De terugkeer naar de lichtstad: een spannende landing in het 17e

Het hart van het 17e arrondissement in Parijs ademt een unieke mix van Parijse chic en creatieve rauwheid. Voor ons was de aankomst op die dinsdagmiddag niet zomaar een logistieke stop; het was de emotionele ontlading van maandenlang zwoegen in het atelier aan de Kenauweg.

Terwijl de stad om ons heen bruiste, manoeuvreerde Alex onze wagen met uiterste precisie door de smalle, karakteristieke straatjes. Elke drempel en elke bocht voelde ik in mijn eigen lijf; achterin rustten immers de zes fragiele sculpturen van de Tussen de Getijden-serie, mijn 'kinderen' van albast die speciaal voor deze plek waren gecreëerd. Deze week zouden ze stralen in de Marziart International Gallery.

Een warm bad bij Marziart
Nog voordat we de koffers in ons hotel hadden gezet, stonden we voor de deur van Marziart International Gallery. De spanning was voelbaar toen we de kisten openden. Met alle voorzichtigheid die je kunt opbrengen voor flinterdun agata albast, pakten we de beelden uit. De overgang van het stof van de werkplaats naar de strakke muren van een Parijse galerie is altijd een magisch moment.

We werden direct opgevangen in een warm bad door Marion Zimmermann. Haar expertise en hartelijkheid namen de eerste zenuwen direct weg. Het was ook daar dat we de Duitse kunstenaar Katrin Schöß ontmoetten. Katrin is een fascinerende maker die een prachtige tegenhang biedt aan de hardheid van steen. Zij schildert rauwe, intieme aquarellen van vrouwen op papier. Haar werk is fragiel en krachtig tegelijkertijd; de manier waarop de waterverf de essentie van het vrouwelijk lichaam vangt, raakte ons direct.

De dialoog in steen en brons: Sophie Larroche
Tussen de achttien mede-exposanten deze week was ik niet de enige die de taal van de driedimensionale vorm sprak. Het was een bijzondere ervaring om het werk van Sophie Larroche te ontdekken, de enige andere beeldhouwer in dit gezelschap. Larroche is een bekende naam wiens werk meteen opvalt door de aanwezigheid van haar iconische beren. Deze sculpturen, uitgevoerd in verschillende materialen zoals brons en hars, stralen een fascinerende balans uit tussen kracht en tederheid. Sophie staat erom bekend de ziel van het dier te vangen in krachtige, vaak gestileerde lijnen die de essentie van beweging en karakter blootleggen. Het was inspirerend om te zien hoe haar robuuste dierfiguren een dialoog aangingen met mijn eigen, abstracte organische vormen in albast; twee verschillende benaderingen van de beeldhouwkunst die elkaar in deze ruimte prachtig versterkten.

Het licht vangen in de etalage
Een van de absolute hoogtepunten van de inrichting was het moment waarop Marion besloot dat twee van mijn werken een prominente plek in de etalage mochten krijgen. Voor sculpturen in albast is de juiste lichtinval cruciaal; het is het licht dat de steen tot leven wekt. Door ze in de etalage te plaatsen, konden ze van alle kanten het natuurlijke Parijse licht vangen. Het was magisch om te zien hoe de transparantie van het agata albast speelde met de voorbijgangers en de reflecties van de straat, waardoor de beelden een bijna zwevende kwaliteit kregen.

De cirkel van twintig jaar
Terwijl ik de laatste hand legde aan de positionering van mijn beelden, overviel me een diep gevoel van nostalgie. Vroeger kwamen Alex en ik heel vaak in Parijs; het was de stad waar we onze eerste artistieke dromen voedden. Dat we hier nu, bijna twintig jaar later, terugkeren met mijn eigen werk, voelt als een cirkel die eindelijk rond is. De stad is veranderd, en wij zijn veranderd (gegroeid in ons vakmanschap en onze visie) maar de liefde voor Parijs is onveranderd gebleven.

Het rijden door die smalle straatjes, de geur van de stad en het besef dat mijn sculpturen nu echt 'buiten' zijn, zorgden voor een mengeling van trots en dankbaarheid. De reis voor de komende week was officieel begonnen, en de energie van het 17e arrondissement gaf ons precies de brandstof die we nodig hadden voor de rest van dit avontuur.