Terwijl de avond over de Kenauweg valt en de geluiden van Leiden langzaam veranderen in een verre ruis, ontstaat er in ons atelier een heel andere frequentie. Hier, te midden van het marmerstof en de miljoenen jaren oude steen, begint een bijzonder gesprek. Het is een dialoog die ik inmiddels al vijfentwintig jaar voer; een verstandhouding tussen de ruwe materie op de bok en mijn eigen hoofd, dat altijd met de snelheid van een creatieve databank navigeert.
In de verstilling van de avond krijgt de steen een bijna buitenaardse gloed. Het is het begin van een proces dat de komende tijd een heel bijzondere weg gaat afleggen. Want het beeld Blootstelling van de bodem, dat nu nog in de rust van ons atelier staat, zal binnenkort schitteren in het hart van Parijs. Mijn naam is Simone van Olst en ik neem je mee in het verhaal achter dit beeld in de serie Tussen de getijden en de reis die het gaat maken.
In de verstilling van de avond krijgt de steen een bijna buitenaardse gloed. Het is het begin van een proces dat de komende tijd een heel bijzondere weg gaat afleggen. Want het beeld Blootstelling van de bodem, dat nu nog in de rust van ons atelier staat, zal binnenkort schitteren in het hart van Parijs. Mijn naam is Simone van Olst en ik neem je mee in het verhaal achter dit beeld in de serie Tussen de getijden en de reis die het gaat maken.
| De genesis van de tussenruimte Jaren geleden legde ik de laatste hand aan de Duinvallei-serie, een onderzoek naar de onvoorwaardelijke geborgenheid en de noodzaak van een veilige haven. Daarna volgde de radicale breuk met de Vagus Litora-serie, waarin de golven alles wegspoelden tot op het bot. Maar tijdens de huidige verschuiving naar de Transformatie-serie, waarin de vorm letterlijk openbreekt en vleugels krijgt, ontstond een nieuw inzicht. Er gaapte een gat in het narratief. Hoe beweegt een mens van de volledige beschutting naar de totale blootstelling? |  |
 | Blootlegging van de bodem is het antwoord op die vraag. Het is het eerste ankerpunt in een serie van zes, die de brug slaat tussen de geborgenheid van toen en de vrijheid van nu. Het is geen toeval dat dit werk is gehouwen uit agata albast. Deze steen is de fysieke manifestatie van de 'luwte'. Het draagt de herinnering in zich van die stille, beschermde plek aan de windafgewande zijde van een duin, waar de wereld even ophoudt met schreeuwen. |
De architectuur van de snelle geest
Mijn werkproces begint niet bij de steen, maar in de razendsnelle associaties van het hoofd. Het is een plek van constante activatie, waar ogenschijnlijk losse fragmenten; de pulserende cadans van technomuziek, de complexe cycli van permacultuur en de geologische gelaagdheid van de aarde, samensmelten tot één oervorm. In mijn 'chaos schriftjes' leg ik deze intensiteit vast. Het is een visueel logboek van een neurodiverse brein dat door de ruis heen kijkt en direct de kern raakt.
In Blootlegging van de bodem vertaal ik die vluchtige, innerlijke energie naar een blijvende, tactiele vorm. Het is een manifest voor onze innerlijke rust in een tijdperk van constante stormen. Onze zintuigen worden onophoudelijk bestookt door digitale ruis en maatschappelijke verwachtingen. Waar de meeste kunst vraagt om louter bekeken te worden, stelt deze sculptuur een dwingendere vraag. Het nodigt je uit om erin te schuilen; het biedt een heiligdom tegen het rumoer van de wereld.
Mijn werkproces begint niet bij de steen, maar in de razendsnelle associaties van het hoofd. Het is een plek van constante activatie, waar ogenschijnlijk losse fragmenten; de pulserende cadans van technomuziek, de complexe cycli van permacultuur en de geologische gelaagdheid van de aarde, samensmelten tot één oervorm. In mijn 'chaos schriftjes' leg ik deze intensiteit vast. Het is een visueel logboek van een neurodiverse brein dat door de ruis heen kijkt en direct de kern raakt.
