwezigheid.
Een uitnodiging om zelf verder te kijken
De liggende figuur van Henry Moore is geen eindpunt, maar een begin. Een uitnodiging om te vertragen, te voelen, te creëren. Precies dat wil ik meegeven tijdens de lezing met workshop In de voetsporen van Henry Moore.

Of je nu komt om te leren, te ontdekken of simpelweg te genieten van kunst: ik hoop je daar te ontmoeten - en samen te ervaren hoe tijdloos, menselijk en inspirerend beeldhouwkunst kan zijn.
0 Opmerkingen

De taal van het gereedschap: hoe hamer, beitel en rasp jouw verhaal in steen vertellen

4/1/2026

0 Opmerkingen

 
Er is een moment in het werkproces waarop het gereedschap geen gereedschap meer is. Waarop het metaal van de beitel of de lichte trilling van een rasp niet langer voelt als iets dat je vasthoudt, maar als iets dat jou vasthoudt, dat je begeleidt. Dat moment waarop het hout van de hamersteel bijna warm aanvoelt in je hand omdat je al zo lang samen aan het werk bent. Alsof het gereedschap een partner wordt - niet alleen een verlengstuk van je hand, maar een verlengstuk van je intentie.

Wanneer ik, Simone van Olst, in mijn atelier een nieuw stuk steen oppak, is het gereedschap dat ik erbij kies nooit een willekeurige beslissing. Het is een ontmoeting: dit is wat ik wil zeggen, dit is wat de steen lijkt in te fluisteren, en dit zijn de instrumenten waarmee ik dat gesprek wil voeren. Want dat is het uiteindelijk: een dialoog. Een wisselwerking tussen mijn handen, mijn visie en de taal van het gereedschap.

Veel mensen zien beeldhouwgereedschap als puur functioneel. Een middel om een doel te bereiken. Maar wie langere tijd met steen werkt, weet beter. Elk hulpmiddel heeft een eigen karakter, een eigen stem, een eigen leven zelfs. Dit blog is geen droge handleiding over soorten beitels of raspen. Het is een verkenning van hoe gereedschap ons helpt onze diepste creatieve impulsen tot leven te brengen - stukje bij beetje, slag na slag, kras na kras.
Hamer en beitel: de eerste dialoog met de steen
Er is niets dat zo direct, zo eerlijk en zo fysiek is als werken met hamer en beitel. Het ritme dat ontstaat - de cadans van kloppen, luisteren, kijken, opnieuw richten - heeft iets oerouds. Iets dat generaties beeldhouwers vóór ons hebben gevoeld.

Wanneer metaal de steen raakt, gebeurt er meer dan een ‘tik’. Er ontstaan microbarstjes, trillingen, echo’s. En jij staat ertussenin. Jij stuurt ze. Jij bepaalt waar ze naartoe mogen, hoe diep ze mogen gaan, waar ze moeten stoppen. En de steen geeft terug. Hij vertelt je hoe hard je kunt slaan, hoe ver je kunt gaan, wanneer je een andere richting moet zoeken.
​
Simone’s perspectief – intuïtie en het luisteren naar de steen
Voor mij voelt de hamer als een polsslag. Een ritmische begeleiding die me door het proces heen trekt. Bij elke slag voel ik of het klopt. Te hard? Dan protesteert de steen met een schel geluid. Te zacht? Dan blijf je in oppervlakkige krassen hangen. De perfecte slag voelt alsof je samenvalt met het materiaal.

beitel verdiepingsmodule

Ik zie vaak bij beginners dat ze te veel willen. Te veel kracht. Te veel controle. Maar de sleutel ligt in het luisteren. De juiste hoek, de juiste druk, de juiste timing - dat ontdek je door te vertragen en door de steen te voelen via je gereedschap.
​

Alex’ perspectief – precisie, structuur en scherpe lijnen
Wanneer Alex met hamer en beitel werkt, zie je een totaal andere beweging. Zijn benadering is geometrisch, methodisch. Hij kiest zijn beitels zoals een kalligraaf zijn pennen kiest: elk heeft een functie, elk heeft een eigen karakter.
  • De puntbeitel voor het ruwe werk en het neerzetten van de basisvorm.
  • De tandbeitel voor het egaliseren, het ‘kammerige’ ritme dat de steen gelijkmatiger maakt.
  • De vlakbeitel voor de strakke, heldere vlakken die zo kenmerkend zijn voor zijn stijl.

Voor hem is de scherpte van een beitel bijna heilig. De stand van de snede, de graad van slijping - alles beïnvloedt het resultaat. Waar ik soms intuïtief werk, zoekt hij naar meetbare perfectie: iets wat magisch naar voren komt in de Verdiepingsmodules. Deze kruisbestuiving in het atelier maakt het juist zo rijk.

De taal van de beitels
  • Puntbeitel – ruw, krachtig, ideaal voor het afbreken en openleggen van de vorm.
  • Tandbeitel – ritmisch, texturerend, perfect voor het verfijnen van vlakken en organische rondingen.
  • Vlakbeitel – helder, precies, ideaal voor afwerking en overgang van oppervlak.

De rol van de hamer
Hamers (of kloppers) verschillen enorm in gewicht en materiaal. Een metalen klopper geeft een directe, krachtige slag. Een houten of nylon hamer absorbeert en verzacht juist. Wie veel met albast werkt, kiest vaak zachtere hamers. Voor hardere steensoorten is metaal een must.

Maar uiteindelijk draait het om één vraag: Welke hamer laat jóu het beste voelen wat de steen wil?
Verfijning en vormgeving – de subtiele kracht van gutsen en raspen
Waar beitels slaan, trekken gutsen. Ze grijpen kleine hapjes steen weg met een beweging die bijna dansend aanvoelt. Gutsen maken hollingen, organische golfjes, zachte lijnen die je met een vlakbeitel nooit zo rond krijgt.
  • Ronde gutsen halen zachte curven tevoorschijn.
  • Hol- en U-profielen geven vloeiende binnenvormen.
  • V-gutsen creëren scherpe, grafische lijnen of diepe groeven.

​Voor mij liggen gutsen dicht bij het hart van organische vormgeving. Ze maken het mogelijk om beweging, adem en dynamiek in de steen te brengen.
verdieping raspen alex sluimer
Raspen en vijlen: de brug tussen hakken en verfijnen
Veel cursisten onderschatten raspen. Ze lijken simpel. Ze lijken grof. Maar raspen zijn de stille magie van de tussenfase. Ze brengen zachtheid in de vorm, maken lijnen vloeiender, brengen nuance aan. Van grove houtraspen (ja, echt!) tot fijne diamantvijlen: elk type heeft zijn eigen nuance.

