Gebeitel, gehak en gelach: op bezoek in het gezelligste beeldhouwatelier van Leiden

​Het is een regenachtige donderdagochtend. Ank is door weer en wind op weg naar de Kenauweg 17A in Leiden. Op een ogenschijnlijk verlaten industrieterrein parkeert ze haar fiets. De auto’s verraden dat ze niet de eerste is. Snel haast ze zich naar binnen. Handschoenen aan, deur open, door de winkel en daar is het: het vertrouwde geluid van gebeitel, gehak en gelach in het beeldhouwatelier van Simone van Olst. Weer of geen weer, op donderdagochtend beeldhouwt Ank: “Ik ga elke week.”
Ook Margreet, cursist op de woensdagavond, slaat geen les over. “Als ik op woensdag aan het werk ben, denk ik de hele dag: vanavond mag ik weer lekker beeldhouwen. Ook als je een dag hard gewerkt hebt, moe bent en koppijn hebt, ik zet me er altijd weer toe. Want als ik dan aan het beeldhouwen ben, al is het maar een kwartiertje, dan verdwijnt de hoofdpijn en vermoeidheid vanzelf. Helemaal ontspannen ben ik. Elke week weer vind ik het gewoon echt een uitje.” 

Het gezelligste beeldhouwatelier van Leiden

​Wat maakt nou dat beide dames zo graag naar het beeldhouwatelier komen? Dat heeft voor een groot deel met Simone en haar team te maken. Ank: “Voordat ik bij Simone ging beeldhouwen, heb ik ook op andere plekken lessen gevolgd. Maar dat was het toch niet helemaal. Toen ben ik uiteindelijk via de kunstroute bij Simone terechtgekomen. Daar zag ik werk van haar en dat vond ik heel mooi. Ook vond ik haar heel enthousiast en een ontzettend leuk mens. Je moet een klik samen hebben. Nu ik een aantal jaren bij haar ben, merk ik ook dat ze ziet wat jouw stijl is, hoe jij werkt, wat jouw uitgangspunt is.”
Margreet is het daar roerend mee eens: “Ik vind Simone een ontzettend lief en warm mens. Ze is lekker druk, dat is gewoon Simone, maar dat geeft haar iets extra’s. Ze denkt met je mee. Sowieso qua beeldhouwen, ze weet waar ze over praat. Ze heeft ontzettend veel kunde van de stenen, ze weet precies waar ze op moet letten. Als je bijvoorbeeld aan het hakken bent en zij hoort iets waarvan ze denkt oh, dat is niet goed, dan rent ze op je af. “Stoppen! Want ik hoor iets!” En ze is ook geïnteresseerd in jou persoonlijk. Echt een prachtmens.”
​
Het goede gevoel dat Margreet en Ank direct bij Simone hadden, bleek te kloppen. Niet alleen in de begeleiding van Simone en haar team zelf, maar ook in de sfeer die er in het atelier hangt. Margreet: “Het is een hele leuke les, omdat je toch met een vaste groep zit. Je hebt ook lekker contact met mensen. Even een babbeltje, even uit die dagelijkse sfeer, even een stuk ontspanning, de gezelligheid. Dat vind ik ook heel belangrijk!” Ank beaamt dat: “Er is een heel gemoedelijke, prettige sfeer. We zijn met een stuk of vijf die elkaar vanaf het begin al kennen, dat is altijd gezellig. Mensen sluiten zich ook heel makkelijk aan en wij kijken zelf ook heel vaak bij elkaar. Betrokkenheid bij elkaars werk. Hoever ben jij? Hoe gaat het? Dat stimuleert ook en geeft ook contact en binding met elkaar.” 

