Als je de afgelopen maanden mijn atelier binnen was gelopen, had je waarschijnlijk even moeten niezen. Waar mijn werkplek normaal gesproken het domein is van rondvliegend gruis en het ritmische tikken van de beitel op de steen, veranderde het atelier het afgelopen jaar in een soort creatief laboratorium. Een plek waar de grens tussen beeldhouwen en schetsen volledig is opgelost. Met een hart vol trots en gezonde spanning tel ik de dagen af naar de komende editie van Kunstroute Leiden op 26 en 27 september 2026. Ik kan simpelweg niet wachten om jullie het resultaat te laten zien van een heel intens, bijzonder en vernieuwend avontuur: de Transformatie-serie en de bijbehorende Sedimenten.
Tijdens het komende Kunstroute-weekend open ik de deuren van Beeldhouwatelier Simone van Olst wijd voor iedereen die nieuwsgierig is naar dit gloednieuwe hoofdstuk. Maar laat me je alvast meenemen in het verhaal achter deze werken, want er is zóveel te vertellen!
Tijdens het komende Kunstroute-weekend open ik de deuren van Beeldhouwatelier Simone van Olst wijd voor iedereen die nieuwsgierig is naar dit gloednieuwe hoofdstuk. Maar laat me je alvast meenemen in het verhaal achter deze werken, want er is zóveel te vertellen!
Een artistieke reis langs zeven fasen van het leven
Alles begon met een idee dat me niet meer losliet. Ik wilde de diepte in, voorbij de vorm alleen. We maken als mens immers allemaal periodes mee van verandering, verlies, stilstand en herrijzenis. Die universele ervaring wilde ik vangen in mijn werk. Zo ontstond de Transformatie-serie: een reeks die opgebouwd is uit zeven dwingende fasen van het menselijke zijn.
Het begint allemaal bij het abrupte stilstaan in de allereerste fase. Vanaf dat punt beweegt de serie via rauwe emoties, de verwerking van wonden en het vinden van nieuwe kracht, naar een uiteindelijke serene overgave in de laatste fase.
Wat deze serie voor mij zo uniek maakt, is dat dit verhaal zich niet beperkt tot één medium. Het manifesteert zich in twee parallelle werelden die continu met elkaar in gesprek zijn: de driedimensionale kracht van mijn sculpturen én de gelaagde, fysieke realiteit van wat ik de Sedimenten noem. Dat zijn mijn doeken, panelen en ingelijste tekeningen. Waar een beeld de ruimte opeist en je eromheen moet lopen, vangen de Sedimenten de tijd en de emotie op het platte vlak.
Alles begon met een idee dat me niet meer losliet. Ik wilde de diepte in, voorbij de vorm alleen. We maken als mens immers allemaal periodes mee van verandering, verlies, stilstand en herrijzenis. Die universele ervaring wilde ik vangen in mijn werk. Zo ontstond de Transformatie-serie: een reeks die opgebouwd is uit zeven dwingende fasen van het menselijke zijn.
Het begint allemaal bij het abrupte stilstaan in de allereerste fase. Vanaf dat punt beweegt de serie via rauwe emoties, de verwerking van wonden en het vinden van nieuwe kracht, naar een uiteindelijke serene overgave in de laatste fase.
Wat deze serie voor mij zo uniek maakt, is dat dit verhaal zich niet beperkt tot één medium. Het manifesteert zich in twee parallelle werelden die continu met elkaar in gesprek zijn: de driedimensionale kracht van mijn sculpturen én de gelaagde, fysieke realiteit van wat ik de Sedimenten noem. Dat zijn mijn doeken, panelen en ingelijste tekeningen. Waar een beeld de ruimte opeist en je eromheen moet lopen, vangen de Sedimenten de tijd en de emotie op het platte vlak.
Het geheim van de Sedimenten: de hergeboorte van steen
Mensen vragen me weleens hoe die twee werelden zich tot elkaar verhouden. Het antwoord is heel eenvoudig: ze ademen exact dezelfde energie en delen hetzelfde inhoudelijke DNA. De zeven fasen vormen de rotsvaste blauwdruk voor zowel de steen als het doek. Maar er is een nóg mooiere verbinding, en die zit in de materie zelf.