Je voelt bij raspen wél een soort ‘draad’ - geen houtnerf, maar een richting die de steen prettig vindt. Als je ertegenin werkt, stuitert je rasp. Als je meebeweegt, glijdt hij als vanzelf. Raspen zijn ook ideaal om beitelsporen subtiel weg te werken. Ze verbinden de harde taal van de beitel met de zachte taal van de afwerking.
De huid van het beeld – schuren, polijsten en de kunst van de afwerking
Afwerking is de fase waarin veel mensen voor het eerst de echte ziel van hun beeld tevoorschijn zien komen. De kleur verdiept. De steen gaat leven. Wat eerst ruw was, wordt zacht. Wat eerst onopvallend was, begint te glanzen.

Schuren – geduld als gereedschap
Schuren met korrel 80, 120, 220, 400, 600, soms tot 3000 toe - dit is het moment waarop concentratie en geduld belangrijker zijn dan spierkracht. Je leert de vorm opnieuw kennen. Je voelt waar kleine oneffenheden zitten die je eerder over het hoofd zag. Je leert waar je moet vertragen.

Polijsten – de magie van het licht
Er is niets zo bevredigend als het polijsten van een steen. De diepe kleuren van serpentijn, marmer of hardsteen komen tevoorschijn alsof je een sluier optilt. Dit voelt altijd als een klein wonder.

Andere afwerkingstechnieken
  • Boucharderen – een korrelig, tactiel oppervlak met karakter.
  • Frijnen – regelmatige beitelstrepen, grafisch en ritmisch.
  • Beitelsporen bewust laten staan – puur, expressief, eerlijk.

​Afwerking bepaalt hoe het licht over het beeld beweegt. En licht is de laatste, stille beeldhouwer die met je meewerkt.
Gereedschap kiezen, onderhouden en koesteren – een relatie voor het leven
Goed gereedschap is een investering, maar vooral een relatie. Je kiest het omdat het past bij jouw hand, bij jouw manier van kijken en werken. Een beitel die voor de één te zwaar voelt, ligt voor de ander perfect in balans.


Hoe kies je het juiste gereedschap?
  • Werk je vooral met zachte steen? Dan is scherpte belangrijker dan brute kracht.
  • Werk je met hardsteen? Dan heb je robuust metaal en krachtigere hamers nodig.
  • Heb je kleine handen? Dan is balans belangrijker dan gewicht.

Onderhoud: het onzichtbare deel van het ambacht
Scherp gereedschap werkt niet alleen beter; het werkt ook veiliger. Een botte beitel glijdt. Een scherpe beitel volgt.
verdiepingsmodule klopper guts
Het scherpen van gereedschap is op zich een vak, en waarschijnlijk een onderwerp voor een aparte blog of workshop. Maar onthoud: goed gereedschap is goed omdat jij het goed houdt. En soms ontstaat er liefde: die ene beitel die altijd precies doet wat jij wilt. Die rasp die precies jouw soort beweging versterkt. Die hamer die al jaren dezelfde vertrouwde tik geeft.
De taal van het gereedschap leren verstaan in ons atelier
In het Beeldhouwatelier in Leiden staat gereedschap centraal - niet als technische verplichting, maar als een poort naar creativiteit. We zien keer op keer dat wanneer iemand het gereedschap begint te begrijpen, het werk direct verandert. Vrijer. Zekerder. Expressiever.

Hoe wij werken
Alex en ik hebben ieder onze eigen taal, onze eigen voorkeuren, onze eigen benaderingen. En juist die diversiteit geeft cursisten een breed palet om uit te leren.
  • Alex helpt je met structuur, precisie en vormhelderheid. Hij is dan ook het gezicht van onze Verdiepingsmodules. Ben je écht geïnteresseerd in het werken met steen, neem dan vooral een kijkje bij deze module lessen.
  • Ikzelf help je met intuïtie, organische lijnen en het luisteren naar de steen.
Samen geven we cursisten toegang tot de volledige ‘grammatica’ van het gereedschap.

Voor beginners

Het belangrijkste wat ik beginners wil geven is ontspanning. Het is oké om nog geen controle te voelen. Het is oké als je beitel danst of als de steen anders reageert dan je had verwacht. We nemen de angst weg en bouwen vertrouwen op: slag voor slag, handeling voor handeling.

Voor gevorderden
Voor gevorderden draait het om verdieping:
  • het verfijnen van technieken
  • het ontdekken van subtieler gereedschap
  • het ontwikkelen van een eigen handschrift
Je herkent gevorderd werk niet aan perfectie, maar aan persoonlijkheid.
Jouw handen, jouw gereedschap, jouw verhaal in steen
Beeldhouwgereedschap is nooit zomaar een middel. Het is de brug tussen jouw innerlijke wereld en de stille wereld van de steen. Het is de taal waarmee jij spreekt, de stem waarmee jij verhalen tot leven wekt.

Of je nu werkt met de rauwe kracht van hamer en beitel, de zachtaardige verfijning van raspen, of het geduldige polijsten dat de huid van de steen laat stralen, jij bent degene die betekenis geeft aan elk spoor.

​
Wil je deze taal verder ontdekken?

In ons atelier kun je deze dialoog met steen en gereedschap zelf aangaan, stap voor stap, onder begeleiding van twee beeldhouwers met hun eigen, krachtige aanpak.
verdiepingsmodule
Voor wie voelt dat er nóg meer te leren valt, zijn de Verdiepingsmodules van Alex een echte aanrader. Daar werk je met een breed palet aan gereedschappen, ontdek je nieuwe technieken en ervaar je hoe gereedschap je blik kan veranderen. In één van de modules draait het zelfs volledig om de steen zelf - zijn weerstand, zijn ritme, zijn verhaal. Het is dé plek om je vaardigheden te verfijnen en je eigen signatuur te verdiepen.