De wondere wereld van steen

​De lessen zijn méér dan alleen handvatten krijgen en in stilte verder werken. Je doet er ook ideeën op, wordt creatiever en duikt in de wondere wereld van wat er allemaal kan met steen. Margreet: “Als je op les bent en je ziet andere beelden, dan kom je op ideeën. Je krijgt meer inzicht in wat je allemaal kan doen met steen. Je kan je helemaal uitleven! Ik maak altijd een uitgebreid rondje om even te kijken naar ieders steen en te vragen waar ze mee bezig zijn, hoe ze het aanpakken en hoe de steen heet. Je ziet de beelden groeien!”
In één van Margreets beelden, laat ze bewust het onderste deel onbewerkt, terwijl ze van het bovenste deel een prachtige man en vrouw heeft gemaakt. “Het bovenste gedeelte van het beeld is gebeeldhouwd, geschuurd en gepolijst en is in en in zwart, heel mooi. Daaronder heb je een stuk ruw steen. Dat vind ik heel leuk, dat je in een beeld ziet: zo is de steen, en dat kan je ervan maken. Dat beeld heeft ook op de kunstroute gestaan. En iedereen is dan ontzettend enthousiast. Jeetje wat mooi, kan dat eruit gemaakt worden?! Dat is heel leuk om te vertellen.”
​
Ook Ank is  helemaal verknocht aan steen: “Ik ben met schilderen begonnen, toen keramiek en daarna met stenen. En die stenen heb ik niet meer losgelaten. Aan het andere heb ik ook veel plezier beleefd, maar dit is het wel. Ik heb altijd al steentjes gezocht overal, van kinds af aan, uit het buitenland, met vakanties. Heel veel heb ik er ook nog. Misschien is dat onbewust een beginfase geweest. Steen is ook niet makkelijk, het daagt uit. Het is een massa en daar ga je mee aan de gang. Daar ga je wat van maken.”

Natuurgetrouw of abstract: alles kan!

​Wat je precies maakt, kun je helemaal zelf invullen. Sommige cursisten maken hele realistische beelden, andere werken meer abstract. Margreet: “Soms heb ik een vooropgezet plan. Dan heb ik echt een soort plaatje van wat eruit moet komen en zoek ik een steen die die vorm al een beetje heeft. Maar nu heb ik een mooie steen, zwart albast, die nog een hele gekke homp is. Ik weet nog niet wat ik daarmee ga doen. De eerste keer heb ik mijn ogen dichtgedaan en de steen gevoeld, kijken wat erin zit. Dan gaat de steen je dus zelf leiden. Dat is het leuke: je kan een vooropgezet plan hebben met een steen, maar je kan ook gewoon kijken wat een steen je te bieden heeft en aan de hand daarvan kijken waar het uitkomt.”
​
Ank: “Ik werk altijd abstract, op dit moment met organische vormen. Dat is zo ontstaan, door met een steen bezig te zijn. Het was helemaal niet bewust. Ik ben best wel een tijd met een steen bezig, maar het verveelt me niet, omdat ik geen omlijnd plan heb. Je ontdekt telkens weer nieuwe dingen, nieuwe mogelijkheden. Dat inspireert me. Het is nooit een rechte weg. De eerste hakbijl, de eerste vijl, het gevoel van oh jee, waar gaat dit heen? Maar inmiddels heb ik het vertrouwen wel dat het goed gaat. Sinds ik bij Simone ben, ben ik altijd tevreden over de beelden die ik maak.”

Iedereen kan beeldhouwen

​Wie nu denkt dat je ervaring moet hebben om te beeldhouwen, kan opgelucht ademhalen. Niet voor niks is het motto van Simone ‘iedereen kan beeldhouwen!’. Margreet: “Ik kwam via-via op beeldhouwen. Ik had natuurlijk helemaal geen verstand van beeldhouwen. Dan krijg je een klomp steen van 4 kilo. Ik wist op dat moment nog niet wat ik ging maken. Maar ik zag er een beetje een hartvorm in, en dat is het ook uiteindelijk geworden. Dat was mijn eerste beeld en die staat nog steeds als pronkstuk op de kast, want die is gewoon ontzettend mooi. Ik zeg ook altijd: iedereen kan het. Ik ben een paar keer op een zaterdagworkshop geweest waar je een vogeltje maakt. Dan komen er ook mensen die nog nooit iets met beeldhouwen gedaan hebben en dan zie je er ook een heel mooi vogeltje uit ontstaan. Al heb je twee linkerhanden en heb je het nog nooit gedaan, iedereen kan echt wat moois maken!”

Ook enthousiast geworden over beeldhouwen? Er zijn nog een paar plekken vrij bij de cursus voor volwassenen! Bekijk hier voor welke lessen je je nog kunt inschrijven.
Margreet: cursist op de woensdagavond. Werkt bij de Hunkemöller. Is veel met haar handen bezig. Naast beeldhouwen, houdt ze ook van schilderen op nummer, 3D-kaarten maken en diamond painting. Waagt zich binnenkort aan papier snijden.
Ank: cursist op de donderdagochtend. Is met pensioen, maar werkt gewoon door als remedial teacher en invalleerkracht. Houdt naast beeldhouwen veel van tuinieren (“lekker zaaien en in de aarde rommelen”), fietsen, schilderen en musea.
​
Deze tekst is geschreven door Jessica Kelder. Wil je je verhaal op laten schrijven? Kijk dan op haar website.