In Blootlegging van de bodem vertaal ik die vluchtige, innerlijke energie naar een blijvende, tactiele vorm. Het is een manifest voor onze innerlijke rust in een tijdperk van constante stormen. Onze zintuigen worden onophoudelijk bestookt door digitale ruis en maatschappelijke verwachtingen. Waar de meeste kunst vraagt om louter bekeken te worden, stelt deze sculptuur een dwingendere vraag. Het nodigt je uit om erin te schuilen; het biedt een heiligdom tegen het rumoer van de wereld.
De dialoog met agata is graven naar de essentie
Het werken met agata albast is een oefening in beheerste kracht. Het materiaal is eigenzinnig, gelaagd en draagt een geschiedenis van miljoenen jaren met zich mee. Wanneer ik de beitel zet in de ruwe brok, zoek ik naar de overgang van overleven naar werkelijk 'zijn'. De kleur van de steen; een diep, aards chocoladebruin dat op de dunne plateaus transformeert naar een zachte koffietint, vertelt het verhaal van diepe introspectie.
Tijdens het 'direct carving' proces volg ik de interne lichtval van de steen. Het polijsten is geen oppervlakkige handeling; het is een zoektocht naar transparantie die beweging en leven in de materie vangt. Ik zoek naar de perfecte curve die de zwaarte van het albast tegenspreekt. In Blootlegging van de bodem zijn deze lijnen niet zomaar esthetisch. Het zijn plateaus voor de ademhaling. Elke inkeping, elke glooiing is ontworpen om de toeschouwer te vertragen. Je wordt gedwongen om je eigen ritme aan te passen aan dat van de steen.
Het werken met agata albast is een oefening in beheerste kracht. Het materiaal is eigenzinnig, gelaagd en draagt een geschiedenis van miljoenen jaren met zich mee. Wanneer ik de beitel zet in de ruwe brok, zoek ik naar de overgang van overleven naar werkelijk 'zijn'. De kleur van de steen; een diep, aards chocoladebruin dat op de dunne plateaus transformeert naar een zachte koffietint, vertelt het verhaal van diepe introspectie.
Tijdens het 'direct carving' proces volg ik de interne lichtval van de steen. Het polijsten is geen oppervlakkige handeling; het is een zoektocht naar transparantie die beweging en leven in de materie vangt. Ik zoek naar de perfecte curve die de zwaarte van het albast tegenspreekt. In Blootlegging van de bodem zijn deze lijnen niet zomaar esthetisch. Het zijn plateaus voor de ademhaling. Elke inkeping, elke glooiing is ontworpen om de toeschouwer te vertragen. Je wordt gedwongen om je eigen ritme aan te passen aan dat van de steen.
 |  |
Het heiligdom en de omkeerbaarheid
Een cruciaal element in dit werk is de tactiele interactie en de veranderlijkheid. Net als de duinen zelf, die onder invloed van de wind elke dag van vorm veranderen, is deze sculptuur omkeerbaar. Ze nodigt uit om anders neergezet te worden, om vanuit een ander perspectief bekeken en gevoeld te worden. Dit staat symbool voor onze eigen wisselende behoeften. Soms zoek je de volledige beschutting van de diepe, bruine holtes; op andere momenten wil je de transparantie van de randen opzoeken, daar waar het licht de overhand krijgt.
In tegenstelling tot mijn eerdere Duinvallei-serie, waarin gaten en holtes symbool stonden voor doorlaatbaarheid, is Blootlegging van de bodem een massiever, meer besloten statement over geborgenheid. De sculptuur is opgebouwd uit volle, omarmende vormen die uitnodigen tot aanraking. Wanneer je met je handen over de gepolijste rondingen strijkt, maak je contact met de verborgen bodem van je eigen veerkracht. Het is de kunst van het 'strippen': het weghalen van alles wat overbodig is totdat de pure, onvervalste vorm overblijft. De kiem die in dit agata albast werd geplant, is de noodzakelijke voorbereiding op de vlucht die in de latere werken van de serie zal volgen.