Welk gereedschap is jouw persoonlijke favoriet en waarom? Vertel het in de reacties, we lezen graag met je mee!
0 Opmerkingen

​De structuur en licht: Alex Sluimer en zijn liefde voor de wiskunde in steen

30/12/2025

0 Opmerkingen

 
In de beeldhouwkunst is er een fascinerende scheidslijn tussen het intuïtieve en het analytische, tussen het organische en het geometrische. Waar mijn eigen werk, Simone van Olst, vaak de vloeiende lijnen van emotie en transformatie volgt, daar vindt mijn partner Alex Sluimer zijn diepste expressie in de wiskundige precisie, de strakke geometrie en de inherente kracht van harde steensoorten. Zijn beelden zijn geen toeval; het zijn doordachte constructies, sculpturale architectuur die de logica van de vorm viert, terwijl ze tegelijkertijd een verrassende esthetische poëzie in zich dragen. En in het hart van zijn materiaalkeuze ligt een onverbloemde liefde voor albast, marmer en andere harde stenen.

​Het is precies deze expertise die Alex inzet in de verdiepingsmodules die hij geeft in Beeldhouwatelier Simone van Olst, waar hij cursisten meeneemt in de wereld van structuur, stabiliteit en technische meesterlijkheid. Deze modules vormen een unieke verdieping op mijn eigen lessen, en samen creëren we zo een volledig pakket waarin zowel gevoelsmatige expressie als analytische vormkracht samenkomen. En alsof dat nog niet genoeg is: binnenkort staat Steenkunde op de planning - de grote finale van onze reeks verdiepingsmodules, waarin materiaalbegrip en creatieve visie op het allerhoogste niveau samenkomen.
​De wiskunde van de vorm
Alex's artistieke signatuur is onmiskenbaar verankerd in zijn wiskundige aanleg. Voor hem is een beeldhouwwerk niet alleen een esthetisch object, maar ook een ingenieuze puzzel van verhoudingen, symmetrieën en ruimtelijke relaties. Hij ziet de potentiële spanning van een kubus die een draaiing ondergaat, de spanning die ontstaat wanneer twee vlakken elkaar onder een onverwachte hoek ontmoeten, of de harmonie die voortkomt uit een precieze herhaling van geometrische elementen.


Deze benadering is geen kille, intellectuele oefening; het is een diepgaande manier om de steen te begrijpen en te beheersen. Alex manipuleert de materie met een precisie die de toeschouwer dwingt om niet alleen te kijken, maar ook te denken over de constructie. Zijn beelden dagen uit tot een visuele analyse: hoe is dit gemaakt? Hoe blijft het staan? Wat is de logica achter deze complexe draaiing? Het is deze gelaagdheid – de directe esthetische impact gecombineerd met de intellectuele fascinatie voor de onderliggende structuur – die zijn werk zo boeiend maakt. Zijn sculpturen zijn een testament aan de schoonheid die schuilt in orde, in de perfectie van een berekende vorm.
oloide steensoorten alex sluimer
De liefde voor albast: transparantie in geometrie
Hoewel albast vaak wordt geassocieerd met mijn eigen eigen organische en vloeiende vormen, heeft Alex een even diepe, maar heel andere liefde voor deze steensoort. Voor hem is albast, vooral de bruine agaat albast met zijn diepe adering en unieke translucentie, een medium om de wiskunde van het licht te verkennen.

Waar mijn werk de transparantie gebruikt om kwetsbaarheid en innerlijke processen te symboliseren, zet Alex de translucentie van albast in om geometrische vormen te verlichten van binnenuit. Hij creëert strakke, gedefinieerde vlakken en complexe snedes die het licht vangen en transformeren. De adering in de albast, die bij mij de sporen van een reis kunnen voorstellen, wordt bij Alex een extra dimensie in de structuur, een natuurlijke tekening die de geometrische vorm benadrukt of juist subtiel doorbreekt. Hij kan een kubus draaien en er strategische gaten in boren, waardoor het licht op onverwachte manieren door de steen speelt, en de binnenkant van de vorm op een haast architecturale wijze onthult. De kleuren, van diep bruin tot crème, worden levendig wanneer het licht erdoorheen valt, waardoor de geometrische perfectie van de vorm wordt verzacht met een organische gloed. Dit samenspel van harde lijnen en zachte lichtdoorlatendheid creëert een fascinerende spanning die kenmerkend is voor zijn albasten sculpturen.
​Marmer en de majesteit van hardheid
Naast albast koestert Alex een diepe bewondering voor marmer en andere harde steensoorten. Dit is waar zijn expertise als steenhouwer, zijn fysieke kracht en zijn technische precisie volledig tot hun recht komen. Werken met marmer is een heel ander spel dan met albast; het vraagt om een andere set gereedschappen, een andere slagkracht, en een onwrikbaar geduld.

Marmer, met zijn kristalheldere structuur en zijn vermogen om een zijdezachte glans te krijgen, is voor Alex het ultieme canvas voor zijn geometrische precisie. De hardheid van de steen staat hem toe om vlijmscherpe randen, perfecte hoeken en complexe inhammen te creëren die de wiskundige abstractie van zijn visie tot in de puntjes weergeven. De marmeren beelden van Alex stralen een inherente kracht en elegantie uit; ze zijn tijdloos en monumentaal, zelfs in kleiner formaat.
beeldhouwer docent alex sluimer
Maar zijn liefde beperkt zich niet tot marmer. Hij verkent ook andere harde steensoorten zoals:
  • Travertijn. Deze gelaagde steensoort, vaak te vinden in aardse tinten van beige, bruin en rood, biedt een unieke textuur met natuurlijke poriën en holtes. Alex benut deze inherente eigenschappen, integreert ze in zijn geometrische ontwerpen en creëert zo een fascinerende dialoog tussen de natuurlijke structuur van de steen en de door hem gecreëerde vorm.
  • Andere steensoorten. Hoewel minder vaak genoemd, werkt Alex ook met andere specifieke harde stenen, elk met hun eigen unieke eigenschappen en uitdagingen, die hij met zijn meesterschap in de materie weet te benutten voor zijn geometrische expressie.​
De keuze voor deze harde stenen is een bewuste uiting van zijn artistieke visie. Ze dagen hem uit om het uiterste van zijn technische kunnen te vragen en tegelijkertijd de inherentie van het materiaal te respecteren. Het bewerken van deze stenen is een daad van doorzettingsvermogen, een metafoor voor de kracht die nodig is om de onverzettelijke obstakels in het leven te overwinnen.
Een waanzinnig gevoel van diepte
Wat Alex's werk nog een extra dimensie geeft, is zijn kunde om ook epoxy in zijn beelden te verwerken. Dit is geen trucje, maar een bewuste keuze die een waanzinnig gevoel van diepte en licht creëert. Hij gebruikt epoxy vaak om holtes en gaten in de steen te vullen, waardoor een naadloze overgang ontstaat tussen het vaste materiaal en de transparante vulling.
​

