De cadans van de geest: Echo van de helderheid

Te midden van de Parijse dynamiek, op de dichtbezette wanden van de Marziart International Gallery in het 17e arrondissement, claimt dit werk zijn eigen ruimte. In een omgeving waar elke centimeter is benut en kunstwerken zij aan zij vechten om aandacht, dwingt Echo van de helderheid de toeschouwer tot een andere frequentie. Het is niet louter een object van wit, translucent albast; het is een visueel ankerpunt dat zijn eigen stilte genereert. Het is een gestolde poging om de interne storm te harmoniseren in een wereld die nooit 'uit' staat. Mijn naam is Simone van Olst, welkom bij de onthulling van mijn nieuwste sculptuur.

​Echo van de helderheid is niet zomaar een sculptuur van wit en translucent albast; het is een gestolde poging om de interne storm te harmoniseren. Voor degenen met een snelle geest, gekenmerkt door een constante stroom van associaties en een creatieve databank die altijd op volle toeren draait, is de innerlijke wereld nooit werkelijk stil. Het is een aflatende werveling van gedachten, ideeën en prikkels die over elkaar heen buitelen als de branding van de Noordzee; een fenomeen dat ik vaak ervaar als een constante "witte ruis".

De architectuur van de snelle geest
Mijn werkproces begint niet bij de fysieke steen, maar in de razendsnelle verbindingen van het hoofd. Het is een plek van constante activatie waar ogenschijnlijk losse fragmenten; de pulserende cadans van technomuziek, de complexe cycli van permacultuur en de geologische gelaagdheid van de aarde, samensmelten tot één oervorm. In mijn 'chaos schriftjes' leg ik deze intensiteit vast; het is een visueel logboek van een brein dat door de ruis heen kijkt om direct de kern te raken. Echo van de helderheid onderzoekt hoe kunst kan fungeren als een filter voor deze intensiteit. Waar de wereld soms aanvoelt als een ondoordringbare mist, biedt deze sculptuur een portaal naar een kristalheldere stilte. Het probeert de innerlijke ruis niet tot zwijgen te brengen; want dat zou de essentie van de creatieve geest ontkennen, maar het harmoniseert die chaos tot een serene, zichtbare cadans.

Symboliek van de ankers
Wanneer men diep in de translucente lagen van dit witte albast kijkt, ontdekt men kleine, blauwe fragmenten die als edelstenen op de bodem rusten. Dit zijn de "ankers". In de context van een geest die voortdurend in beweging is, representeren zij die zeldzame, kostbare momenten van absolute scherpte en diepe focus. Het zijn de momenten waarop de mist optrekt en de wereld zich in al haar helderheid openbaart. De sculptuur fungeert hier als een vuurtoren; het vangt het invallende licht om de toeschouwer eraan te herinneren dat de eigen focus nooit definitief verloren is, maar simpelweg wacht op het juiste moment om verlicht te worden.
​
De witte wervelingen en swirls die door het albast trekken, verbeelden de dynamische, vaak overweldigende stroom van de menselijke ervaring. In plaats van tegen deze stroom te vechten, nodigt de vorm de beweging uit om mee te vloeien met de curven van de steen. De diepe schaal in het hart van het stuk is een "veilige haven". Het is een uitnodiging om te stoppen met het verbergen van kwetsbaarheid en deze juist te vieren in het volle licht van de galerie.

Een cruciaal kantelpunt
Binnen de opbouw van mijn oeuvre vormt Echo van de helderheid het cruciale kantelpunt in mijn artistieke proces. Jaren nadat ik de Duinvallei-serie voltooide; een onderzoek naar onvoorwaardelijke geborgenheid en de noodzaak van een veilige haven, en de Vagus Litora-serie, waarin vormen tot op het bot werden gestript door de kracht van de getijden, ontstonden nieuwe inzichten tijdens mijn huidige Transformatie-periode. Er gaapte een gat in het narratief: hoe beweegt een mens van de volledige beschutting naar de totale blootstelling?

Deze serie van zes beelden is die koppeling. Waar de Duinvallei-serie fungeerde als een 'zachte deken' van volle, besloten vormen, begint in Echo van de helderheid de transitie naar de dynamiek van het water. De geborgenheid van de duinkom maakt hier plaats voor een eerste voorzichtige beweging; de witte aders in het albast zijn de voorbodes van de schuimkoppen die we later in de Vagus Litora-serie terugzien. Waar de Duinvallei ons beschermde tegen de harde wind van de buitenwereld, nodigt dit werk uit om de luwte te verlaten. Het bereidt de toeschouwer voor op de radicale eerlijkheid van de Golven, waarin alle camouflage wordt weggespoeld en de vorm wordt gestript tot op de essentie.

Expertise en de kiem van transformatie
Mijn expertise, opgebouwd in bijna 25 jaar dialoog met steen, stelt mij in staat om de kern van de materie vrij te leggen zonder deze geweld aan te doen. In dit albast heb ik de interne lichtval onderzocht; het polijsten is een zoektocht naar de transparantie die beweging en leven in de steen vangt. In Echo van de helderheid zocht ik nog naar ankers binnen de bestaande structuur om niet weg te drijven, een vorm van zelfbehoud door harmonie.

In mijn huidige werk in het atelier in Leiden is die zoektocht echter getransformeerd naar het durven openbreken van de vorm zelf. De cadans die hier zichtbaar is, was de noodzakelijke oefening om de volledige transformatie aan te kunnen gaan. Het laat zien dat een eenheid smeden uit gefragmenteerde gedachten de eerste stap is naar het volledig openbreken van de vorm. De kiem die in dit albast werd geplant, komt nu in mijn atelier volledig tot bloei en krijgt letterlijk vleugels.

Expositie & ontmoeting
U bent van harte welkom om de interne patronen van dit werk tot leven te zien komen tijdens de expositie:

• Locatie: Marziart International Gallery, 17e arrondissement, Parijs.
• Data: 11 t/m 15 maart 2026.
• Vernissage: Woensdagavond 11 maart 2026 om 19.00 uur.

Mocht de weg naar Parijs te ver zijn, dan nodigen wij u graag uit in onze eigen galerie in het atelier aan de Kenauweg 17a in Leiden. Hier, tussen de geur van bewerkte steen en de reflectie van mijn 'chaos schriftjes', zijn Echo van de helderheid en mijn overige portfolio in alle rust te bewonderen.

Online portfolio: simonevanolst.com