Soms leidt een reis naar de bron van de klassieke beeldhouwkunst je naar een volkomen onverwachte afslag. Terwijl Alex en ik, Simone van Olst, het Musée Maillol bezochten voor de verstilde puurheid van Aristide Maillol, stapten we plotseling een wereld binnen die in alles het tegenovergestelde leek: de komische, scherpzinnige en onweerstaanbare wereld van Le Chat. Het was een ontdekking die ons eraan herinnerde hoe belangrijk het is om als kunstenaar open te blijven staan voor het onverwachte.
De herinnering aan de getekende lijn
Voor Alex en mij was deze ontmoeting extra bijzonder. Onze liefde voor de kunst begon namelijk niet pas bij het marmer of albast; die wortels liggen diep in de stripwereld. Als kind verslonden we strips en nog
Voor Alex en mij was deze ontmoeting extra bijzonder. Onze liefde voor de kunst begon namelijk niet pas bij het marmer of albast; die wortels liggen diep in de stripwereld. Als kind verslonden we strips en nog
| steeds kunnen we enorm genieten van de kracht van een getekende lijn. Dat we in een instituut als Musée Maillol oog in oog kwamen te staan met de kunstzinnige kant van de strip, voelde als een prachtige erkenning van dat medium. Philippe Geluck: de filosoof met de viltstift De man achter deze beroemde grijze kat is de Belgische kunstenaar Philippe Geluck. Geboren in Brussel in 1954, begon hij in 1983 met het tekenen van Le Chat voor de krant Le Soir. Wat begon als een dagelijkse cartoon, groeide uit tot een Europees fenomeen. Geluck is niet zomaar een illustrator; hij is een filosoof met een viltstift die absurdisme gebruikt om menselijke tekortkomingen bloot te leggen. Zijn kat is dik, staat op twee poten, draagt een pak en deelt oneliners die je vaak eerst doen lachen en daarna doen nadenken. |  |
 | Van papier naar monumentaal brons De tentoonstelling in Musée Maillol laat een fascinerende transitie zien. Misschien heb je ze wel eens op foto’s gezien: de gigantische bronzen beelden van de kat die op de Champs-Élysées stonden. Geluck nam een enorme gok door zijn tweedimensionale figuur te vertalen naar monumentale sculpturen van brons. Het resultaat was verbluffend. Door de kat letterlijk in de ruimte te plaatsen, kreeg het personage een fysieke aanwezigheid die zowel imposant als komisch was. In het museum zagen we nu de kleinere modellen en de voorstudies van deze reuzen. Voor ons als beeldhouwers was het technisch interessant om te zien hoe de grafische lijn van een striptekenaar behouden blijft in een gegoten bronzen beeld. Het is een proces van uiterste precisie: hoe vertaal je een grap naar een vorm die vanuit elke hoek klopt? |
De dialoog tussen de meesters en de kat
Het was bijna surrealistisch om te zien hoe de dikke, grijze kat van Geluck zich verhield tot de klassieke zalen van het Musée Maillol. Maillol zocht zijn hele leven naar de perfecte, tijdloze vrouw; Geluck zoekt naar de perfecte, tijdloze grap. Toch vonden ze elkaar in dit museum op een punt dat elke beeldhouwer herkent: de beheersing van het volume. Hoewel de kat een cartoonpersonage is, zijn de bronzen beelden met een ongelooflijke aandacht voor massa en aanwezigheid gemaakt. De kat staat daar niet als een vluchtige tekening, maar als een monument. Het dwingt je om met andere ogen naar de ruimte te kijken, precies zoals de vrouwen van Maillol dat doen. Het laat zien dat 'hoge' en 'lage' kunst in de handen van een vakman moeiteloos in elkaar kunnen overvloeien.
Het was bijna surrealistisch om te zien hoe de dikke, grijze kat van Geluck zich verhield tot de klassieke zalen van het Musée Maillol. Maillol zocht zijn hele leven naar de perfecte, tijdloze vrouw; Geluck zoekt naar de perfecte, tijdloze grap. Toch vonden ze elkaar in dit museum op een punt dat elke beeldhouwer herkent: de beheersing van het volume. Hoewel de kat een cartoonpersonage is, zijn de bronzen beelden met een ongelooflijke aandacht voor massa en aanwezigheid gemaakt. De kat staat daar niet als een vluchtige tekening, maar als een monument. Het dwingt je om met andere ogen naar de ruimte te kijken, precies zoals de vrouwen van Maillol dat doen. Het laat zien dat 'hoge' en 'lage' kunst in de handen van een vakman moeiteloos in elkaar kunnen overvloeien.
| De strip als spiegel van de maatschappij Wat Alex en mij in de strips van Geluck altijd al heeft aangesproken, en wat in deze tentoonstelling prachtig naar voren kwam, is de scherpe maatschappijkritiek verpakt in absurdisme. Als kind lees je strips voor het avontuur of de lach, maar als volwassen kunstenaar zie je de gelaagdheid. Geluck gebruikt Le Chat om vragen te stellen over religie, politiek en de menselijke conditie, vaak met een knipoog die zowel brutaal als teder is. Dat deze beelden eerst de Champs-Élysées mochten sieren — de meest prestigieuze laan ter wereld — zegt veel over de Franse en Belgische cultuur. Daar wordt de strip niet gezien als bijzaak, maar als het 'negende medium' (la neuvième art), een volwaardige kunstvorm die het verdient om in brons gegoten te worden en de publieke ruimte te claimen. Voor ons was het een herinnering dat kunst niet altijd zwaar hoeft te zijn om toch een diepe indruk achter te laten. |  |
 | De vreugde van de onverwachte wending Wat we meenemen van dit bezoek is de enorme humor en de relativeringszin van het werk. Tussen de serieuze zoektocht naar anatomie en abstractie door, herinnerde Le Chat ons eraan dat kunst ook licht mag zijn. Het openstaan voor deze verrassing gaf onze inspiratieweek een extra laag van plezier. Het bewijst dat expertise en diepgang prima samen gaan met een flinke dosis absurdisme. Praktische informatie over deze expositie
|
RSS-feed