De epoxy kan verschillende kleuren hebben of volledig helder zijn, waardoor het licht op unieke manieren wordt gebroken en gereflecteerd. Het creëert een fascinerende visuele illusie, waarbij de toeschouwer dieper in het beeld wordt getrokken, bijna alsof hij door lagen van tijd en ruimte kijkt. Het is een moderne techniek die een verrassend complement vormt met de oeroude materie van de steen, waardoor een dialoog ontstaat tussen ambacht en innovatie. De transparantie van de epoxy, gecombineerd met de doorlatendheid van albast of de reflectie van marmer, intensiveert het spel van licht en schaduw, en voegt een nieuwe, bijna magische dimensie toe aan zijn geometrische vormen.
De rol van Alex in het atelier: de gids voor de structuur
Alex's kunde is van onschatbare waarde in ons atelier in Leiden, niet alleen voor zijn eigen kunst, maar ook voor de begeleiding van onze cursisten. Waar ik de cursist begeleid in de emotionele en organische expressie, is Alex de gids voor de structuur, de techniek en de veiligheid.

Zijn unieke perspectief bij het lesgeven is een perfecte aanvulling op mijn eigen aanpak. Hij kan de abstracte concepten van geometrie en stabiliteit vertalen naar concrete stappen. Cursisten die worstelen met de balans van hun beeld, met het plaatsen van een complexe uitholling, of met het kiezen van de juiste beitel voor een specifieke hardheid, vinden in Alex de antwoorden. Zijn vermogen om met zijn wiskundige aanleg complexe problemen te ontrafelen en inzichtelijk te maken, is een zeldzame gave.

Hij deelt deze kennis vakkundig en geduldig, zowel in persoonlijke begeleiding tijdens de lessen als in zijn lezingen, waarin hij de 'onzichtbare' architectuur achter een sterk beeld blootlegt.
 Deze theoretische onderbouwing, gekoppeld aan zijn ongeëvenaarde praktische ervaring, biedt onze cursisten een solide basis om hun eigen artistieke visie te realiseren, met vertrouwen en precisie.

Zijn aanwezigheid garandeert dat zelfs de meest ambitieuze projecten veilig en succesvol kunnen worden uitgevoerd, ongeacht de fysieke kracht van de cursist. Hij weet hoe je zware blokken verplaatst, hoe je ze veilig opzet en hoe je gereedschap optimaal gebruikt om de belasting te minimaliseren. Dit maakt het beeldhouwen toegankelijk voor iedereen en stelt cursisten in staat om hun eigen grenzen te verleggen.
​
De beelden van Alex, met hun robuuste schoonheid en hun wiskundige precisie, zijn een constante bron van inspiratie in ons atelier. Ze tonen de kracht van de vorm, de zeggingskracht van de structuur, en de eindeloze mogelijkheden wanneer vakkennis en artistieke visie samenkomen.
alex sluimer steenbeeldhouwer
​Ben je klaar om dieper te gaan dan ooit?
In het atelier wacht een wereld waar inzicht, techniek en verwondering samenkomen. Waar mijn organische blik en Alex’ wiskundige meesterschap elkaar raken, ontstaat een plek waar jij kunt groeien, ontdekken en creëren met meer vertrouwen dan ooit. Met de komst van Steenkunde – de grote finale van onze verdiepingsmodules – duiken we nóg dieper: in het materiaal zelf, in het waarom, in de geheimen die elke steen in zich draagt.

Of je nu je eerste stappen zet of al jaren met steen werkt: het atelier nodigt je uit. Kom binnen, pak de beitel, voel de energie van het materiaal… en ontdek hoeveel verdieping er nog op je wacht. We kunnen niet wachten om je te ontvangen in Beeldhouwatelier Simone van Olst.
0 Opmerkingen

De sculptuur als ziel van de tuin: harmonie, impact en persoonlijke expressie

29/12/2025

0 Opmerkingen

 
Lieve kunstliefhebbers, tuin visionairs en makers van dromen in drie dimensies,

Welkom terug op de blog van ons beeldhouwatelier! Ik ben Simone van Olst, en vandaag wil ik met jou een bijzonder en persoonlijk domein binnen de beeldhouwkunst verkennen: het creëren van grotere sculpturen die de ziel van een tuin kunnen vormen. Dit is een wereld waar kunst een intieme dialoog aangaat met de natuur, met de architectuur van een huis, en bovenal, met de persoonlijke dromen en verlangens van degenen die de tuin koesteren. Het is een kunstvorm die niet alleen esthetische verrijking biedt, maar ook een diepere laag van betekenis en resonantie kan toevoegen aan die gekoesterde buitenruimte.
Als ik over tuinen spreek, dan spreek ik vanuit het hart. Ik moet eerlijk bekennen dat ikzelf gek ben op tuinieren en planten! Het is mijn tweede passie, naast het beeldhouwen. Alex en ik hebben dan ook een heerlijke volkstuin plek van 300 m² waar wij, als de zon schijnt en de weekenden het toelaten, elke zondag te vinden zijn. Daar vind ik mijn rust, mijn inspiratie en een diepe verbinding met de aarde, net zoals ik die vind in de steen. Die volkstuin is onze 'oase' in het klein, en net als ons atelier, een plek waar we met onze handen werken en zien hoe iets moois groeit en verandert. Het is precies die liefde voor het levende groen, die dynamiek van groei en bloei, die mijn visie op sculptuur in de tuin zo diepgaand beïnvloedt.
​

​In ons atelier in Leiden, waar mijn man en collega Alex Sluimer en ik onze passie en expertise bundelen, beschouwen we de tuin als een canvas van oneindige mogelijkheden. Een plek waar een sculptuur een focuspunt kan zijn, een bron van contemplatie, een 
foto tuin simone van olst
speels element, of een stille getuige van het verstrijken van de seizoenen. Maar hoe komt zo'n werk tot stand? Hoe zorg je ervoor dat een grotere sculptuur niet domineert, maar harmonieus samenvloeit met de beplanting, het licht, de paden en de sfeer van de tuin? Hoe wordt een beeld meer dan een object, en werkelijk de belichaming van de geest van de tuin?

