De cirkel is rond: een vernissage in het hart van Parijs

De laatste uren van die gedenkwaardige dag in maart braken aan. Na de inspirerende tochten langs Giacometti, Maillol en Zadkine, was daar het moment waar de hele reis om draaide: de officiële vernissage bij Marziart International Gallery in het 17e arrondissement. Terwijl de galerie zich vulde met kunstliefhebbers en de geur van vernis en Parijse allure, voelde ik een diepe dankbaarheid. Marion Zimmermann opende de avond en daarmee opende ze voor mij ook een nieuw hoofdstuk in een reis die jaren geleden begon.

In het hart van het 17e arrondissement, een wijk die ademt door een wirwar van kunst en vakmanschap, voel je de Parijse creativiteit op haar best. Het is een buurt waar statige lanen moeiteloos overgaan in charmante zijstraten, bezaaid met kleine galeries waar het licht van de voorjaarszon op de etalages danst. Tussen de vele ateliers en ambachtelijke winkels, waar nog met de hand wordt gewerkt aan papier, textiel of edelmetaal, hangt een sfeer van artistieke gedrevenheid die direct aanstekelijk werkt. Het wandelen langs de vele kunstzinnige etalages voelde als een eindeloze ontdekkingsreis, waarbij elke hoek van de straat een nieuw verhaal vertelt en de passie voor het maken in de lucht hangt. Het is precies deze levendige, inspirerende omgeving die de vernissage bij Marziart die extra glans gaf die we nooit zullen vergeten.

Van stilstand naar stroomversnelling
Iedere kunstenaar kent ze: de periodes van stilstand. Er was een tijd dat mijn sculpturen de muren van ons vertrouwde atelier aan de Kenauweg in Leiden nauwelijks verlieten. Het was een bewuste keuze voor verdieping, voor het vinden van mijn eigen stem in de steen, maar soms voelde die luwte ook als een isolement. De weg van beginnend kunstenaar naar een internationale expositie is geen rechte lijn; het is een proces van vallen, opstaan en vooral: blijven hakken.

De terugkeer naar de wereld buiten ons eigen atelier en galerie voelt als een wedergeboorte. Het is spannend en kwetsbaar om je werk -- je diepste emoties, gevangen in albast — bloot te stellen aan het kritische oog van de wereldstad Parijs. Maar juist die kwetsbaarheid bleek mijn grootste kracht.

Tussen de Getijden: speciaal voor Parijs
De serie Tussen de Getijden is niet zomaar ontstaan. Deze zes sculpturen in albast zijn met een specifieke focus en intentie gemaakt voor deze plek in Parijs. Ik voelde dat er een gat zat in mijn verhaal — de overgang tussen de geborgenheid van mijn Duinvallei-serie en de rauwe kracht van de Golven-serie. In de eenzaamheid van het atelier heb ik deze beelden letterlijk uitgehold en gestript totdat alleen de transparante essentie overbleef.

Het was een emotioneel moment om mijn zes 'kinderen' daar te zien staan, te midden van het werk van getalenteerde medekunstenaars zoals Maren Goldenbaum-Henkel en Carina Sluyter en de andere exposanten van deze maart-editie. Het warme licht van de galerie viel door het agata albast, en voor het eerst zag ik de beelden niet als onderdeel van mijn werkplaats, maar als zelfstandige krachten in een internationale dialoog.

Dankbaarheid
Marion Zimmermann, zelf ook kunstenaar, is de drijvende kracht achter Marziart International Gallery en een gevestigde naam in de internationale kunstwereld. Als galeriehouder en curator heeft zij een scherp oog voor authentiek talent en een bijzondere passie voor het verbinden van kunstenaars uit verschillende culturen en disciplines. Haar galerie in het 17e arrondissement staat bekend als een gastvrije haven waar zowel opkomende als gearriveerde makers de ruimte krijgen om hun verhaal te vertellen aan een veeleisend Parijs publiek. Met haar warme persoonlijkheid en deskundige blik creëert zij tijdens vernissages een sfeer waarin kunst niet alleen bekeken, maar echt beleefd wordt, waardoor zij voor mijn werk de ideale wegbereider was in deze wereldstad.

Ik ben Marion Zimmermann en het team van Marziart ontzettend dankbaar voor het bieden van dit podium. Dat mijn werk een plek heeft gevonden in het hart van de kunstwereld is de ultieme bevestiging van de weg die Alex en ik bijna 25 jaar geleden zijn ingeslagen. Het is een herinnering aan alle beginnende makers: blijf geloven in je eigen proces. Ook als het stil lijkt te staan, ben je onder de oppervlakte aan het vormen.
​
Deze vernissage was niet het einde van een reis, maar het startschot voor wat nog komen gaat. De Transformatie-serie roept al vanuit het atelier, gevoed door de energie van Parijs en de wetenschap dat mijn beelden hun weg naar buiten hebben gevonden.