De grens van het verzet: Membraan van de zeebodem

In de diepe, gewijde stilte van het atelier aan de Kenauweg in Leiden, ontstond Membraan van de zeebodem. Het is het sluitstuk van de overbruggings-serie Tussen de getijden, een visuele keten die de overgang markeert van de onvoorwaardelijke geborgenheid van de Duinvallei naar de ongetemde dynamiek van de Vagus Litora-golven

​Dit beeld is niet slechts in focus ontstaan; het is geboren uit een bewuste, eenzame opsluiting. Met het rolluik omlaag, de lichten gedoofd en de buitenwereld buitengesloten, was er enkel de dialoog tussen de steen en een geest die navigeert op de snelheid van een creatieve databank. In die donkerte werd de steen een spiegel voor introspectie op verleden, heden en toekomst. Mijn naam is Simone van Olst, welkom op mijn blog. Ontdek in dit stuk alles over het laatste beeld van deze serie.

De fysica van onzichtbare vermoeidheid
Membraan van de zeebodem is het meest kwetsbare en confronterende werk uit de serie. Het verkent de flinterdunne grens tussen standhouden en breken. In dit sculptuur is het agata albast letterlijk tot aan de breekpunten gedreven. De steen is op sommige plaatsen zo uiterst dun dat hij de eigenschappen van glas aanneemt; een doorzichtig vlies dat bijna vloeibaar lijkt als water en trilt bij elke aanraking.

Dit is het fysieke verhaal van onzichtbare vermoeidheid. Voor een neurodiverse brein is de dagelijkse inspanning om 'mee te komen' vaak een uitputtingsslag die onzichtbaar blijft voor de buitenwereld. De gepolijste buitenkant van dit werk bewaakt een bijna lege huls. Het toont de schoonheid van iemand die nog steeds overeind staat, maar herinnert de toeschouwer eraan dat deze schoonheid voortkomt uit een verregaande uitholling van de eigen reserves.

De schoonheid van het transparante verzet
De symboliek van dit membraan ligt in zijn doorlaatbaarheid. Het biedt geen echte bescherming meer zoals de volle, omarmende vormen van de Duinvallei-serie dat deden. Het is een restant, een sediment van de ziel dat is achtergelaten op de bodem nadat de stormen van de golven zijn gaan liggen. In het warme, transparante agata albast zie je nog de sporen van de aarde, maar de zwaarte is verdwenen.

Wanneer er niets meer over is om weg te snijden, blijft alleen de pure waarheid van de vorm over. Het nodigt uit tot een contemplatieve interactie waarbij kwetsbaarheid niet langer wordt gezien als een zwakte, maar als een staat van absolute helderheid.

De schakel van de vrijwording van de vorm
Binnen de evolutie van het oeuvre vormt dit werk de noodzakelijke afsluiting van de overbrugging tussen geborgenheid en transformatie. Het grijpt direct terug naar de Duinvallei en de noodzaak van een veilige haven, maar waarschuwt dat de 'luwte van de vallei' een gevangenis van stilte kan worden als de vorm niet wordt opengebroken.
​
De uiterst dunne wanden kondigen de radicale eerlijkheid aan van de Vagus Litora-serie, waarin alle camouflage is weggespoeld. Het is de laatste stap voordat de kern letterlijk vleugels krijgt in de huidige Transformatie-serie. Door de vorm tot het uiterste te verdunnen, is er geen weg terug meer naar de massa; er is alleen nog de vlucht vooruit naar werkelijk 'zijn'.

Expositie informatie: Parijs & Leiden
Dit breekbare meesterwerk is te ervaren tijdens de volgende gelegenheden:

• Locatie Parijs: Marziart International Gallery, 17e arrondissement.
• Data: 11 t/m 15 maart 2026.
• Vernissage: Woensdagavond 11 maart 2026.
• Locatie Leiden: Atelier aan de Kenauweg 17a, de plek waar de transformatie dagelijks vorm krijgt te midden van de 'chaos schriftjes'.

Online portfolio & verhalen: simonevanolst.com