De reis van een concept naar een betekenisvolle, grotere sculptuur in een tuin is er een van zorgvuldige overweging, technische scherpzinnigheid en artistieke gevoeligheid. Het vraagt om een delicate balans tussen de visie van de kunstenaar, de wensen van de eigenaar, en de unieke eigenschappen van de tuin zelf. En het is precies op dit snijvlak waar de gecombineerde expertise van Alex en mijzelf – zijn analytische, geometrische meesterschap en mijn intuïtieve, organische benadering – een vruchtbare voedingsbodem biedt. Dit blog is een uitnodiging om dieper in dit thema te duiken, te ontdekken hoe wij in ons beeldhouwatelier deze prachtige kunstvorm benaderen, en hoe we jou, of je nu een tuinbezitter bent met een droom of een kunstenaar die deze dromen wil realiseren, kunnen begeleiden.
 De tuin: een levend theater voor sculptuur
Voor mij is een tuin, en zeker onze eigen volkstuin, een plek van voortdurende verwondering. Het is een dynamisch ecosysteem, een microkosmos van verandering en groei. Een tuin is zoveel meer dan een verzameling planten. Het is een gecreëerde omgeving, een levend kunstwerk dat voortdurend verandert met het licht, het weer en de seizoenen. Binnen deze dynamische context kan een sculptuur een ankerpunt vormen, een element van persistentie te midden van de vergankelijkheid. In tegenstelling tot de vaak neutrale 'white cube' van een galerie, biedt de tuin een rijke, zintuiglijke achtergrond: de kleuren van bloemen, het spel van zonlicht door bladeren, het geluid van wind of water, de geuren van aarde en bloesems.

En precies die connectie met de natuur is ook de basis van hoe wij in onze eigen volkstuin te werk gaan. Alex en ik tuinieren volgens de principes van permacultuur. Voor ons betekent dit dat we niet vechten tegen de natuur, maar mét haar samenwerken. We observeren hoe planten, dieren en elementen elkaar beïnvloeden, en creëren een duurzaam, zelfvoorzienend systeem. Net zoals we in het atelier luisteren naar de steen en zijn eigenschappen benutten, zo luisteren we in de tuin naar de bodem, het water en het licht om een overvloed te creëren met minimale ingrepen. Een sculptuur in zo'n tuin is dan geen vreemd element, maar een natuurlijke, tijdloze toevoeging die de principes van harmonie en veerkracht belichaamt. Het plaatsen van een groter beeld in een tuin is een kunst op zich. Het gaat niet om het 
beeld van steen buiten simone van olst
simpelweg 'vullen' ​van een lege ruimte. Het gaat om het creëren van een relatie. Een goed geplaatst beeld kan een zichtlijn accentueren, een verborgen hoekje tot leven wekken, een overgang markeren of een gevoel van diepte en perspectief versterken. Denk aan de zorgvuldig geplaatste beelden in de tuinen van landgoederen, of de serene harmonie van sculpturen in Japanse zentuinen. Kunstenaars als Barbara Hepworth en Henry Moore, met hun organische, abstracte vormen, creëerden werken die een diepe verbondenheid met het landschap lijken te bezitten, alsof ze eruit zijn voortgekomen. Hun sculpturen nodigen uit tot aanraking en contemplatie, en veranderen van karakter met het wisselende licht en de seizoenen. Ook hedendaagse kunstenaars blijven de tuin als podium voor hun werk verkennen, soms met robuuste, geometrische vormen die een spannend contrast bieden met de organische weelderigheid, of juist met delicate, natuur-geïnspireerde stukken die erin opgaan.
De uitdaging en de schoonheid liggen in het vinden van de perfecte balans. Een sculptuur moet aanwezig zijn, impact hebben, maar ook ruimte laten voor de natuurlijke elementen. Het moet passen bij de schaal van de tuin – of het nu een intieme stadstuin is zoals de mijne of een uitgestrekt landschapspark – en bij de stijl van het huis en de beplanting. En bovenal moet het resoneren met de mensen die de tuin beleven. Precies zoals een perfect geplaatste hosta of een zorgvuldig gesnoeide buxusbol de ziel van een perk kan vangen, zo kan een sculptuur de ziel van de hele tuin belichamen.
Alex Sluimer: de architect van vorm en harmonie in de tuin
Wanneer de wens ontstaat voor een grotere sculptuur in een tuin, komt Alex Sluimers analytische en structurele expertise prachtig tot zijn recht. Zijn benadering is die van een meester-ontwerper die niet alleen de esthetische harmonie overziet, maar ook de praktische en technische realisatie tot in de puntjes verzorgt.

Alex begint met een grondige studie van de tuin zelf. Wat is de ligging ten opzichte van de zon? Hoe valt het licht op verschillende momenten van de dag en in verschillende seizoenen? Welke zichtlijnen zijn belangrijk vanuit het huis, vanaf het terras, of vanaf andere cruciale punten in de tuin? Hij houdt rekening met de bestaande beplanting, de groei van bomen en struiken over tijd, en de architectuur van het huis om ervoor te zorgen dat de sculptuur in verhouding is en een dialoog aangaat met zijn omgeving. Zijn kennis van geometrie stelt hem in staat om vormen te ontwerpen die een gevoel van orde en rust brengen, of juist een dynamisch contrapunt vormen voor de organische lijnen van de natuur. Hij kan berekenen hoe een bepaalde vorm het beste tot zijn recht komt vanuit verschillende perspectieven, en hoe het de ruimtelijke beleving van de tuin kan optimaliseren.

Materiaalkeuze en duurzaamheid zijn, net als in de openbare ruimte, ook in de tuin van groot belang, zij het met andere nuances. Een tuinbeeld wordt blootgesteld aan vocht, temperatuurschommelingen en organische processen. Alex adviseert over materialen die niet alleen mooi zijn, maar ook passend bij de gewenste sfeer en bestand tegen de elementen: duurzame steensoorten zoals marmer, graniet of hardsteen, of zelfs moderne composieten. Hij overziet de technische aspecten van de fundering, cruciaal voor een groter beeld, en de plaatsing, zodat het beeld veilig en stabiel staat en de tand des tijds kan doorstaan.
Stel je voor: jij hebt een moderne, strak aangelegde tuin en zoekt een sculptuur die dit karakter onderstreept maar tegelijkertijd een focuspunt van rust creëert. Alex zou kunnen werken met heldere, geometrische vormen, wellicht in marmer of gepolijst graniet. Hij zou de precieze afmetingen en plaatsing zo bepalen dat de sculptuur een prachtig spel van reflecties aangaat met een waterpartij, of dat de schaduwlijnen op een bepaald moment van de dag perfect uitlijnen met de terrastegels. Zijn ontwerp zou getuigen van een diep begrip van proportie, balans en de interactie tussen object en ruimte, resulterend in een beeld dat de architectonische kwaliteiten van de tuin versterkt en een gevoel van verfijnde elegantie toevoegt. Voor Alex is de tuin net zozeer een kwestie van architectuur en precisie als een gebouw; een sculptuur is daar een essentieel, structurerend element van.
beeld tuin simone van olst
kunstroute 2014 beelden simone van olst
Simone van Olst: de vertaler van droom en atmosfeer
Waar Alex de structurele en ruimtelijke harmonie waarborgt, benader ik, Simone, het ontwerpen van een tuin sculptuur vanuit een diep verlangen om de persoonlijke droom van jou als opdrachtgever en de unieke atmosfeer van de tuin te vangen. Voor mij is een tuinbeeld een verlengstuk van het karakter van de tuin en van de mensen die erin leven. En hier komt mijn eigen liefde voor tuinieren en het urenlang staren naar de planten in onze volkstuin om de hoek kijken. Ik voel de adem van de aarde, de energie van de groei, en die wil ik vangen in een beeld.

