Terwijl de nacht diep over de Kenauweg in Leiden valt en de stad eindelijk haar adem inhoudt, ontstaat er in mijn atelier een moment van uiterste concentratie. Dit specifieke beeld, Fragment van de stilte, is het resultaat van een dergelijke nachtelijke sessie; ik ben tot diep in de nacht doorgegaan toen de eerste versie me niet de voldoening gaf die de steen vereiste.
| In die eenzame uren, wanneer de enige geluiden de repetitieve, pulserende cadans van technomuziek en het zachte schrapen van de vijl zijn, wordt de dialoog met het materiaal het meest intens. Het is een proces van totale overgave aan het lot, waarbij ik de grenzen van de materie opzoek tot het punt van bijna onmogelijke fragiliteit. Mijn naam is Simone van Olst en in deze blog laat ik je kennis maken met het vierde beeld dat mag stralen in Parijs. |  |
De filosofie van transparantie
In een wereld die vaak vraagt om dikke muren en ondoordringbare harnassen als bescherming tegen de grillen van de buitenwereld, daagt dit werk dat fundament uit. Fragment van de stilte is het vierde ankerpunt in de overbruggingsserie van zes, waarin ik ontdekte dat werkelijke kracht niet schuilt in massa, maar in de durf om transparant te zijn. Voor een snelle geest, die voortdurend wordt bestookt door een overdaad aan prikkels, is dit een krachtige metafoor. Waar mijn eerdere Duinvallei-serie nog zocht naar de onvoorwaardelijke geborgenheid van volle, bolle vormen om de "herrie van buiten" te dempen, leert dit fragment ons dat helderheid ontstaat wanneer we de weerstand opgeven en de prikkels simpelweg laten passeren.
In een wereld die vaak vraagt om dikke muren en ondoordringbare harnassen als bescherming tegen de grillen van de buitenwereld, daagt dit werk dat fundament uit. Fragment van de stilte is het vierde ankerpunt in de overbruggingsserie van zes, waarin ik ontdekte dat werkelijke kracht niet schuilt in massa, maar in de durf om transparant te zijn. Voor een snelle geest, die voortdurend wordt bestookt door een overdaad aan prikkels, is dit een krachtige metafoor. Waar mijn eerdere Duinvallei-serie nog zocht naar de onvoorwaardelijke geborgenheid van volle, bolle vormen om de "herrie van buiten" te dempen, leert dit fragment ons dat helderheid ontstaat wanneer we de weerstand opgeven en de prikkels simpelweg laten passeren.
Steen als membraan
Mijn expertise, opgebouwd in bijna vijfentwintig jaar direct carving, stelt mij in staat om in dit witte albast met prachtige gele en zwarte aderen, de interne lichtval tot het uiterste te onderzoeken. De steen is hier niet langer een massief blok, maar getransformeerd tot een doorlatend membraan. Het vangt het licht niet slechts op; het laat het door zich heen vloeien alsof de vorm zelf bijna oplost.
De stilte die dit werk uitstraalt, is geen passieve leegte, maar een actieve staat van zijn. Ik heb het albast zo dun gemaakt dat het de buitenwereld niet langer buitensluit, maar filtert tot een zachte, hanteerbare gloed. Het is een uiterst fragiel evenwicht waarbij de steen nog steeds steen is, maar de intentie lucht is geworden.
Mijn expertise, opgebouwd in bijna vijfentwintig jaar direct carving, stelt mij in staat om in dit witte albast met prachtige gele en zwarte aderen, de interne lichtval tot het uiterste te onderzoeken. De steen is hier niet langer een massief blok, maar getransformeerd tot een doorlatend membraan. Het vangt het licht niet slechts op; het laat het door zich heen vloeien alsof de vorm zelf bijna oplost.