Wanneer ik aan een sculptuur werk, is dat een fysiek en soms meedogenloos proces. Ik hak, beitel en schuur. Het steenstof vliegt door de ruimte. Vroeger verdween dat stof na het vegen in de opvangbak, maar tijdens het maken van deze serie realiseerde ik me hoe zonde dat eigenlijk is. Dat gruis is immers ontstaan tijdens het geboorte-proces van het beeld! Het zit vol energie en verhalen.
Tegenwoordig vang ik al het steenstof op als een kostbaar reliek. Ik neem het mee van de beeldhouwbok naar mijn werktafel, waar ik het meng met acryl, pastel, houtskool en houtsnippers. De Sedimenten dragen daardoor letterlijk het fysieke materiaal van de sculpturen in zich. Je zou kunnen zeggen dat het doek de hergeboorte is van de steen. Waar het massieve steen stil en krachtig aanwezig is, spreekt het Sediment vol overgave door zijn huid, korsten en textuur.
Mensen vragen me weleens hoe die twee werelden zich tot elkaar verhouden. Het antwoord is heel eenvoudig: ze ademen exact dezelfde energie en delen hetzelfde inhoudelijke DNA. De zeven fasen vormen de rotsvaste blauwdruk voor zowel de steen als het doek. Maar er is een nóg mooiere verbinding, en die zit in de materie zelf.
Wanneer ik aan een sculptuur werk, is dat een fysiek en soms meedogenloos proces. Ik hak, beitel en schuur. Het steenstof vliegt door de ruimte. Vroeger verdween dat stof na het vegen in de opvangbak, maar tijdens het maken van deze serie realiseerde ik me hoe zonde dat eigenlijk is. Dat gruis is immers ontstaan tijdens het geboorte-proces van het beeld! Het zit vol energie en verhalen.
Tegenwoordig vang ik al het steenstof op als een kostbaar reliek. Ik neem het mee van de beeldhouwbok naar mijn werktafel, waar ik het meng met acryl, pastel, houtskool en houtsnippers. De Sedimenten dragen daardoor letterlijk het fysieke materiaal van de sculpturen in zich. Je zou kunnen zeggen dat het doek de hergeboorte is van de steen. Waar het massieve steen stil en krachtig aanwezig is, spreekt het Sediment vol overgave door zijn huid, korsten en textuur.
Breken met de wetten van de beeldhouwkunst
Het maken van de Sedimenten gaf me een enorm gevoel van vrijheid, juist omdat het platte vlak dingen toelaat die bij een zwaar driedimensionaal beeld simpelweg onmogelijk zijn. Steen kent harde wetten. Een sculptuur moet constructief kloppen, balanceren en standhouden. Als een zwaar beeld omvalt, verbrijzelt het.
Op het doek mag ik die wetten lekker overboord gooien! Hier mag de zwaartekracht vrijuit regeren. Materie kan bezwijken, druipen en naar beneden storten, zoals je prachtig ziet in de tweede fase van de serie, getiteld Mogen vallen. Het doek vangt de klap op zonder dat de compositie verloren gaat.
Daarnaast brengt schilderen een heel andere tijdsdimensie met zich mee. In een blok steen hak je materie weg; wat weg is, komt nooit meer terug. Bij de Sedimenten werk ik juist door opbouw en toevoeging. Ik breng opeenvolgende aardlagen aan van verf, houtskool en gruis. Zo ontstaat er een soort visuele archeologie. Ik kan weer door de bovenste lagen heen krassen om oude, verborgen sporen bloot te leggen, wat schitterend naar voren komt in de vierde fase, Litteken.
En waar een steen altijd een harde, duidelijke grens heeft met de omringende lucht, kan ik die lijnen op het paneel volledig laten verdampen. In de zesde fase, Ontbinding van het zelf, zie je hoe de contouren vloeibaar worden en het object langzaam verandert in pure atmosfeer.
Het maken van de Sedimenten gaf me een enorm gevoel van vrijheid, juist omdat het platte vlak dingen toelaat die bij een zwaar driedimensionaal beeld simpelweg onmogelijk zijn. Steen kent harde wetten. Een sculptuur moet constructief kloppen, balanceren en standhouden. Als een zwaar beeld omvalt, verbrijzelt het.
Op het doek mag ik die wetten lekker overboord gooien! Hier mag de zwaartekracht vrijuit regeren. Materie kan bezwijken, druipen en naar beneden storten, zoals je prachtig ziet in de tweede fase van de serie, getiteld Mogen vallen. Het doek vangt de klap op zonder dat de compositie verloren gaat.