Mijn proces begint met luisteren – luisteren naar jouw wensen, jouw verhalen, jouw gevoel bij de tuin. Wat zoek jij in een sculptuur? Een blikvanger, een object van contemplatie, een speels accent, een symbool van iets dierbaars? Ik probeer de essentie van jouw verlangen te vatten. Vervolgens ‘luister’ ik naar de tuin zelf. Welke sfeer ademt het? Is het een plek van uitbundige bloei, serene rust, mystieke schaduwen, of openbare vrolijkheid? Ik laat me inspireren door de aanwezige vormen, kleuren en texturen in de beplanting, de manier waarop het licht speelt, de geluiden en geuren. Net zoals ik in onze volkstuin observeer hoe de rozen zich ontvouwen of hoe het licht door het blad van de esdoorn valt, zo zoek ik naar de essentie van jouw tuin.
Mijn vormentaal neigt vaak naar het organische, het vloeiende, het tactiele. Ik geloof dat vormen die geïnspireerd zijn op de natuur – een ontluikende knop, de spiraal van een schelp, de beweging van water, de contouren van een verweerde tak, allemaal in abstractie gevangen – een natuurlijke resonantie vinden in een tuinomgeving. Ik besteed veel aandacht aan de ‘huid’ van het beeld: de textuur, de manier waarop het materiaal aanvoelt en hoe het zal verouderen en interageren met de natuurlijke processen van de tuin. Een beeld dat uitnodigt tot aanraken, dat van dichtbij nieuwe details onthult, dat verandert met de seizoenen – dat is voor mij een geslaagd tuinbeeld. Het moet een dialoog aangaan met het levende, veranderende landschap, en daar misschien wel een reflectie van zijn.

Stel jij je een weelderige, romantische tuin voor, vol verborgen hoekjes en overdadige bloemenborders. Jij wenst een sculptuur die deze sfeer van dromerige schoonheid versterkt. Ik zou kunnen denken aan een stenen beeld met zachte, ronde vormen, misschien een gestileerde menselijke figuur die opgaat in de natuurlijke lijnen, of een abstracte vorm die associaties oproept met groei en vruchtbaarheid. De plaatsing zou subtiel zijn, misschien half verscholen tussen het groen, als een verrassing die jij ontdekt tijdens een wandeling. De afwerking zou zo gekozen zijn dat het prachtig contrasteert of juist harmonieert met de kleuren van de omringende bloemen en het veranderende loof. Het beeld zou een gevoel van tijdloosheid en poëzie moeten uitstralen, een stille bewoner die de tuin zijn unieke karakter verleent en jou elke keer weer een moment van verwondering bezorgt.
De synergie in Beeldhouwatelier Simone van Olst: waar visie vorm krijgt
De kracht van ons atelier ligt in de symbiose van deze twee benaderingen. Alex' structurele helderheid en mijn organische gevoeligheid vullen elkaar perfect aan, vooral bij het creëren van grotere, site-specifieke tuinbeelden. Een tuinbeeld moet niet alleen esthetisch en emotioneel aanspreken, het moet ook technisch goed in elkaar zitten, duurzaam zijn en perfect geproportioneerd zijn voor zijn specifieke plek.

Jij komt misschien bij ons met een vaag idee of een gevoel, misschien geïnspireerd door een moment van rust in je eigen tuin, of een bijzondere plant die je bewondert. Ik help dat gevoel te vertalen naar een concrete vorm, een concept, een schets die de essentie van jouw droom vastlegt. Alex zorgt er vervolgens voor dat dit concept technisch haalbaar is, dat het de juiste 
schaal heeft, dat het materiaal geschikt is en dat de 
tuin simone van olst alex sluimer
constructie solide is. Zijn analytische blik kan mijn intuïtieve ontwerpen versterken door ze bijvoorbeeld een onverwachte geometrische basis te geven die de organische vormen nog beter doet uitkomen. Omgekeerd kan mijn gevoel voor sfeer en textuur zijn strakkere ontwerpen verzachten en een diepere emotionele laag geven, zodat zelfs de meest strakke vorm karakter krijgt.

Deze dynamische wisselwerking is wat wij onze cursisten en opdrachtgevers bieden. Of jij nu een kunstenaar bent die leert hoe jij een opdracht voor een tuinbeeld moet aanpakken, of een tuinliefhebber die een uniek kunstwerk voor jouw eigen buitenparadijs zoekt, wij begeleiden jou door het hele proces. Wij geloven dat een sculptuur in de tuin een verlengstuk van jouw persoonlijkheid kan zijn, een stille getuige van jouw liefde voor schoonheid en natuur. Het is de perfecte fusie van twee werelden: de aarde, met al haar organische complexiteit en onze emotionele, technische benadering.
​

De tuin wacht op haar beeld, en wij zijn er om jou te helpen die te creëren.
0 Opmerkingen

