Wilhelm Lehmbruck expositie in Duisburg

Op een prachtige dinsdagmorgen rijden wij in alle vroegte naar Duisburg voor het Lehmbruck museum, speciaal voor de tijdelijke tentoonstelling van Henry Moore “voor Duisburg", een ode aan zijn schetsen.
Klik even op de foto's om ze volledig te zien!

Natuurlijk is deze expositie het waard om dik twee uur te rijden! Alex en ik houden van musea, zoals jullie hoogstwaarschijnlijk wel weten en van ons verwachten. Hier hoort aan het einde van ons bezoek het onvermijdelijke uitje naar de museum(boek)handel bij, tot grote vreugde van Alex en grote schrik bij de kassa ;).
Zo ook deze ochtend. Van tevoren had ik een kleinigheidje gelezen over Wilhelm Lehmbruck en ik wist niet zo goed wat ik van zijn werk moest vinden. Het is niet de stijl waar ik normaal gesproken gek op ben, maar toch gebeurde er wel iets met mij. Het kwam op de een of andere manier binnen. Gedreven door de drang om samen nieuwe beeldhouwmusea te ontdekken, togen wij naar Duisburg. Niet een stad om nu lekker te gaan shoppen, maar het museum daarentegen, wat een grote verrassing. Benieuwd? Lees hier alles over het museum!

Uiteraard kon ik niet wachten tot we naar de tijdelijke expositie van Moore konden, maar in mijn ooghoek trok iets mijn aandacht, voornamelijk de architectuur en de speling van het licht. De dame achter de kassa vertelde ons dat dit gedeelte de Lehmbruck vleugel van het museum was. Zo snel als wij onze jassen in de kluisjes hadden kunnen leggen, zo snel liepen wij via het donkere gedeelte van de locatie de enorme ruimte in. 
Daar begon de droom. Alsof we geraakt werden door een bliksemschicht, waren wij verliefd op het werk van de maar zo kort geleefd hebbende Duitse kunstenaar. Wat een enorme productie heeft deze man gehad, voor hij in 1919 zelfmoord pleegde. De schoonheid en puurheid van zijn schetsen in het eerste gedeelte van de zaal zijn prachtig en, zoals ik ook vertel in mijn ode aan het museum, bijzonder goed uitgelicht. Zo kan het niet anders dan dat je verliefd wordt op zijn werk!
Zodra wij uit het donkerte de grote ruimte binnenstappen, beneemt mij bijna de adem… De lichtstralen uit een grijs wolkendek op een donkere herfstdag zijn bijna magisch wanneer deze landen op de beelden van zijn hand.

Het is bizar wat kunst met je kan doen - hoe kunst je kan raken. Terwijl ik even wacht op Alex om samen te genieten van al het moois, duik ik wat verder in de herkomst van deze kunstenaar. Het verbaast mij dat er zo weinig te vinden is. Er zijn bijna geen boeken over hem, behalve tweedehands, die te koop zijn. Het vormt een schril contrast met het moois waarmee ik omringd ben. Overal en op elke site die ik op mijn telefoon bezoek, wordt hij geroemd, maar echt veel nieuwe informatie dan wat ik op de site van het museum vind, kan ik niet vinden. Toch wordt hij beschouwd als een van de belangrijkste Duitse beeldhouwers van het klassieke modernisme. Het museum is ontworpen door zijn zoon Manfred. Wat een prachtige ode aan zijn getalenteerde vader. 
Bewonderingswaardig is dat Lehmbruck in zijn leven slechts 20 jaar als kunstenaar heeft gewerkt. Wel heeft hij een breed werkveld gehad, van grafiek, schetsen, tekeningen en schilderijen, tot bronzen en beeldhouwwerken. 

Hij was al vroeg actief met kunst bezig. Zijn eerste periode van 17 tot grofweg 25 jaar is het vooral stilistische pluralisme waar hij aan werkt in zijn periode op de academie. Rond zijn 30ste vindt hij meer zijn sculpturale stijl, vlak voordat hij naar Parijs verhuist. 
Gedurende zijn periode in Parijs is te zien dat zijn expressie verandert naar het verlengen van de ideale figuren, waardoor deze meer ruimte krijgen, wat ik zelf prachtig vind. Zijn nekken worden verlengd, de borsten worden puntiger, alles mag meer statigheid en eigenheid hebben. Dit zorgt dan ook op 30-jarige leeftijd voor zijn doorbraak! In 1911 presenteerde hij zijn geknielde figuur, een beeld dat ik wel kende, maar waar ik nooit over wist dat het van Lehmbruck was, in Parijs. Twee jaar later is hij de enige Duitse beeldhouwer die meedoet aan The Armory Show aan de andere kant van de oceaan; in Amerika! Gedurende zijn vier jaar in Parijs, ontdekte hij ook andere mogelijkheden om te werken. Hier ontstaat zijn drukwerk, uiteindelijk bestaande uit 5.000 vellen van meestal etsen. Prachtig grafisch werk ontstaat hier! 

Zodra de Eerste Wereldoorlog op zijn einde loopt, verhuist hij vanuit Amerika terug naar Berlijn. In zijn beelden zie je nu een grote verandering plaatsvinden. De beelden worden gevoeliger, en je voelt de eenzaamheid doorsijpelen. Het maakt grote indruk om voor deze beelden te staan. Je voelt het verdriet. Je ziet hoe er behoefte is aan liefde, verdraagzaamheid, rust en, zoals omschreven wordt, innerlijke vrede. De melancholie is zo voelbaar dat de ruimte die baadt in licht even wat donkerder aanvoelt.
Wat een bijzondere man, die maar 38 lentes jong mocht worden. Door depressies geteisterd pleegt hij in 1919 zelfmoord, ondanks alle erkenning die hij inmiddels mocht ontvangen. 
Het museum beheert de meeste complete collectie van het leven en werk van deze prachtige kunstenaar, waar ik in ieder geval meer over wil leren!
Begin nu aan plannen van jouw bezoek! Het is absoluut de moeite waard. In de tussentijd ga ik nog even verder speuren naar wat ik kan vinden over deze getalenteerde man, en natuurlijk ga ik op zoek naar andere mooie exposities en musea!

Lehmbruck museum
Openingstijden:
Dinsdag t/m vrijdag 12.00 - 17.00 uur
Zaterdag, zondag 11.00 - 17.00 uur
Maandag gesloten

Entree: €9,00 per persoon

Adres:
Friedrich-Wilhelm-Straße 40
47051 Duisburg