Daarnaast brengt schilderen een heel andere tijdsdimensie met zich mee. In een blok steen hak je materie weg; wat weg is, komt nooit meer terug. Bij de Sedimenten werk ik juist door opbouw en toevoeging. Ik breng opeenvolgende aardlagen aan van verf, houtskool en gruis. Zo ontstaat er een soort visuele archeologie. Ik kan weer door de bovenste lagen heen krassen om oude, verborgen sporen bloot te leggen, wat schitterend naar voren komt in de vierde fase, Litteken.
En waar een steen altijd een harde, duidelijke grens heeft met de omringende lucht, kan ik die lijnen op het paneel volledig laten verdampen. In de zesde fase, Ontbinding van het zelf, zie je hoe de contouren vloeibaar worden en het object langzaam verandert in pure atmosfeer.
Rauw, kwetsbaar en puur
Als je straks voor de Sedimenten staat, zal je zien dat de oppervlaktes ontzettend gelaagd en tactiel zijn. Ik heb gewerkt met een rijk palet aan kwetsbare en rauwe materialen.
De Sedimenten zijn de bezonken aardlagen van de verandering. Het zijn de stille getuigen van een storm die is gaan liggen.
Als je straks voor de Sedimenten staat, zal je zien dat de oppervlaktes ontzettend gelaagd en tactiel zijn. Ik heb gewerkt met een rijk palet aan kwetsbare en rauwe materialen.
- Houtskool en grafiet. Het verbrande hout representeert de as van het verleden, terwijl het pure koolstof is gevormd onder extreme druk. Samen trekken ze de dwingende lijnen van blokkades en de krachtige banen van herstel.
- Steenstof en houtsnippers. Het schurende gruis en de splinterende textuur vormen tastbare aardlagen. Ze tasten de oppervlakte aan, breken open en fixeren uiteindelijk in een serene rust.
- Acryl en pastel. De vloeibare drager en de vlezige pigmenten zorgen voor het vloeien van de verf en de diepe emotie van kleur die vecht met het duister.
De Sedimenten zijn de bezonken aardlagen van de verandering. Het zijn de stille getuigen van een storm die is gaan liggen.
Kom het zelf beleven tijdens Kunstroute Leiden!
Ik kan er uren over schrijven, maar kunst is uiteindelijk iets wat je met je eigen ogen moet zien en met je eigen zintuigen moet ervaren. Je moet het licht op de textuur van de doeken zien vallen, de spanning voelen tussen de zware beelden en de vloeibare panelen, en de diepte van dichtbij ontdekken.
Tijdens het weekend van Kunstroute Leiden verander ik het atelier in een inspirerende expositieruimte waar je alle fasen van de Transformatie serie kunt bewonderen. Wandel op je gemak rond, bekijk de nieuwe beelden van dichtbij, onderzoek de gelaagdheid van de Sedimenten en stel me vooral al je vragen! De koffie staat klaar, de deuren staan wijd open en ik verheug me er ontzettend op om oude bekenden én nieuwe gezichten te verwelkomen.
Blokkeer het weekend van Kunstroute Leiden, 26 en 27 september 2026, alvast in je agenda en kom langs bij Beeldhouwatelier Simone van Olst. Laat je verrassen door de magie van verandering, steen en verf. Heel graag tot dan!
Ik kan er uren over schrijven, maar kunst is uiteindelijk iets wat je met je eigen ogen moet zien en met je eigen zintuigen moet ervaren. Je moet het licht op de textuur van de doeken zien vallen, de spanning voelen tussen de zware beelden en de vloeibare panelen, en de diepte van dichtbij ontdekken.
Tijdens het weekend van Kunstroute Leiden verander ik het atelier in een inspirerende expositieruimte waar je alle fasen van de Transformatie serie kunt bewonderen. Wandel op je gemak rond, bekijk de nieuwe beelden van dichtbij, onderzoek de gelaagdheid van de Sedimenten en stel me vooral al je vragen! De koffie staat klaar, de deuren staan wijd open en ik verheug me er ontzettend op om oude bekenden én nieuwe gezichten te verwelkomen.
Blokkeer het weekend van Kunstroute Leiden, 26 en 27 september 2026, alvast in je agenda en kom langs bij Beeldhouwatelier Simone van Olst. Laat je verrassen door de magie van verandering, steen en verf. Heel graag tot dan!
RSS-feed