Ordenen met oog op actie: de mythe van het eindresultaat

28/12/2025

0 Opmerkingen

 
Hallo leergierige (beginnend) kunstgenie,

Welkom terug in de wereld van het 'chaos schriftje', mijn naam is Simone van Olst. In mijn vorige blog sprak ik over de jacht op inspiratie, over hoe het vangen van elke vluchtige gedachte je brein transformeert tot een magneet voor ideeën. Je schriftje vult zich, en je voelt de opwinding van al die verzamelde vonken. Je hebt een schat in handen. En tegelijkertijd, als ik om me heen kijk in de wereld van kunst en creatie, zie ik een diepgewortelde, gevaarlijke mythe: de mythe van het eindresultaat.
De maatschappij leert ons om alleen op de finish te focussen. We krijgen te horen dat we onze verantwoordelijkheid is om resultaten te leveren. De focus ligt op het voltooide beeld, het perfecte schilderij, de afgeronde presentatie, de afgevinkte taak. En hoewel het leveren van resultaten natuurlijk belangrijk is, gaat er iets cruciaal mis als we ons uitsluitend op dat eindpunt richten: al het tussenliggende werk – de notities, de concepten, de ontwerpen, de feedback – wordt onderbelicht en ondergewaardeerd.
​

We zien de stofwolken die van de steen komen als afval. We zien de afgekeurde schetsen als mislukkingen. We zien de mentale inspanning van het ordenen van gedachten als een tijdrovende taak die geen directe opbrengst heeft. De kostbare aandacht die we steken in de productie van dat tussenliggende werk, die gedachten die we vangen, worden na afronding van een project weggespoeld als een zandkasteel door de golven van de zee. Het verdwijnt in de anonimiteit van ons overbelaste brein.
afwerking was steenbeeldhouwen
De wetenschap van de planning: een gevaarlijke blinde vlek
Dit is geen creatief verzinsel. De psychologie heeft een naam voor deze blinde vlek: de 'planning fallacy'. Dit is een cognitieve bias waarbij we de tijd en moeite van een taak consequent onderschatten, en waarbij we de details van het proces over het hoofd zien. Psychologen Daniel Kahneman en Amos Tversky, pioniers in het onderzoek naar menselijke besluitvorming, hebben dit fenomeen uitgebreid bestudeerd. Ze toonden aan dat we van nature gericht zijn op de eindfase. We zien de start en de finish, maar we onderschatten de complexiteit van de route daartussen. We vergeten de omwegen, de onverwachte hobbels, de momenten van twijfel en de cruciale inzichten die pas gaandeweg ontstaan.

Als beeldhouwer is dit een dagelijks risico. Je pakt een blok steen en denkt: "Dit beeldje is in twee weken klaar." Je visualiseert het perfect gepolijste eindresultaat. Maar je vergeet de uren van ruw hakken, de frustratie wanneer de steen onverwacht splijt, de meditatieve momenten van schuren, de feedbacksessies, en de tientallen notities en schetsen die je gedurende het proces maakt. Juist die momenten, die vaak als 'tussendoorwerk' worden gezien, bevatten de meest waardevolle kennis die je opdoet. De oplossing voor een technisch probleem, een conceptueel inzicht, of een nieuwe invalshoek. Als we die kennis niet vastleggen, spoelen we een deel van onszelf weg.
Het gevaar van de zandkasteel methode: kennis die wegspoelt
Ik heb dit te vaak zien gebeuren, zowel bij cursisten als bij mezelf. We zetten ons met hart en ziel in voor een project. We voltooien het, we vieren het succes. En dan? Dan beginnen we aan iets nieuws en gebruiken we weer ons werkgeheugen als tijdelijke opslag, in de hoop dat die kostbare, pas verworven kennis blijft hangen. Maar die kennis, die hard bevochten inzichten, worden na afronding van een project weggespoeld als een zandkasteel door de golven van de zee. Het is een cyclus van hard werken en kennisverlies. We hebben maar weinig tijd om iets buitengewoons te maken in onze carrière of in onze hobby met ambities. Daarom is het van cruciaal belang dat wij onze kennis kunnen recyclen naar een systeem waarin ze opnieuw gebruikt kunnen worden.
guts beitel steenhouwen
De oplossing: recyclen van kennis als bouwsteen voor je carrière
Dit is waar het 'chaos schriftje' zijn diepste waarde toont. Het is geen archief; het is een recyclingsysteem.

Een idee uit een vorig project, een feedback van een cursist, een inzicht van Alex over een beitelhoek, een observatie uit een museumbezoek – al deze fragmenten zijn waardevolle grondstoffen die je kunt recyclen. Je 'schuift' ze als het ware door naar een nieuw project, waar ze een onverwachte doorbraak kunnen betekenen. Misschien is de techniek die je voor het afwerken van een vogel beeldje gebruikte, wel precies wat je nodig hebt voor een abstractere, organische vorm. Het is een filosofie van overvloed, niet van schaarste. Elk idee is een zaadje dat kan uitgroeien tot iets groots, en het hoeft niet te sterven na het eerste project.

Door je kennis te recyclen, bouw je niet aan een verzameling afgeronde projecten, maar aan een levende, groeiende kennisbank. Dit tilt een hobby met ambities naar het niveau van een carrière. Je bouwt een nalatenschap van kennis op, die je kunt blijven raadplegen, verdiepen en delen.
De praktische architectuur van mijn schriftje: een navigeerbare chaos
Maar hoe werkt dat dan, dat recyclen, in die chaos? De sleutel is niet om je schriftje perfect te ordenen. De sleutel is om het navigeerbaar te maken. Je hoeft geen bibliothecaris te worden, je hoeft alleen maar een paar 'signposts' te creëren.

Ikzelf werk met een systeem van ruwe labels en data. Wanneer ik een notitie maak over een project, schrijf ik de datum erbij en een paar trefwoorden: #ProjectVogel, #TechniekRaspen, #Inspiratie. Wanneer het project af is, noteer ik de datum van afronding. Later, wanneer ik een nieuw project begin met een focus op textuur, blader ik terug door mijn schriftjes op zoek naar de notitie met de hashtag #TechniekRaspen.

Ik herinner me een project van jaren geleden, een grote, organische vorm in seleniet die ik "Ontstaan" noemde. Het was een complex en frustrerend proces, vooral het polijsten. Seleniet, een steen met een prachtige, unieke transparantie, heeft een naaldachtige structuur waardoor je bijna geen water kunt gebruiken bij het schuren. Dit maakt het een extreme uitdaging om de helderheid van de steen te laten schitteren. De krachten die je erop uitoefent zijn zo intens dat het voelt alsof je de steen elk moment kunt doen breken. Ik noem seleniet dan ook de engelensteen; het vraagt om een engelengeduld en tegelijkertijd om een immense kracht. Ik maakte talloze notities over de schuurkorrels, de waterbehandeling en de techniek. Twee jaar later, toen een cursist een prachtige sculptuur in seleniet wilde polijsten dat net zo breukgevoelig was als mijn beeld, wist ik precies waar ik moest kijken. Ik bladerde terug naar mijn aantekeningen over 'Ontstaan' en kon haar direct de stappen en de valkuilen laten zien. Die kostbare kennis die ik hard had bevochten, was niet weggespoeld; het was geëvolueerd van een persoonlijke les naar een didactische tool. En het versterkte mijn docentschap en mijn expertise. Ik recycleerde mijn eigen kennis naar een direct bruikbaar advies.