Een cruciaal element in dit werk is de tactiele interactie en de veranderlijkheid. Net als de duinen zelf, die onder invloed van de wind elke dag van vorm veranderen, is deze sculptuur omkeerbaar. Ze nodigt uit om anders neergezet te worden, om vanuit een ander perspectief bekeken en gevoeld te worden. Dit staat symbool voor onze eigen wisselende behoeften. Soms zoek je de volledige beschutting van de diepe, bruine holtes; op andere momenten wil je de transparantie van de randen opzoeken, daar waar het licht de overhand krijgt.
In tegenstelling tot mijn eerdere Duinvallei-serie, waarin gaten en holtes symbool stonden voor doorlaatbaarheid, is Blootlegging van de bodem een massiever, meer besloten statement over geborgenheid. De sculptuur is opgebouwd uit volle, omarmende vormen die uitnodigen tot aanraking. Wanneer je met je handen over de gepolijste rondingen strijkt, maak je contact met de verborgen bodem van je eigen veerkracht. Het is de kunst van het 'strippen': het weghalen van alles wat overbodig is totdat de pure, onvervalste vorm overblijft. De kiem die in dit agata albast werd geplant, is de noodzakelijke voorbereiding op de vlucht die in de latere werken van de serie zal volgen.
De schakel naar Parijs
Dit werk is meer dan een object; het is een getuigenis van bijna 25 jaar dialoog met steen. Het positioneert zich als een ankerpunt van rust, ontstaan uit de meest intense creatieve activiteit. Het vertelt de bezoeker dat kwetsbaarheid en kracht uit dezelfde bron putten. Dat de bodem die we blootleggen niet een plek is van leegte, maar een fundament van waaruit we kunnen groeien.
Dit werk is meer dan een object; het is een getuigenis van bijna 25 jaar dialoog met steen. Het positioneert zich als een ankerpunt van rust, ontstaan uit de meest intense creatieve activiteit. Het vertelt de bezoeker dat kwetsbaarheid en kracht uit dezelfde bron putten. Dat de bodem die we blootleggen niet een plek is van leegte, maar een fundament van waaruit we kunnen groeien.
 | In Parijs, tussen de historische muren van het 17e arrondissement, zal Blootlegging van de bodem haar definitieve vorm tonen aan de wereld. Het is het moment waarop de beslotenheid van het atelier aan de Kenauweg wordt opengebroken en de persoonlijke reis van de maker een universele verbinding aangaat met de toeschouwer. Het is de uitnodiging om je eigen innerlijke landschap te tonen, in het volle besef dat daar, in de luwte van de vallei, de grootste kracht tot transformatie schuilt. |
Expositie informatie: Parijs & Leiden
U bent van harte uitgenodigd om de tactiele kracht en de innerlijke lichtval van dit werk persoonlijk te ervaren:
Mocht de weg naar Parijs te ver zijn, dan verwelkom ik u graag in de plek waar de Transformatie dagelijks vorm krijgt. Onze eigen galerie in het atelier aan de Kenauweg 17a in Leiden is een plek van rust, waar u tussen de geur van bewerkte steen de volledige portfolio kunt bewonderen.
Online portfolio & verhalen: simonevanolst.com
U bent van harte uitgenodigd om de tactiele kracht en de innerlijke lichtval van dit werk persoonlijk te ervaren:
- Locatie: Marziart International Gallery, 17e arrondissement, Parijs.
- Data: 11 t/m 15 maart 2026.
- Vernissage: Woensdagavond 11 maart 2026.
Mocht de weg naar Parijs te ver zijn, dan verwelkom ik u graag in de plek waar de Transformatie dagelijks vorm krijgt. Onze eigen galerie in het atelier aan de Kenauweg 17a in Leiden is een plek van rust, waar u tussen de geur van bewerkte steen de volledige portfolio kunt bewonderen.
Online portfolio & verhalen: simonevanolst.com
RSS-feed