De stilte die dit werk uitstraalt, is geen passieve leegte, maar een actieve staat van zijn. Ik heb het albast zo dun gemaakt dat het de buitenwereld niet langer buitensluit, maar filtert tot een zachte, hanteerbare gloed. Het is een uiterst fragiel evenwicht waarbij de steen nog steeds steen is, maar de intentie lucht is geworden.
 |  |
Een echo van de Duinvallei
Binnen de serie Tussen de Getijden is dit vierde ankerpunt een cruciaal moment van herkenning. Het sluit nog heel duidelijk aan bij de Duinvallei-serie. Waar ik in de Duinvallei zocht naar de onvoorwaardelijke geborgenheid van volle, bolle vormen om de "herrie van buiten" te dempen, leert dit beeld ons dat werkelijke veiligheid niet altijd schuilt in ondoordringbare muren.
De stilte die dit werk uitstraalt, is geen lege stilte, maar een actieve staat van zijn. Ik heb het albast zo dun gemaakt dat het de buitenwereld niet langer buitensluit, maar filtert tot een zachte, hanteerbare gloed. Het is de 'veilige haven' uit mijn eerdere werk, maar dan ontdaan van zijn zwaarte. De vertrouwde holtes uit de duinen zijn hier getransformeerd tot portalen van licht.
Dit werk vormt de cruciale stap tussen de 'oase' van rust en de uiteindelijke 'vloeibaarheid' van mijn oeuvre. Enerzijds grijpt het terug naar de noodzaak van bescherming, maar de centrale openingen zijn hier geen schuilplaatsen meer; het zijn portalen naar een diepere waarheid.
Het fungeert als de directe wegbereider voor mijn huidige Transformatie-serie, waarin het letterlijk openbreken van de vorm centraal staat. Waar de Duinvallei ons nog veilig omsloot als een zachte deken, begint de vorm zich hier te strekken en te verdunnen. Het is de noodzakelijke oefening in kwetsbaarheid ter voorbereiding op de radicale eerlijkheid van de Vagus Litora-serie, waarbij alle camouflage wordt weggespoeld zodat de pure, onvervalste kern overblijft.
Binnen de serie Tussen de Getijden is dit vierde ankerpunt een cruciaal moment van herkenning. Het sluit nog heel duidelijk aan bij de Duinvallei-serie. Waar ik in de Duinvallei zocht naar de onvoorwaardelijke geborgenheid van volle, bolle vormen om de "herrie van buiten" te dempen, leert dit beeld ons dat werkelijke veiligheid niet altijd schuilt in ondoordringbare muren.
De stilte die dit werk uitstraalt, is geen lege stilte, maar een actieve staat van zijn. Ik heb het albast zo dun gemaakt dat het de buitenwereld niet langer buitensluit, maar filtert tot een zachte, hanteerbare gloed. Het is de 'veilige haven' uit mijn eerdere werk, maar dan ontdaan van zijn zwaarte. De vertrouwde holtes uit de duinen zijn hier getransformeerd tot portalen van licht.
Dit werk vormt de cruciale stap tussen de 'oase' van rust en de uiteindelijke 'vloeibaarheid' van mijn oeuvre. Enerzijds grijpt het terug naar de noodzaak van bescherming, maar de centrale openingen zijn hier geen schuilplaatsen meer; het zijn portalen naar een diepere waarheid.
Het fungeert als de directe wegbereider voor mijn huidige Transformatie-serie, waarin het letterlijk openbreken van de vorm centraal staat. Waar de Duinvallei ons nog veilig omsloot als een zachte deken, begint de vorm zich hier te strekken en te verdunnen. Het is de noodzakelijke oefening in kwetsbaarheid ter voorbereiding op de radicale eerlijkheid van de Vagus Litora-serie, waarbij alle camouflage wordt weggespoeld zodat de pure, onvervalste kern overblijft.
| Expositie informatie: Parijs & Leiden U bent van harte uitgenodigd om voorbij de oppervlakte te kijken en de fragiele balans tussen bescherming en openheid te ervaren:
|  |
Mocht de weg naar Parijs te ver zijn, dan verwelkom ik u graag in mijn atelier aan de Kenauweg 17a in Leiden. Hier, in de plek waar de transformatie dagelijks vorm krijgt en de stof van het bewerken nog in de lucht hangt, wordt de link tussen de introspectie in mijn 'chaos schriftjes' en de uiteindelijke transparantie van het albast tastbaar.
Online portfolio: simonevanolst.com
Online portfolio: simonevanolst.com
RSS-feed