In het laatste stadium van het creatieve proces, expressie, draait het erom dat je weigert te wachten tot je alles perfect op orde hebt voordat je deelt wat je weet. Het gaat erom dat je je ideeën eerder en vaker uitdraagt, en in kleinere hoeveelheden, om uit te proberen wat werkt en feedback van anderen te verzamelen. Door liefdevolle feedback kan je groeien, en zie je wat anderen voelen bij je werk. Er zijn drie fases van expressie: onthouden, verbinden en creëren. Het "chaos schriftje" helpt in fase 1 en 2, zodat je in fase 3 kunt schitteren!

Wat je ook creëert, of het nu een presentatie is of je nieuwe beelden serie, je chaos schriftje is een onmisbare opslagplek voor alle kennis en informatie die je bij de hand wilt hebben wanneer je gaat zitten om je ergens op te richten. Het is een creatieve omgeving die je op ieder moment en op iedere plek kunt betreden, wanneer het tijd is om iets te laten gebeuren.

Die eerste stap, dit fundament van het vangen, is de meest cruciale van allemaal. Het is de stap waarin je je bevrijdt van de last van het onthouden en je je geest ruimte geeft om te ademen, te denken, en verbindingen te leggen.
De reis van een creatief idee begint met die ene vonk. En de beste plek om die vonk te vangen, is met je eigen handen, in de rust en de ruimte van ons atelier. In onze proefles begeleiden we je niet alleen met de eerste slag in de steen, maar geven we je ook de tools en mindset om je creativiteit te ontketenen.

De angst voor de overvloed is reëel, en de oplossing is niet om te stoppen met verzamelen. De oplossing is om je mindset te veranderen. Om te zien dat je stapel notities niet een berg werk is, maar een oneindige bron van kansen. Het is een bewuste keuze om de chaos te omarmen en deze te zien als de vruchtbare bodem voor je creatie. Wij helpen je graag om deze mindset te ontwikkelen, omdat we geloven dat het je zal helpen om de planning fallacy te overwinnen, je creatieve proces te versterken en je kennis te recyclen naar een buitengewone carrière of hobby met ambities.
voelen focus beeldhouwen in steen
Klaar om jouw kennis te recyclen en waardevoller te maken?
Onze cursussen leren je niet alleen de techniek, maar ook de mindset om van je creatieve proces een duurzame, groeiende bron van kennis te maken. Naast alle lessen krijg je ook toegang tot een complete masterclass: De kracht van het chaos schriftje methode van Simone van Olst, waarin zij je meeneemt in haar inspirerende chaos schriftje-methode - dé manier om creatieve ideeën te ordenen, vast te leggen en om te vormen tot blijvende kennis.

Het is nu aan jou: kies jouw strippenkaart of duik in de masterclass en begin vandaag nog met het bouwen van jouw persoonlijke kennisbank.



Laat jouw creatieve chaos je superkracht worden!

Veel geluk en wie weet tot snel,

Simone van Olst
Beeldhouwatelier Simone van Olst
0 Opmerkingen
<<Vorige

    Simone van Olst

    Beeldhouwer, begeleider kunstenaars, museum lover, organisator culturele projecten, kunstlezingen, schrijver.

    Archief

    Januari 2026
    December 2025
    November 2025
    Oktober 2025
    September 2025
    Augustus 2025
    Juli 2025
    Juni 2025
    Mei 2025
    April 2025
    Maart 2025
    Februari 2025
    Januari 2025
    December 2024
    November 2024
    September 2024
    Februari 2022
    Januari 2022
    December 2021
    November 2021
    Oktober 2021
    September 2021
    Juni 2021
    December 2020
    November 2020
    Oktober 2020
    September 2020
    Oktober 2019
    Juni 2019
    Oktober 2018
    September 2018
    Juni 2018
    Mei 2018
    December 2016
    November 2016
    Oktober 2016
    September 2016
    Augustus 2016
    Juli 2016
    Juni 2016
    Mei 2016
    April 2016
    Maart 2016
    Februari 2016
    Januari 2016
    December 2015
    November 2015
    Oktober 2015
    September 2015
    Augustus 2015
    April 2015
    Maart 2015
    Januari 2015
    December 2014
    November 2014
    September 2014

    Categorie

    Alles
    Abstractie
    ADHD
    Albast
    Alex Sluimer
    Angst
    Balans
    Beelden
    Beeldhouwatelier Leiden
    Beeldhouwen
    Boeken
    Brein
    Chaos Schriftjes Methode
    Compositie
    Creatief Proces
    Creativiteit
    Denkwerk
    Diepte En Perspectief
    Divergent Denken
    Doe Het Zelf
    Emotionele Inhoud
    Energie
    Exposities
    Genieten
    Healing
    Hygge
    Innerlijke Rust
    Innovatie
    Inspiratie
    Kristal
    Kunst Leiden
    Kunstroute
    Lagom
    Leidse Kunstroute
    Marmer
    Mentale Rust
    Mindset
    Narratief
    Negatieve Ruimte
    Overvloed
    Persoonlijke Groei
    Persoonlijke Ontwikkeling
    Productieviteits Druk
    Productiviteit
    Psycologie
    Rust
    SamStone
    Schilderkunst
    Sculptuur
    Simone Van Olst
    Slaap
    Slapen
    Speksteen
    Steenbeeldhouwen
    Steensoorten
    Tentoonstelling
    Textuur
    Veerkracht
    Vertouwen
    Waxinelichtje
    Workshop
    Zelfliefde

    RSS-feed


​Neem contact op of kom langs:


Foto

atelier

Kenauweg 17a
​

2331 BA Leiden
​
Openingstijden

CONTACT

Telefoon:
​06-285 68 997
​
Mail:
[email protected]

bedrijfsgegevens

KVK nummer:
​57186820
​
Btw identificatienummer: NL001980586B04

PRIVACY

Privacyverklaring

Cookieverklaring
​

Algemene voorwaarden